284 entries categorized "Profetisk meditasjon"

Musikken i livet mitt

Salme 119,54 Dine forskrifter er mine songar kvar eg enn held til.

For ei vedunderleg strofe i denne salmen, ein skikkeleg kontrast til det han nett har sunge om, harmen over dei lovlause som forkastar Guds lov. No snur han seg bort frå spotten og hånen frå dei som går bort frå Guds ord, og viser oss korleis han kan heva seg over motstanden han møter. Det gjorde han gjennom lovsong. Han var jo den store songaren og salmediktaren i Israel og no fortel han oss kor han fekk songane sine frå.

Dine forskrifter har vore mine lovsongar i det huset eg har gjesta. Eg set musikk til dine instruksjonar og syng dei med glede på mi pilegrimsvandring, seier han. Sjølv om vi opplever at vi er gjestar i verda, at vi er framande og utlendingar, kan vi likevel syngja lovsongar om Guds ord og lovnader. Slik David gjorde Guds forskrifter til lovsongar, kan vi også gjera Guds ord til våre lovsongar kvar stad vi held til.

Kvar eg enn held til, kan også omsetjast, det huset eg gjestar som ein pilegrim eller i det landet der eg er ein framand. Så lenge vi er gjestar på denne jorda og er på ein pilegrimsreise, kan vi gjera Guds ord til våre lovsongar. På vår vandring gjennom livet kan vi setja musikk til Guds forskrifter og lata dei vera temaet for våre glade songar. Når vi gjer det er det mykje lettare å både bera og å heva oss over motgangane i livet. Når vi lovsyng Guds ord reiser vi eit heilagt tempel over kvardagslivet.

«Dine forskrifter har vore musikken i livet mitt, i alle åra i mi pilegrimsvandring!»


Tenk at menneske vågar å seia nei til Herrens bod!

Salme 119,53 Eg blir gripen av harme over dei lovlause, dei som går bort frå di lov (Strong 8451).

Når David tenkjer på eller høyrer om dei lovlause, blir han gripen av harme over dei ugudelege. Å vera lovlaus er det same som å vera ugudeleg. Det er sterke ord som blir brukt om menneske som openlyst forkastar Guds lov. All synd er lovbrot, men her er det snakk om noko meir enn å falla i synd. Det David tek eit oppgjer med her er dei lovlause, dei som er så ugudelege at dei med vitande og vilje forkastar Guds ord og openlyst går imot Guds gode ordningar.

Når David ser korleis gudlause menneske vrakar Guds lov, blir han skremd og forferda. Han skjelv når han tenkjer på at menneske vågar å vanæra Gud på ein slik måte. Tenk at menneske vågar å seia nei til Herrens bod! Når han ser og tenkjer på korleis lovlause menneske går imot Guds lov, blir han gripen av heilag harme.

Dette minner meg på Jesus i templet. Då han såg at Guds hus hadde vorte ei røvarhole, ein stad kor folk utnytta folk med sin handel, vart han gripen av brennande harme. Han gjekk radikalt til verks for å stansa denne ugudelege framferd.

Gudfryktige menneske vil alltid lida i si rettferdige sjel når dei ser og høyrer dei lovlause. Vi veit at dei som forkastar Guds lov vanærar Gud og øydelegg seg sjølve. Begge delar gjer oss vondt å sjå.

«Kvar gong eg ser ugudelege menneske forkasta di lov, gjer det vondt djupt i sjela og eg tykkjer det er forferdeleg å sjå!»

Tekst: Erling Thu (c)


Gjennom generasjonar har Guds ord vist vegen til eit godt liv i rettferd og fred

Salme 119,52 Eg kjem i hug dine lover frå gammal tid, Herre, då finn eg trøyst.

Då David vart håna og spotta for si gudsfrykt, brydde han seg ikkje om det. Han heldt fast på sin integritet og bar vanæra med glede. Han fann trøyst og styrke i Ordet. Han let ikkje motgangen og spotten gå inn på seg eller trykkja han ned. Han fann glede i at det einaste motstandarane kunne klaga han for var gudsdyrking hans, - trua på Guds ord. Difor bøygde han ikkje ryggen i skam, men retta seg opp og bar verdsens vanære med lyfta hovud. Det var ei trøyst for han å vita at det var for Guds skuld han vart spotta og håna.

David visste at motstandarar kjem og går, men Guds lov er frå gammal tid. Guds lov er evig. Ho har stått si prøve. Gjennom generasjonar har Guds ord vist vegen til eit godt liv i rettferd og fred. Guds ord har bore rik frukt og ført velsigning til folk og nasjonar. Tenk berre på dei store positive endringane som Guds lov skapte i det norske samfunnet då ho kom til oss i vikingtida. Det er den kristne trua og dei verdiane som ligg i Guds lov som har forma landet vårt. Dette må vi aldri gløyma. Guds lov har frå gammal tid skapt gode samfunn og gjer det også i dag.

«Dine lover» kan også omsetjast med «dine dommar.» Då forstår vi at David også har i tankar Guds inngrep og avgjerd i historia, då Gud har felt sine dommar og frelst folket frå dei som undertrykte dei. Gjennom sine dommar viste Gud folket sitt miskunn og gav dei rett mot fiendane deira. Han frelste dei ut frå slaveriet i Egypt gjennom sine domshandlingar. Han frelste dei gong på gong frå motstandarane då han felte dom, - då han slo fast kva som var rett og galt.

Når vi minnast Guds dommar og hans evige lov frå gammal tid, vil vi finna trøyst når vi møter motstand. I Guds ord finn vi evige sanningar som fører til gode liv, det gjev meg stor trøyst når eg blir spotta for mi tru.

Tekst: Erling Thu (c)

«Ditt openberringslys er evig, dine dommar står fast, eg blir oppmuntra kvar gong eg tenkjer på di sanning!»


Karikert og gjort narr av

Salme 119,51 Dei frekke håner meg grovt, men eg har ikkje bøygd av frå di lov (Strong 8451).

I dette verset forklarer David litt meir om kvifor han er i stor naud. Frekke folk håner han grovt. Stolte menneske spottar han uhemma. Vi skulle tru han levde i vår tid, for dette er noko mange av oss møter. Klassisk kristen tru er ikkje lenger politisk korrekt. Den kristne trua er under åtak frå mange hald. Vi kan bli karikert og gjort narr av. Vi kan bli latterleggjort og uthengd som mørkemenn.

David vart grovt hetsa for si tru, det kan også vi bli, men han bøygde ikkje av frå Guds lov, og det må heller ikkje vi gjera. Stolte og arrogante folk ser ned på oss vanlege truande som held fast på Guds ord. Dei gudlause spottar og dei frekke hånar. Det har dei gjort til alle tider, og det vil dei alltid gjera. Dette er berre noko vi må rekna med. Slik er det å vera ein kristen i denne vonde tidsalderen. Tidsånda er antikristeleg og det gjer seg mange utslag.

Difor vil eg minna oss på det apostelen Paulus seier, at vi har ikkje kamp mot menneske, men mot maktene, mot autoritetane, mot verdsherskarane som høyrer mørket denne tidsalderen, mot vondskapen sin åndehær i himmelrommet (Ef 6,12). Vi blir utsett for mykje tankekjør frå desse vonde maktene. Dei kan bruka både andre menneske og våre eigne kjensler og tankar i den usynlege krigen mot oss som trur. Det er viktig å kunna avsløra desse vonde kreftene og ikkje gje etter for det presset dei legg på oss. Gjev vi dei litlefingen, tek dei snart heile handa og til slutt heile oss.

Det beste forsvar er å koma på offensiven ved å vedkjenna trua vår på Guds lov. Vi han ingen grunn til å skjemmast over Guds ord. Alle Herrens lover er gode. Den Gud som har skapt oss veit kva som er best for oss. Han elskar oss og vil oss berre godt med det han seier. Difor vil eg halda fast på hans lover. Eg vil gjera det eg kan for å vera trufast mot Guds ord og leva i samsvar med Guds gode lov.

«Same kor mykje dei frekke håner og dei stolte spottar og taler imot meg, så nektar eg å vika frå dine forskrifter!»

Tekst: Erling Thu (c)


Når motløyse og tunge tankar kjem krypande inn i sjela vår

Salme 119,50 Det er mi trøyst i nauda at ditt ord gjev meg liv.

På ny ser vi kor sannferdig David er når han snakkar om livet. Det er noko av det eg liker mest når eg les Salmane. David og dei andre salmistane er så brutalt ekte og ærlege i det dei seier. Dei legg ikkje skjul på vonbrot og vanskar. Dei skildrar beiske og vonde kjensler. Dei ser ord på mørke og tunge tankar. Men dei tek oss også med på dei jublande høgdepunkta i livet når dei feirar Guds frelse.

I dette verset er David i naud. Han har det vanskeleg. Av samanhengen forstår vi at denne nauda er noko fiendane hans har påført han. Motstandarane hans har gjort livet surt for han. Problema hopar seg opp og han ser inga synleg løysing. Alt er mørkt rundt han og han kjenner seg åleine. Han er i stor naud. Det er i slike stunder motløyse og tunge tankar kjem krypande inn i sjela vår. Då treng vi Guds trøyst, slik David gjorde.

David fann si trøyst i Guds ord. Ordet skapte tru og liv. Ordet gav han håp og forfriska han. Eg har opplevd det same mange gonger. Når nauda har vore stor og dei tunge tankane har vore vonde å sloss med, har eg gong på gong funne trøyst og nytt pågangsmot i Ordet. Eg lever ikkje av brød åleine, men kvart ord frå Guds munn gjev meg liv. Guds gode ord er ei kjelde til liv. Midt i mørkret og den vonde nauda finn eg trøyst i at det han har lova set meg i stand til å leva gjennom det vonde og koma ut på andre sida, - i live i Guds kraft og nåde.

«I alle mine prøvingar og vanskar finn eg stor trøyst i dine lovnader, for dei held meg i live!»

Tekst: Erling Thu (c)


Vi byggjer vårt håp på det Gud har lova.

Hovud temaet i det avsnittet, som no tek til med den hebraiske bokstaven zayin, er at salmisten blir forfølgd av fiendane som ikkje vil lyda Herrens lover, men at han likevel har full tillit til at Gud vil berga han. For han kviler i Herrens lov.

ז

Salme 119,49 Kom i hug ditt ord til din tenar. Gjennom det har du gjeve meg von.

Dette avsnittet startar ikkje uventa med ei bønn til Herren. David har lært å be. Han veit at Herren høyrer når han bed. I denne strofa minner han Gud på dei lovnadene han har fått frå Herren: Hugs det ordet du har gjeve tenaren din! Ikkje gløym å gjera det du har sagt! Dette er ei svært viktig lekse å læra.

For det første må vi læra å ta til oss ordet slik at det blir personleg for oss. Eller sagt på ein annan måte, vi må læra å høyra Guds røyst når vi les og grundar på orda i Bibelen. Det går an å lesa Bibelen utan å høyra Guds røyst, utan at Ordet taler til oss. Det må vi for alt verden unngå.

Continue reading "Vi byggjer vårt håp på det Gud har lova." »


Eg vil gripa tak i Ordet!

Salme 119,48 Eg lyfter hendene mot boda dine, som eg elskar, og grundar på dine forskrifter.

Det kan vera litt uklart kva David meiner med å lyfta hendene sine mot Guds bod, men eg trur det handlar om å lyfta hendene for å gripa tak i ordet frå Gud. Han seier han elskar Gud og vil grunna på Guds forskrifter. Det er difor han vil lyfta hendene sine for å gripa tak i ordet frå Gud og ikkje sleppa det. Han elskar Gud og vil grunna på ordet for å forstå Guds plan og vilje.

Eg liker denne haldninga som eg finn i dette verset. Han seier at han vil gripa tak i Guds bod for å kunna leva etter dei. Han lyfter hendene sine, han strekkjer seg etter Guds lov og vil gjera alt han kan for å gjera det Gud seier. Det er slik alle kristne bør leva; lyfta hendene og strekkja oss etter Guds ord. Vi vil strekkja oss etter det livet som er skildra i Ordet. Vi vil gløyma det som er bak og vil gjera oss motlause. Vi vil jaga mot målet og prøva å gripa fatt i alt det Gud har for oss, alt han har lova oss i sitt ord.

Det kan også verka som David seier dette: «Eg vil lyfta hendene i tilbeding når eg kjem til ditt ord som eg elskar og grunnar på, så du kan gje meg meir innsikt og openberring.» Slik vil også eg lyfta hendene mot Guds bod og lovprisa Ordet. Eg elskar Guds ord. Eg fryder meg når Ordet blir levande for meg. Eg takkar Gud kvar gong Ordet opnar seg for meg. Kvar dag ber eg om ny og frisk openberring.

«Eg lengtar etter meir openberring i dine sanningar for eg elskar det lys eg får i Ordet når eg grunnar på dine bod!»

Tekst: Erling Thu (c)


Lidenskap og glede i Guds ord

Salme 119,47 Eg frydar meg over dine bod, dei som eg elskar.

Eg blir så begeistra av den gleda David finn i Guds bod. «Eg frydar meg over dine bod.» Han finn si lyst og si glede i Guds lov. Faktisk kan det omsetjast med: «Eg forlystar meg i dine bod!» Når mange høyrer ord som bod, lov, reglar reagerer dei negativt. Svært mange har lyst til å kasta lov og bod på sjøen og kvitta seg med dei, for dei vil vera frie til å følgja sitt eige syndige hjarte.

For David var det annleis. Han elska Guds bod. Han fann stor glede i å gjera det boda sa. Han hadde oppdaga at boda var gode for menneska. Han hadde opplevd dei mange velsigningane som kjem av å halda Herrens lov.

Continue reading "Lidenskap og glede i Guds ord" »


Eg vil ikkje skjemmast over Guds ord eller hans gode ordningar!

Salme 119,46 Eg vil tala for kongar om dine lovbod, og eg skal ikkje bli til skamme.

Det er ein frimodig David vi møter i desse orda. Men det er ikkje ønskjetenking han driv med. Før han vart konge var frimodig både og forkynte Guds ord både til kong Ashish og Saul. Etter at han vart konge heldt han fram med å tala for kongar om Guds vitnemål og lovbod. Han la ikkje skjul på kven han trudde på og kven han hadde sin lojaliteten til.

Vi har mykje å læra av det frimodet David viser oss i Salme 119. Vi må aldri vera redde for å seia kven vi trur på og kven vi har valt å tena. Vi må ikkje skjemmast av Guds ord eller hans gode ordningar. Gud er god og alle hans lover er gode. Guds ord viser oss vegen til det gode og lukkelege livet. Vi har smakt og kjent at Gud er god. Det har vi lyst å gjera kjent for alle menneske, både høg og låg.

Continue reading "Eg vil ikkje skjemmast over Guds ord eller hans gode ordningar!" »


Eg vil leva i full fridom!

Salme 119,45 Lat meg ferdast i ope land, for eg spør etter dine påbod (6490)!

Når David har slått fast at han alltid, kvar einaste stund på dagen vil følgja Guds lov, held han fram i dette verset med ei bønn om å få vandra i eit ope landskap. Eg er fødd og oppvaksen på Jæren og eg elskar opne landskap. På Jæren kan eg pusta fritt. Eg er ikkje skapt for tronge fjordar eller dalar eller djupe skogar. Eg må ha utsikt, helst sjå vatn, for å trivast. Tronge landskap deppar meg for eg kjenner meg innestengd. Difor har eg mange gonger bedt om å få koma ut i ope lende så eg kan leva og pusta fritt.

Continue reading "Eg vil leva i full fridom!" »


Eg vil halda dine lover kvar einaste stund på dagen

Salme 119,44 Då vil eg stadig halda di lov (Strong 8451), for evig og alltid.

I tillit til at Gud svarer han og viser han sin trufaste kjærleik, kjem David med ein frimodig lovnad. «Eg vil alltid halda di lov!» Det er sterke ord, men det er ei innstilling som Herren lønner. For evig og alltid vil David leva i samsvar med Herrens lov.

Eg er veldig glad for den frimodige tilliten David viser til Guds ord. Han set ord på denne tilliten titt og ofte, høgt og tydeleg. Vi kan ikkje vera i tvil om kva han meiner. Han seier at Guds ord er å stola på. Han seier at Guds bod er gode for oss. Han påstår at Herrens lov set han fri til å leva eit godt liv. Han kan til og med forlysta seg i Guds gode lover og ordningar. Det er tydeleg at han har opplevd dei velsigningane Gud auser ut over dei som går på hans veg.

Continue reading "Eg vil halda dine lover kvar einaste stund på dagen" »


Frimod til å seia det Gud seier

Salme 119,43 Riv ikkje sanningsordet ut or min munn, for eg ventar på dine lover.

Her tiggar David Gud om å ikkje riva sanningsordet ut or munnen. Sanningsordet handlar om Guds trufaste kjærleik og frelsande nådegjerningar. Om ikkje Herren hadde berga han, ville det innebera at dette ordet hadde vorte rive ut or munnen, for det ville ikkje lenger vera sant. Det gode er at Gud frelsar i samsvar med sitt gode og sanne ord som er evangeliet om Guds rike.

Kanskje vi kan forstå denne audmjuke bønna frå David, som ei bønn om å ha ei læresveinstunge, som alltid har Guds gode ord på tunga i rett stund. Profeten Jesaja sa at Gud hadde gjeve han ei læresveinstunge så han kunne styrkja den trøytte med eit ord (Jes 50,4). Det er noko av det beste eg veit, når venner taler eit ord frå Gud til meg i rett tid, akkurat når eg treng å høyra det ordet. Difor ber eg om at eg sjølv ikkje må vera tom for Guds ord, men at eg alltid kan ha eit godt ord frå Gud på tunga. Når vi elskar Guds ord kan vi bera fram både nytt og gammalt frå skattane i Bibelen.

Continue reading "Frimod til å seia det Gud seier" »


Eg vil alltid ha eit svar til dei som spottar meg!

Salme 119,42 Då kan eg gje spottaren svar, for eg lit på ditt ord.

Denne bønna er tett oppfølging av det han bad om i det førre verset. Der bad David om at Guds trufaste kjærleik og hans gode frelse måtte koma til han, slik Gud hadde lova han. No fortel han Gud kva han vil gjera når han får oppleva Guds miskunn og nådegjerningar.

Då kan han gje spottaren svar, for han lit på Guds ord. Med andre ord seier han at når han opplever bønnesvar, då kan han bruka dette til å visa spottaren til rette. Når vi har opplevd at Gud har gripe inn til frelse og forandring i livet vårt, då vil det endra livet lukka munnen på spottaren. Folk kan ha mange teoriar og tankar om Gud, dei kan til og med fornekta at han finst, men vår oppleving av Guds trufaste kjærleik og hjelp, kan ingen seia imot. Vi har opplevd det vi har opplevd og det kan ingen ta frå oss.

Continue reading "Eg vil alltid ha eit svar til dei som spottar meg!" »


Må din milde og trufaste kjærleik overvelda meg!

Waw er den hebraiske bokstaven som dei neste åtte versa startar med. Svært få hebraiske ord startar med denne bokstaven, men han blir ofte brukt som ein konjunksjon som «og». Det berande temaet i dette avsnittet er tillit til Gud.

ו

Salme 119,41 Herre, lat di miskunn koma til meg, og di frelse, slik du har sagt!

På ny vender David seg i bønn til Jahve, Herren, Den Evige Eg Er. Han ber om to ting, om miskunn og frelse. Det er på ein måte synonyme ord i denne samanhengen, for dei handlar om det same. Når Gud viser miskunn, får vi del i hans frelse.

Det er det hebraiske ordet hesed som i dette verset blir omsett med miskunn. Dette er eit av kjerneorda i Det gamle testamentet der det er brukt 246 gonger. Den gamle nynorskbibelen frå 1938 omset hesed i dette verset med nådegjerningar og Den Heilage Skrifta seier berre nåde. I nyare omsetjingar på norsk blir  engelske omsetjingar omset svært ofte hesed med trufast kjærleik.

Continue reading "Må din milde og trufaste kjærleik overvelda meg!" »


Forsvar meg mot den spottande og negative kritikken!

Salme 119,39 Ta bort spotten eg fryktar, for dine lover er gode!

David ber om nåde til å bli spart frå den spotten og skamma som følgjer av å stå fast på Guds gode lover. Han er lik oss og liker sjølvsagt ikkje å bli sett ned på. Han ønskjer, slik vi alle gjer, å bli respektert for den han er og for det han trur på. Dessverre veit han veit av bitter oppleving, at han slett ikkje alltid blir respektert når han seier det Guds ord seier.

Continue reading "Forsvar meg mot den spottande og negative kritikken!" »


Stadfest lovnadene dine for meg!

Salme 119,38 Lat ditt ord til din tenar stå fast så eg kan frykta deg.

Denne bønna viser oss at David hadde lært å ta til seg Guds ord. Det var ikkje lenger berre snakk om bod, lover eller forskrifter. Han har teke ordet til seg. Han har høyrt Guds gjennom Skrifta. Han har lese og grunda på Guds ord på ein slik måta at han har høyrt Guds røyst gjennom det han har lese og tenkt på. Det ser vi at det han seier: «Ditt ord til din tenar.» Guds ord har vorte personleg for han. Dette er ein av dei viktigaste lærdomane vi kan få tak, det å læra å høyra frå Gud når vi les i Bibelen.

Continue reading "Stadfest lovnadene dine for meg!" »


Vend blikket mitt bort!

Salme 119,37 Vend blikket mitt bort frå det som er tomt, gjev meg liv på din veg!

Blikket vårt er viktig. Auga våre er døra inn til sjela. Det vi ser skaper tankar og kan vekkja all slags lyster i oss. Vi blir sterkt påverka av det vi ser. Dessverre er vi ikkje alltid like medvitne om dette og ser på ting vi ikkje burde sett på. I vår kultur blir vi bombadert med bilete på små og store  som vi med fordel kunne vore spart for. Vi blir utsett for nakenskap og det som verre er i mange media. Pornografi er lett tilgjengeleg og fangar mange i sitt øydeleggjande nett.

Continue reading "Vend blikket mitt bort!" »


Gud, gjer meg villig til å lyda det du seier!

Salme 119,36 Bøy mitt hjarte mot dine lovbod (Strong 5715) og ikkje mot eiga vinning!

På ny viser David si bønn stor innsikt i menneskenaturen. Han kjenner seg sjølv så godt at han ber om Guds hjelp. Han veit at hjarte og sinn er kamp arena der sterke krefter sloss om makta. Difor ber han at Gud skal røra ved hjartet og bøya det mot Guds ord, slik at han får lyst og glede ved å halda boda. Han ber: «Gud, gjer meg villig til å lyda det du seier! Gje meg lyst til å halda fast på di lov!»

Alternativet er at eiga vinning skal få overtaket på hjartet. Fordi David er realistisk og veit at det er lett å bli fanga av lyst til verdsleg rikdom, ber han om Guds hjelp til å stå i mot denne tendensen. Pauls formanar galatarane til å leva eit liv i Anden, for då vil dei ikkje følgja dei vonde lystene i deira eige kjøt og blod. Anden og kjøtet står kvarandre i mot. Dei dreg i kvar si retning.

Jesus fortalde den kjende likninga om såmannen som sådde Guds ord. Kornet falt i fire slags jordsmonn, og berre eit av dei gav god grøde. Han åtvara læresveinane mot å høyra ordet og la uro for dette livet og den svikefulle rikdomen kvela det, så det ikkje gjev grøde. Det var dette David var redd for, då han bad denne bønna: «Bøy mitt hjarte mot dine lovbod og ikkje mot eiga vinning!» Uro for dette livet kan gjera at ordet frå Guds munn ikkje ber god frukt. Blir vi fanga av rikdom gjev ikkje ordet grøde i livet vårt.

Du treng ikkje vera rik for å bli fanga av rikdom. Fattige folk kan også vera pengegriske. Både fattige og rike kan vera styrt av trongen til alltid å eiga meir, og det er det same som avgudsdyrking (Kol 3,5). Må Gud spara oss for å falla i den materialistiske fella. Kjærleiken til pengar er rota til alt vondt (1 Tim 6,10).

Bøy hjarte mitt til dine lovbod, ber David. Han ber om at Gud må røra ved hjartet slik at han finn si lyst og si glede i Guds ord og ikkje i eiga vinning. Må Anden råda i hjartet og styra sinn og tanke til å følgja Herrens lov. Eiga vinning treng jo ikkje berre vera rikdom. Det kan vera komfort eller popularitet. Det kan vera personlege fordeler som vi får del i når vi følgjer venner i deira verdslege livsstil. Det kan vera å gje etter for gruppepress for å bli akseptert og vinna ære. Eiga vinning er alt som tener meg sjølv.

Om vi skal bruka Jesu ord, er bønna i Salme 119,36 ei bønn om å få nåde til å seia nei til seg sjølv og ta krossen opp for å følgja Jesus. Difor er det ei viktig bønn for oss å be.

«Gjer at hjartet mitt bøyer seg for dine visdomsord og ikkje for rikdomen i denne verden.»

Tekst: Erling Thu(c)


Lei meg på den stigen som gleder deg!

Salme 119,35 Lei meg på den stigen boda dine viser, for han gjev meg glede.

David bad i dei førre versa om innsikt og forståing. No ber han om leiing. Dei orda han bruker i bønna inneber at Gud må leia han ved å bøya vilje hans. Han ber om at Gud må vekkja opp hans indre sjelekraft til å velja å gjera det Gud vil. Dette liknar litt på det Paulus seier: «For det er Gud som er verksam i dykk, så de både vil og gjer det som er etter Guds gode vilje (Fil 2,13). Vi treng, både å forstå kva Guds ord seier, og å gjera det Gud vil. For å kunna gjera det er vi avhengige av at Gud verkar i oss.

David ber: «Gjer at eg følgjer den stigen du byr meg å gå!» «Hjelp meg å følgja den stigen som dine forskrifter seier eg skal ta.» Stig eller veg i denne samanhengen tyder alltid levemåte eller oppførsel. Han ber om nåde til å kunna gjera det som er hans plikt å gjera, om å bli styrkja til all god gjerning. Han kjenner seg sjølv så godt at han veit kor lett det er å velja feil og setja seg sjølv og eigen komfort føre Guds ord og vilje. Difor ber han om nåde til å vera lydig. Han stoler ikkje på seg sjølv. Han veit at han er avhengig av Den Heilage Ande. Profeten Esekiel lova at i den nye pakta ville Gud gje oss eit nytt hjarte og ei ny ånd inni oss. Når Anden bur i oss, vil han laga det slik at vi følgjer boda, held lovene og lever etter dei (sjå Esek 36,26-27). Det er dette vi ber om skal skje når vi ber: «Lei meg på stigen boda dine viser!»

Continue reading "Lei meg på den stigen som gleder deg!" »


Forstand til å ta vare på Guds lov

Salme 119,34 Gjev meg vit til å ta vare på di lov (Strong 8451) og halda henne av heile mitt hjarte!

Eg liker den brennande iver David har til å læra av Gud, det menneske ikkje kunne læra han. Gud har gjeve alle menneske eit mål av intellektuell kapasitet til å tenkja og læra, men her lærer David oss at vi kan be Gud gje oss nåde til å bruka desse evnene til å forstå det som tener til vår fred. Han ber om vit til å ta vare på Guds lov. Han ber om at Herren må opplysa forstanden hans til å skjøna Guds vilje.

Vi treng vit og forstand til å ta vare på Guds lov. Difor finn vi også i Det nye testamentet at apostelen Paulus ofte ber om at Den Heilage Ande må gje dei truande opplyste auge til å forstå og ta vare på arven vår. Han kallar Anden for visdoms og openberrings Anden. Apostelen Johannes seier: «Vi veit at Guds Son er komen, og han har gjeve oss forstand så vi kjenner Den Sanne (1 Joh 5,20).

Continue reading "Forstand til å ta vare på Guds lov" »


Vis meg meininga med dine vegar

ה

Salme 119,33 marker eit nytt avsnitt. Alle dei neste åtte vera startar med den hebraiske bokstaven He. I desse versa finn vi mange bønner om å forstå Guds vegar. Dette er bønner som Guds folk treng å be i vår tid.

Salme 119,33 Herre, lær meg den vegen dine forskrifter (2706) viser, så vil eg alltid ta vare på han!

«Herre, lær meg!» Slik ber ein læresvein. Den som går i lære seier dette til læremeisteren sin. «Lær meg yrket. Lær meg korleis eg skal gjera det. Lær meg å bli ein meister som kan faget sitt, slik som du!» Når David seier, Herre lær meg, blir det for svakt å samanlikna det med eleven si bønn til læraren sin. Han hadde både prestar, profetar og vise rådgjevarar han kunne få hjelp frå, men han ber om å bli rettleia av Gud. For kven er ein lærar som han (Job 36,22).

Difor ber David ikkje berre som ein læresvein. Han ber først og fremst som ein audmjuk tilbedar når han seier, «Herre, - Jahve – lær meg!» Han påkallar Guds heilage namn, Jahve, når han ber. Han vender seg med andre ord til «Den evige Eg Er». Han ber til han som openberra seg for Moses i den brennande tornebusken. Han ber til «Han som er den han er» - Den evige og uforanderlege allmektige Gud, som har skapt himmel og jord. David var medviten om kven han bad til. Det treng vi også å vera. Slik må vi også be. Vi må koma fram for Herren, Den evige Eg Er, - Jahve – som tilbedande læresveinar.

Continue reading "Vis meg meininga med dine vegar" »


Du gjer mitt hjarte stort

Salme 119, 32 Eg vil springa den vegen dine bod viser, for du gjer mitt hjarte stort.

Med desse orda viser David oss sin store iver for Herren. Han er ivrig og brennande. Han er brennhuga, for å bruka eit godt nynorskord. Han har eit brennande ønske om å leva etter Guds bod. «Eg skundar meg til å lyda dine lover!» «Eg vil springa den vegen dine bod viser.»

Det er ein fantastisk innstilling David her gjer uttykk for. Måtte vi alle ha same velvillige hjarte- og sinnelag til Herrens bod.

Det er ein fantastisk grunn for denne bønna: «for du gjev mitt hjarte stort!» Somme forstår det slik at det handlar om få meir forståing i Guds ord: «for du hjelper meg til å forstå boda rett.» Om det er trongt i hjartet vårt og om vi er merka av trongsyn, vil vi ikkje skjøna boda på rett vis. Om vi er einsidige og smålege, vil forståinga av Ordet også bli slik. Då blir vi fanga av bokstaven som slår i hel og skaper fordømming. Då blir vi loviske og fordømmande. Då heng vi oss opp i alle slags detaljar og småting, og har ein tendens til å slå andre i hovudet med sterke meiningar.

Continue reading "Du gjer mitt hjarte stort" »


Lat heile livet vera festa og forankra i Guds ord.

Salme 119,31 Eg held fast på dine lovbod (Strong 5715). Herre, lat meg ikkje bli til skamme!

På ny sannar David livsvalet sitt: «Eg held fast på dine lovbod!» Han har bunde seg til Guds ord. Faktisk seier han at han har vorte limt fast til Guds bod. Heile livet hans er festa og forankra i Guds ord. Han har teke ei avgjerd for livet om å halda fast på Ordet som sin dyraste skatt. Han gøymer det i hjartet og lever etter det.

Når vi har teke dette livsvalet om å vera trufaste mot Guds ord og leva til hans ære, vil det gjera stega våre faste og stødige. Då vil ikkje sjelefienden lett kunna vippa oss av pinnen. Då vil vi ikkje vakla hit og dit. Då vi vil ikkje vera tvisinna og tvilande, men fokusert og målretta. Når vi har teke dette store valet, er det ganske lett å ta alle dei mindre vala vi må ta i kvardagen. Då har livet ein trygg retning og vi blir ikkje eit lett bytte for dei mange forførande lærdomsværa i tida.

Continue reading "Lat heile livet vera festa og forankra i Guds ord." »


Eit val for livet hjelper oss i motgang

Salme 119,30 Eg har valt truskaps veg, dine lover har eg for auge.

I dette verset seier David noko svært viktig. Han seier med stor overtyding og iver: «Eg har valt!» Han har teke ei avgjerd. Han har teke eit urokkeleg standpunkt. Han har bestemt seg for kva han vil gjera, korleis han vil leva, kva mål han vil nå. Han har teke eit val for livet. Slike livsval er livsviktige for oss og vil spara oss for uro og forvirring. Eg takkar Gud for at eg i unge år fekk nåde til å ta eit val om å tena Herren heile livet. Dette valet har hjelpt meg mange gonger i motgang og freisting. Det har hjelpt meg til å styra livet gjennom mange utfordringar og prøvingar.

Continue reading "Eit val for livet hjelper oss i motgang" »


Hald meg langt borte frå det som er falskt!

Salme 119,29 Hald løgns veg borte frå meg, gjev meg i nåde di lov (Strong 8451)!

Når livet er tungt og vanskeleg, er det lett å lytta til sjelefienden vår. Han pumpar hovudet fullt av løgner som er lette å tru på. At det ikkje nyttar. At det ikkje er håp for deg. At du like godt kan gje opp. At alt er meiningslaust. At du er håplaus og utan framtid. At du har sagt nei og vendt deg frå Gud, så det finst ikkje meir tilgjeving for deg. At du ikkje er god nok og aldri vil bli det. Berre gje opp. Eller kanskje han seier at du er god nok slik du er og kan leva slik du vil etter dine eigne lyster, utan at det får negative konsekvensar for deg.

Vi står i ein åndeleg kamp mot falske sanningar. Djevelen tutar tankane fulle av løgner som han vil vi skal tru på. Han er ein løgnar og alt han seier er løgn. Til og med når han siterer Bibelen lyg han. Av og til verkar det som om han kjenner Bibelen betre enn oss, når han prøver å få oss bort frå den høgheilage trua som ein gong vart overgjeven til oss. Det er grunn til å vera på vakt når lausrivne ord i Bibelen blir brukt til å fornekta det som har vore den kristne kyrkja sitt syn i 2000 år. Å forkasta den apostoliske kristne læra fører aldri til noko godt.

Continue reading "Hald meg langt borte frå det som er falskt!" »


Når livet druknar i tårer av smerte

Salme 119,28 Mi sjel græt av sorg. Reis meg opp slik du har sagt!

På ny fortel David korleis han har det. Livet er vanskeleg. Han græt av sorg. Han bruker sterke uttrykk for å setja ord på den stoda han er i. «Det er som om mi sjel smeltar bort i dei rennande tårene.» Faktisk seier han at sorga held på å ta livet av han. I ei engelsk omsetjing seier han at han har drukna i tårer av smerte (SPCL). Han ber på ei verkande sorg som er tung å bera. Sorga overveldar han. Sorga held på å eta han opp. Han blir kvelt av den vonde sorga.

Det er litt greitt at han ikkje fortel oss årsaka til denne tynande sorga, men sorg er ofte knytt til noko vi har mista. Det gjer det lettare å gjera oss til eitt med det han seier, for vi har alle opplevd sorg på ein eller annan måte. Vi lever i ein forgjengeleg verden. Alt går til grunne. Tap av noko som er oss kjært er ein del av livet. Sorga råker oss alle, både fromme kristne og gudlause ateistar.

Continue reading "Når livet druknar i tårer av smerte" »


«Lat meg forstå!»

Salme 119,27 Lat meg skjøna den vegen dine påbod (6490) viser! Eg vil grunda på dine under.

I møtet med dei mange utfordringane i livet ber David ei bønn som vi treng å be igjen og igjen: «Lat meg forstå!» Slik han bad om å kunna skjøna i både vers 12 og 18. Vi møter ting i livet som vi ikkje skjøner. Det er ikkje alltid at det går slik vi hadde venta eller håpt på. Kanskje draumane våre var for store eller urealistiske? Eller kanskje er dei utfordringane vi møter ein del av treninga for å hjelpa oss å få draumane våre oppfylt?

Men David si bønn om å forstå handlar ikkje så mykje om å skjøna kvifor livet er vanskeleg. Han ber om å forstå  den vegen Guds påbod viser. Det ligg i denne bønna eit ønske om å skjøna den djupare meininga med Herrens påbod. Kva er Guds intensjon med påbodet? Kva vil vår gode og kjærlege Far med det bodet han gjev oss? Det er dette David ber om, og det er det vi også treng å be om. At Gud skal visa oss den livsvegen, den gode livsførselen, som hans påbod handlar om. Guds meining er alltid at ordet hans skal hjelpa oss til å leva gode og meiningsfulle liv, - uansett korleis dei ytre omstenda er.

Continue reading "«Lat meg forstå!»" »


Snakk sant om livet, det gjer godt for sjela!

Salme 119,26 Eg fortalde om mine vegar, og du svara meg. Lær meg dine forskrifter (2706)!

Eg fortalde deg om mine vegar. Eg sanna mi synd for deg. Ope la eg fram for deg alt eg har gjort. Eg rekna opp for deg alle vegane mine. Og du svara meg!

Ei open vedkjenning gjer godt for sjela. Det er ikkje godt å teia stille og berre gå i sine eigne tankar. Når vi teier stille tærest livskrafta bort. Når vi grublar og strevar med tunge tankar om noko dumt vi har sagt eller gjort, blir livssafta borte. Då mistar vi motet. Då blir vi lamma. Då blir vi tappa for energi og pågangsmot. Når vi høgt og tydeleg sannar vår synd for Gud og ikkje dekkjer over skulda vår, då svarer Gud og det endrar alt.

Vi kan koma til Gud med alle ting. Han veit alt og kjenner oss betre enn vi gjer. Likevel er det rett og godt å fortelja han alt. Vi kan rekna opp for han all vår sorg og uro. Vi kan fortelja om både sigrar og nederlag. Vi kan rekna opp både nedturar og oppturar. Ingenting er for smått og ingenting er for stort eller for vanskeleg. Vi kan ope og ærleg leggja heile livet vårt ope for Gud og fortelja koss livet er. Vi kan fortelja kva vi strevar med og kva vi gler oss over. Ingenting er for trivielt. Ingenting er for kvardagsleg. Salmane lærer oss å bera heile livet fram for Gud, for han bryr seg om heile livet vårt. Når vi ærleg og ope fortel om vegane våre, vil han svara oss.

David seier med stor glede: «Du svarte meg!» Då han sanna si synd, svarte Gud med å tilgje han all hans syndeskuld. Lukkeleg er det mennesket som har fått sine misgjerningar tilgjeve og sine synder dekt over. Lukkeleg er den som Herren ikkje tilreknar skuld og som i si ånd er utan svik! Lukkeleg er den som har lært å leva i lyset og dagleg reinsing. Lukkeleg er den som ope fortel om alle sine vegar og lever i eit tilgjevande fellesskap.

Når vi snakkar sant om livet, kjenner vi ofte trong til å be den bønna David bad: «Lær meg dine forskrifter.» Vi treng hjelp frå Gud til å forstå hans plan og vilje og til å leva etter hans ord. Vi treng heile tida å bli minna på kva Gud vil vi skal gjera, koss han vil vi skal leva.

«Herre, eg tømmer ut hjartet mitt for deg og fortel deg alt, for du er alltid der for meg. Eg ber deg om å læra meg meir om dine heilage forskrifter, så eg kan leva eit liv til di ære.


Eg er pressa, - gje meg liv etter ditt ord!

Dalet

Dalet er den fjerde bokstaven i det hebraiske alfabetet. Alle dei åtte neste versa tek til med denne bokstaven som svarer til d i vårt alfabet. Det verkar som David har det vanskeleg og er deprimert og trykt ned i opninga av dette avsnittet på åtte dalet vers.

ד

Salme 119,25 Eg ligg pressa mot støvet. Gjev meg liv slik du har sagt (1697)!

Det er ei ganske drastisk skildring David gjev oss i den første setninga: «Mi sjel ligg nedi støvet», «mi sjel er nedtrykt», «eg ligg pressa mot støvet»! Han har det ikkje godt. Livet er vanskeleg. Han kjenner seg pressa og trykt ned i støvet. Det er ikkje mykje ære og kongeleg vørdnad i denne stoda som han no er i.

Den realismen som vi møter i Salmane fascinerer meg. Livet er ikkje ein danse på roser for nokon av oss. Livet kan vera vanskeleg. Livet kan vera herleg og full av glede. Vi veit ikkje kva vi vil møta i dagane som ligg føre oss. Kanskje får vi stå på høgdene og nyta lukka. Eller kanskje vi blir trykte ned i søla og må streva for å overleva. Livet kan vera veldig godt, men også vondt og vanskeleg. Eg liker Salmane for dei taler sant om livet. Dei viser at alle menneskelege kjensler og opplevingar kan berast fram for Gud. Vi treng ikkje leggja band på oss. Vi treng ikkje å prøva å vera frommare enn vi er. Vi kan seia til Gud koss vi har det. Han bryr seg om alle dei små detaljane i livet vårt.

Denne første setninga kan også forståast på ein litt annan måte enn at stoda er vond og vanskeleg. Det kan faktisk vera at han har hatt det for godt, slik at han har vorte limt fast til det jordiske. Kanskje han har oppdaga at han sit fast i materialismen, at det jordiske støvet har trykt han ned og gjort sjela hans sløv? Kanskje har han hatt velstand og gode dagar så lenge at det har fått taket på han? Kanskje velstanden held på å kvela det åndelege livet? Kanskje han er fanga i rikdom, jordisk ære og karriere? Kanskje er det tidsklemma som pressar han ned i støvet?

Uansett korleis vi har det, er nøkkelen å be den bønna som David bad: «Gjev meg liv slik du har sagt!» Han ber om fornying og forfrisking. Han ber om nytt åndeleg liv. Han ber om at Gud må skapa endring i livet og den stoda han er i. Det er det same kva vi slit med og kva utfordringar vi strevar med i livet, vi treng ny livskraft frå Gud. Det er berre Gud som kan gje liv. Det er berre han som gjer livet rikt og meiningsfullt. Difor vender vi oss til han i bønn.

«Gje meg liv etter ditt ord, etter dine lovnader, slik du har sagt!» Det er alltid godt å kunna visa til Guds ord og lovnader når vi ber. Då kan vi be med frimodig tru og venta svar frå Gud. Når vi har fått eit ord frå Herren, anten det er eit ord frå Bibelen som har vorte levande for oss, eller det er ein profetisk lovnad som er talt over oss, då kan vi når som helst koma fram for Gud og minna han på ordet han har gjeve oss.

Gje meg liv etter ditt ord! Gjer med meg etter ditt ord! Lat det gå slik du har sagt! Det er nokre av dei tryggaste bønnene vi kan be. Då ber vi om at Guds plan og vilje med livet vårt skal fullførast. At Gud skal føra oss vidare frå der vi er, anten vi er vanæra og pressa ned i støvet eller er fanga i det materialistiske. Gud ønskjer alltid at vi skal få liv og fornying.

Herre, eg visnar bort. Eg er motlaus og ligg i støvet. Forny meg ved ditt ord, slik du lova at du ville!

Tekst: Erling Thu (c)


Det mest fornuftige menneske kan gjera.

Salme 119,24 Ja, eg frydar meg over dine lovbod (5713), det er dei som gjev meg råd.

Dette verset er det siste som startar med den hebraiske bokstaven gimel. I det første verset fann vi ei bønn om liv i overflod. Så har vi sett at salmisten møtte litt av kvart i livet som ikkje var heilt enkelt for han med motgang og negativitet. Difor tykkjer eg at den måten han avsluttar dette avsnittet på er ekstra flott.

Midt i alt det som kan vera vanskeleg å takla i livet: Han møtte hån og spott frå folk. Leiarar snakka negativt om han og motarbeidde han. Livet er ikkje lett. Han har mykje å stri med. Likevel har han ei kjelde til glede. Guds vitnesbyrd gjer at han kan fryda seg. Han kan gleda seg over Herrens lovbod. For ein rikdom å eiga ein Bibel. For eit privilegium at vi kan lesa Guds ord. Uansett korleis det går og kva som skjer rundt oss, kan vi fryda oss i det Gud seier.

«Dine vitnesbyrd er mi fryd og mine rådgjevarar» (BGO). Han kan fryda seg over Guds lovbod, for det er dei som gjev han råd. Desse to tinga heng saman. Dei verkar begge vegar. Når vi frydar seg over Guds vitnesbyrd, er det lett å finna råd og rettleiing i Guds ord. Når vi let oss leia av Ordet, gjev det oss stor glede.

David seier at Guds lovbod eller vitnesbyrd gjev han råd. Han har den enkle trua at Skaparen veit best korleis vi er skapt til å leva gode liv. Difor tek han i mot råd frå ordet frå Guds munn. Han let Ordet forma dei indre verdiane. Han let Ordet vera sitt indre kompass som han styrer heile livet etter. «Dine lovbod gjev med råd.»

Dette ordet råd er eit viktig ord. Det inneber å få del i Guds plan. Det er å få sjå Guds evige hensikt. Å få del i Guds råd er å finna meininga med livet. Å følgja Guds råd er det tryggaste vi kan gjera. Alle menneskeleg råd og planar har grenser. Dei kjem til kort og blir før eller seinare forelda. Nye tider og utfordringar krev nye planar. Dette får spesielt politikarar oppleva. Dei råda som vi får frå Bibelen blir aldri forelda for dei har sitt opphav i Skaparen. Å leva etter Guds evige plan er det mest fornuftige noka menneske kan gjera.

Text: Erling Thu

Det er fint om du trykker på Twitter eller Facebook knappen og deler dette med andre! Tusen takk!