35 entries categorized "Fellesskap"

Gjestar skaper liv og glede

Denne helga har huset i skogen vore full av liv. Me har hatt besøk. Det har vore gjestar hjå oss. Solveig er jo den beste verten. Ho elskar å stella godt med folk. Huset var vaska og skinande reint frå kjellar til loft før gjestane banka på døra. Alle senger var oppreidde. Alt var klart. Dette var ei besøk som var planlagd frå før sommaren. me hadde invitert to unge familiar til å vera med oss i helga. I siste liten melde den eine familien avbod. Dei kunne dessverre ikkje koma. Talet på gjestar vart halvert, men ikkje gleda ved å ha barn og unge folk i huset.

Det er ei stor velsigning å ha gjestar på besøk. Me liker veldig godt når gjestar kjem på overraskande besøk. Dei får også veldig godt stell, for Solveig har alltid noko godt på lur. Den gode kona mi er jo av den gamle sorten som ikkje kan ha folk innom dørene utan å gje dei mat. 

Det er noko av gleda ved å få gjestar i huset, det å kunna gje dei noko, det å kunne velsigna dei på ein eller annan måte. Dei som kjem er alltid til velsigning. Det er ei velsigning i seg sjølv at folk vil koma på besøk. Det er ei glede at folk vil vera våre gjestar og bruka tid med oss. Det er alltid gildt å vera i lag med andre.

Denne helga har me hatt besøk av Emil og Ellinor, Kjartan og Lilly. Ein flott kristen familie. Dei er Guds tenarar i sitt daglege arbeid. Dei deler livet sitt med andre og hjelper unge menneske til tru. Dei utrustar og trener unge kristne til å vera leiarar. Dei er gode kristne kvardagsheltar.

Eg har fått gode råd til eit prosjekt eg held på med. Kjartan er ein god fagmann som kan sitt fag. Eg hadde mange spørsmål og fekk gode svar. Gjestane våre hadde også spørsmål og me fekk mange gode samtalar. Me var på rotur i den gamle Strandebarmaren min. Den gamle robåten er tung å hanskast med, men han flyt godt i vatnet. Lyden frå bølgjeskvulp og taktfast roing er medisin for sjela. Å ro i dei smale kanalane som bind tjønna saman og nyta synet av dei kvite vassliljene som lyser opp i det mørke vatnet er helsebot for både sjel og kropp.

Ei slik helg må me grilla. Særleg når Gud velsigna oss med godt vær og god varme. Eg er takksam for bålpanna på verandaen og for den gode grillhytta vår. No kan me alltid grilla same kva slag vær me har. Elden, flammane, lyset og varmen frå bålpanna skaper stemning. Saman får me nyta Guds fred og verlsigning. Barna leikar. Drøset går medan kjøt og pølser godgjer seg på grillen. For ei velsigning å kunna sitja rundt det store tømmerbordet på verandaen og nyta maten medan sola varmar oss, fuglane syng og ein mild bris friskar oss opp.

Å dela Guds ord med kvarandre og å be saman er alltid eit høgdepunkt når me har gjestar på besøk. Slik var det også denne gongen. Eg elskar samfunnet av dei heilage rundt eit måltid. Eg elskar samfunnet av dei heilage når vi arbeider og gjer ting saman. Eg elskar samfunnet av dei heilage når me lovsyng eller ber saman. Eg elskar samfunnet av dei heilage når me opnar Skrifta og deler innsikt og openberring med kvarandre. Eg elskar samfunnet av dei heilage i levd liv.


Gode dagar saman med brør

Dei siste dagane har eg vore saman med nokre fantastiske og trufaste brør på Gullbotn. Eg takka Gud for kvar og ein av desse gudfryktige vennene mine. Me har tent Herren saman i mange år. Heilt frå tidleg på åttitalet har eg kjend og arbeid saman med nokre av dei som var samla på Gullbotn desse dagane. Det er i seg sjølv ei stor velsigning å kunna arbeida saman med trufaste brør i så mange år. Det er Guds nåde og hans trufaste paktkjærleik som held oss saman. Eg elskar samfunnet av dei heilage.

Ein av kveldane var me saman med elevane ved Bergen Bibelskule. Det var fint å bli litt kjend med dei. Eg ser fram til å undervisa dei i Guds ord ei veke i september. Denne kvelden fekk me vera med å be for elevane og tala Guds ord til oppmuntring til dei personleg. Det er alltid stort å sjå at orda frå Gud skapa tru og glede i folk.

Me har brukt mykje tid i bønn. Det er utruleg godt å søkja Gud i lag med brør som elskar Herren. Me har oppdatert kvarandre på vandringa vår med Herren og om tenesta me står i. Så har me sjølvsagt evaluert og drøfta stoda i arbeidet i landet vårt. Det er eit stor oppdrag me har fått del i. Saman med alle dei heilage i landet vårt skal me sjå Guds rike gå fram. 


Små og store gleder

Eg takkar Gud for livet kvar einaste dag. Kvar dag er ein nåde dag. Eg har kome i ein alder der eg har lært at eg ikkje kan ta noko som sjølvsagt lenger. Kvar dag takkar eg for livet. Kvar dag takkar eg for små og store gleder. Det er alltid nok å takka for. Me bur i eit av dei beste landa i verda. Me lever i ein velferdsstat med godt helsevesen og gode pensjonsordningar. Våre politikarar har forvalta oljerikdom på ein god måte. Ingen treng å lida naud i samfunnet vårt.

Fullsizeoutput_177a5

Her me bur i huset i skogen ser me Guds under i alt som blømer, veks og ber frukt. Me har alt hausta inn mykje ber. No er aroniabuskane snart klare til innhausting. I år er dei fulle av flotte svar ber som er fulle av sunne antioksidantar. Plommene har me alt teke til å hausta inn. Eplene står for tur. Grønnsakene nyt me til middagen. For ei glede å kunna nyta vår eiga avling. 

Fullsizeoutput_177b4

I dag har eg oppdaga at eg er i slekt med sjølvaste Arne Garborg. Min tipptippoldefar var bror til Arne Garborg sin bestefar! Det vil seia at min tipptipptippoldefar var Arne Garborg sin oldefar. Det er jo litt langt ute i slekta, men for ein nynorskmann er det stor stas å vera slekt i den store diktaren. Slektsforskning har vorte ein kjær hobby i det siste. Det er gildt å oppdaga kven forfedrane er og kor slakta kjem frå. Eg er så barnsleg at eg finn glede i slike små ting.

Å vera gift med ei kone som berre blir gildare og gildare, det er ei av dei store gledene i livet mitt. Me har snart vore gift i 55 år og det er mykje å takka for. Dei seks barna våre har gjeve oss store glede og dei ti barnebarna er stadig ei kjelde til glede. Gud har vore veldig god mot oss og velsigna oss på så mange måtar. 

Huskjerkå vår er i ferd med å verta ei skikkeleg bygdeforsamling. Det gler oss stort. Fellesskapet er varmt og inkluderande. Familiesamlingane og måltida saman med små og store kastar glans over kvardagen og reiser ein himmel over livet. 

Det finst kanskje ikkje større glede enn å vita at namnet vårt er skrive i livsens bok i himmelen. Å vita at me er fødde på ny til eit levande håp ber oss gjennom dei mange utfordringane i livet. Det er sant at livet ikkje er ein dans på roser. Me får alle vår del av vanskar, motgangar og utfordringar. Livet kan vera skjørt og skrøpeleg, men så lenge det er liv er det grunn til glede!

 


Terror og hat

Så har landet vårt på ny vorte råka av terror og hat. Denne gongen vart terroristen heldigvis overmanna før han fekk drepe folk som var i moskeen han gjekk til åtak på. Dessverre lukkast han med å drepa stesøstera si før terroråtaket. Den unge norske terroristen har hylla andre terroristar før den fryktelege handlinga si. Eg les at venner seier at han har gått gjennom ei endring i den siste tida og har teke ombord høgreekstremt tankegods. Somme seier også at han har vorte svært religiøs. Den vidare etterforskinga vil avdekkja dei faktiske forholda og gje oss innblikk i kven denne personen er.

Det er svært trist at me har fått eit nytt terroråtak i landet vårt. Det er svært trist at det skjer ei polarisering i folket. Det er svært trist at grupper av menneske i landet blir redde og urolege. Me må reisa oss og motverka ei slik utvikling.

Eg tek sterk avstand frå terror og hat, same kva grunngjevinga er. Terror og hat kan ikkje forsvarast, men må motarbeidast. I Noreg skal me leva i fred med kvarandre og vera venner for landet vårt byggjer på dei kristne verdiane. Det inneber at vi trur at alle menneske er skapte i Guds bilete og er like verdifulle. Menneskeverdet er heilagt og må ikkje krenkjast. Hatprat og menneskeforakt er difor forkasteleg. Den første grunnlova vår, Gulatingslova, opna slik:

Det er opphavet til lovene våre at vi skal bøya oss mot aust og be til den heilage Krist om godt år og om fred og om at vi må halda landet vårt bygt og landsherren vår lukkeleg. Han vere vår venn, og vi hans, og Gud venn til oss alle.

Kanskje me kan samla oss om denne bønna:

Velsigna vårt kjære fedreland.

Velsigna kongen og hans hus.

Velsigna storting og regjering.

Velsigna folk som bur i landet vårt med fred og forsoning.

Lat folk som bur i landet vårt alltid søkja fred og Guds gode vennskap.

Lat oss få vera ein nasjon av venner.


Det venaste syn som eg får sjå

Denne strofa frå songen til Mattias Orheim, «Kor mykje stort, kor mykje gildt», har levd i meg dei siste vekene. Eg gler meg over det eg ser Gud gjera mellom unge menneske. Orheim seier i songen at det venaste syn han får sjå, er unge på kne for Gud. Ja, det er vakkert når unge menneske bøyer kne og gjev seg over til Gud. Det er flott å sjå unge kristne be om frelse for sine venner. Det er oppmuntrande at unge menneske kjem saman for å be. Eg ser det med mine eigne auge og eg høyrer om det frå mange kantar av landet: unge på kne for Gud. Bønnevekkinga er på gang, det er det venaste syn som eg får sjå.

Continue reading "Det venaste syn som eg får sjå" »


Frå menneske til menneske

Midt i menneskesoga lyser denne hendinga: Gud vart menneske. Det er brennpunktet i Guds evige frelseplan. I det første kapitlet i Bibelen får vi høyra at Gud skapte mennesket i sitt bilete. Mennesket vart skapt til fellesskap med Gud og kvarandre. Då synda kom inn i verda vart dette fellesskapet øydelagd. Likevel kom Gud og leita etter menneska. Han lova at ein frelsar skulle koma. I GT ser vi Guds frelseplan i utveljinga av Abraham og Israelfolket. Gong på gong grip Gud inn. Han sender profetar og bergingsmenn. Alle peikar fram mot det store historiske vendepunktet i Guds misjon: at Guds rike skulle koma nær.

Inkarnasjonen er det store midtpunktet og mysteriet i den kristne trua. Den allmektige Gud steig inn i den verda han hadde skapt. Den heilage Gud vart menneske. Gud vart ein av oss. Han tok bustad mellom oss og flytta inn i vårt nabolag som sant menneske. Han er det sannaste menneske som nokon gong har levd på jorda. Han gjekk omkring og gjorde vel og lækte alle som var under djevelens makt. I ord og gjerning forkynte han at Guds rike var kome nær.

Continue reading "Frå menneske til menneske" »


I skjul

I Salme 91 snakkar salmisten om å sitja i skjul og finna ly. Han snakkar om å ha ein plass å søkja tilflukt og ha ei borg der han er trygg. Bakgrunnen for desse orda er sjølvsagt at han er utsett for urett og vondskap. Folk set snarer for han og prøver å fanga han. Andre skyt piler etter han eller kjem mot han med skarpe sverd. Han er også utsett for øydeleggjande pest og plager som herjer og drep.

Livet er ikkje enkelt for salmisten. Det er det heller ikkje for dei fleste av oss. Me møter utfordringar og vanskar av ulikt slag kvar einaste dag. Den vonde motstandaren vår skyt sine brennande piler av fordømming mot oss. Han brøler som ei løve og prøver å skremma oss til å kompromissa og synda, for det tykkjest å vera den einaste utvegen. Dessverre har mange av oss hatt den beiske opplevinga av at kompromiss og "ei lita synd" ikkje hjelper oss ut or ei vanskeleg stode, men berre gjer alt endå meir vanskeleg for oss. Dette hadde salmisten òg lært. Difor seier han: 

Du, Herre, er mi tilflukt og mi trygge borg! Du er min Gud som eg set mi lit til. Eg sit trygt i skjul hos deg, Du høgste. Eg finn ly hos deg, Den veldige. Eg har gjort deg til min bustad. Du skal vera med meg og verna meg på alle mine vegar. Om tusen eller titusen fell rundt meg, vil Du ta vare på meg slik at eg ikkje blir råka av dei brennande pilene eller den smittande pesten.

Ulukkene til dei rettferdige er mange, men Herren utfrir oss frå dei alle. Herren bergar oss når me held oss til han. Han vernar oss midt i det vonde som møter oss. Han er med oss i nauda og høyrer våre fortvilte rop om hjelp. Han friar oss ut og gjev oss ære. Han mettar oss med eit langt liv og let oss få sjå hans frelse.

I våre dagar er det mange menneske som er på flukt frå krig og urett. Dei leitar etter nokon som kan vera eit skjul for dei og gje dei ly mot forfølging og vondskap. Dei bankar på dørene våre for å søkja ein trygg tilflukt. Hjelper me dei til å finna ein bustad og ei trygg borg hos Gud og mellom oss, eller snur me ryggen til dei?

 


Pinse kvar dag

Me feirar pinse i desse dagane, men mange nordmenn veit ikkje kva dei feirar. Pinse er vel den kristne høgtida som mange har vanskelegast å forstå og forhalda seg til. Det er ikkje så rart, for når eg les korleis kristne teologar forklarar pinse er det ikkje lett å forstå kva pinse har med oss å gjera. Dei fleste teologane gjev oss høgttravande forklaringar om kva som hendte for nesten to tusen år sidan. Så får me mange filosofiske tankar om pinse har å seia for den kristne kyrkja.

Continue reading "Pinse kvar dag" »


Levande fellesskap

Eg drøymer om levande fellesskap

som er nyskapande i si organisering av livet,

og kryssar gamle grenser,

bryt ny mark og lever i skapande fornying,

og dannar nye tillitsskapande nettverk

som alltid strekkjer ut eit hand til forsoning

og fellesskap med dei utanføre,

som set si ære i å setja saman

og utvikla sterke arbeidslag

og er snare til å utnytta ny teknikk og

nyvinningar på alle område

når det hjelper menneske til eit betre liv


Inga fordømminga!

Saman med KF Nordhordland har eg for nokre dagar sidan lese gjennom Romarbrevet. Det er eit brev med djupe teologiske sanningar. Rettferd ved tru åleine og ikkje ved lovgjerningar, ein av fleire frigjerande sanningar i dette brevet. Frå tidleg ungdom lærde eg mange vers i Romarbrevet utanåt. Det var ord om frelse og rettferd ved trua på Jesus. Orda i overskrifta på dette innlegget er henta frå Rom 8,1 som seier: ”Så finst det no inga fordømming for dei som er i Kristus Jesus.” Dette er eit av mine favoritt bibelvers og det har vore til stor trøyst og glede for meg heilt frå eg vart ein kristen.

Eg er vaksen opp i en kristen familie. Eg gjekk på søndagsskole og Yngres. Eg var med mor og far på møte på bedehuset. Då den store vekkinga gjekk over heimbygda mi då eg var ein ung tenåring, kjende eg på kallet til å gje meg over og ta imot Jesus. Eg hugsar godt dei sterke vekkingsmøta i Høylandskyrkja. Emissæren forkynte eit enkelt evangelium om Jesus og korset. Eg sat som regel på galleriet og følgde spent med på kven som gjekk fram for å gje seg over til Jesus. Eg kjende meg kalla. Eg hadde lyst å gå fram, men eg var ikkje modig nok. Eg var for feig. Dette plaga meg eit heilt år. Eg var full av fordømming fordi eg hadde vore for feig til å gå fram i kyrkja og bøya kne for Jesus.

Continue reading "Inga fordømminga!" »


Bønn frå ein som kjenner seg liten

Eg er så liten

Eg er så liten

Eg er berre ei lita glo,

gjer meg til ein eld,

som kan setja andre i brann for deg

og elden din spreiast på jorda.

 

Eg er så liten

Eg er berre ein laus streng,

gjer meg til ei fele,

som du kan spela på

slik at folk blir glade.

 

Eg er så liten

Eg er berre ein liten dråpe,

gjer meg til ei kjelde,

som forfriskar dei trøtte

og mettar dei som tørstar.

 

Eg er så liten

Eg er berre ei lita tue,

gjer meg til eit stort fjell,

som let sin svalande skugge

gje lindring på ei utpint jord

der folk lengtar etter trøyst.

 

Eg er så liten

Eg er berre ei lita fjør,

gjer meg til ei ørn som lyftar vengene sine

og let Andens vind lyfta folk opp

frå dei grå kvardagane

til å bu hjå Den Evige og Herlege!

 

Amen i Jesu Kristi namn!


Han styrkte forsamlingane

Dette uttrykket finn me i Apgj 15,41. Det er ei oppsummering av apostelen Paulus si andre misjonsreise, då han vart sendt ut i lag med profeten Silas. I The Passion Translation heiter det at på kvar plass dei gjekk til, så forlet dei forsamlinga sterkare og meir oppmuntra enn ho var før dei kom. Eg trur at dette er eit normalt resultat når apostlar og profetar reiser saman til dei nystarta kristne forsamlingane. Apostlar og profetar er åndelege bygningsmenn. Dei styrkjer og byggjer opp både personar og forsamlingar. Då dei reiste frå ei forsamling la dei att noko verdifullt etter seg. Forsamlingane var sterkare og ved betre mot då dei reiste enn då dei kom.

Paulus er jo veldig klar på at dette er målet med alle kristne samlingar: oppbygging, "lat alt tena til oppbygging!" (1 Kor 14,26). Alle nådegåver er meint å tena til det gode (1 Kor 12,7). Det som taler profetisk, taler til oppbygging, formaning og trøyst (1 Kor 14,3). Den som taler profetisk byggjer opp og styrkjer det kristne fellesskapet. Tungetale i eit offentleg møte må tydast så forsamlinga kan bli oppbygd (1 Kor 14,5). Personleg oppbygging er ikkje nok. Alt me gjer, når me er samla, må vera til nytte og oppmuntring for dei andre.

Oppbygging og oppmuntring heng saman. Å styrkja forsamlingar er å byggja opp og oppmuntra folka som er samla. Å styrkja folk er å setja mot i dei til å gjera Guds vilje og gå på Guds veg. Det var det apostlane og profetane gjorde då dei reiste saman. Me treng desse folka i dag også. Me treng at dei reiser i lag og besøkjer forsamlingane for å styrkja dei og setja mot i dei. Når dei gjer det frigjer dei eit dynamisk liv som fører til vokster og framgang for Guds rike.

 


Gud arbeider ofte bak vår rygg

Det var min gode venn Bjørn Olav Hansen som brukte uttrykket i tittelen på dette innlegget. Han underviste på den Nasjonale Bønnesamlinga på Grimerud i februar. Ha sa at ofte arbeider Gud meir bak ryggen vår enn framfor auga våre. Denne sanninga gjorde meg godt. Eg gøymde denne setninga i hjartet mitt og har grunda på dette i det siste. To hendingar har vist meg sanninga i desse orda.

For nokre dagar sidan var me på ei leiarsamling på Brandøy i Sunnhordland. Der fortalde Bjørn meg at han hadde møtt ein Guds tenar for ei tid tilbake som fortalde at han hadde møtt Solveig og meg på ei ferje. På den korte ferjereisa hadde me talt Guds ord inn i livet hans. "Livet mitt fekk ei ny retning. Dei orda dei talte til meg, gav meg eit heilt nytt liv." Eg tykte at det var store ord å bruka. Då me fekk vita namnet på denne mannen, kunne eg ikkje ein gong minnast at me hadde talt Guds ord til han. Tenk så stort! Nokre få ord på ei ferjereise hjelpte denne kristne broren inn i ei fruktbar teneste.

I går fekk eg ei anna oppmuntrande melding. Denne meldinga kom frå Hårek, som eg reiste og forkynte evangeliet saman med på sekstitalet. Han bur no i Sverige, men fekk ein telefon frå Noreg. Ein mann spurde om han var den Hårek som var på Sunndalsøra i 1963-64. Då Hårek stadfesta det, sa han at han hadde vore på eit møte, men kom for seint til bussen då han skulle heim til Øksendal ca 1-2 mil frå møtestaden. Då hadde Hårek og eg køyrt han heim. Dette gjorde eit slikt inntrykk på han at han vart ein kristen og er med i ei pinseforsamling. Hårek vart jo sjølvsagt glad for å høyra dette vitnemål og skreiv til meg for å dela denne oppmuntrande hendinga.

Eg vart nok ikkje mindre glad enn Hårek for å høyra dette. Eg hadde fått far til å seia opp ei livsforsikring han hadde teikna på meg som liten gutt. Sidan eg trudde at Jesu gjenkomst stod like for døra, såg eg inga verdi i ei livsforsikring. Gud skulle sørgja for oss og tida var kort. Eg brukte pengane frå livsforsikringa til å kjøpa ein VW varevogn på avbetaling. Det høyrer med til historia at Solveig, som då hadde ein lærarjobb, og tente meir på ein månad enn eg gjorde på eit heilt år, støtta meg økonomisk med 50 kr månaden. (Ho seier det var ei god investering).

Eg sette opp ein stor høgtalar på taket og fekk ordna med ein omformar slik at eg kunne bruka det gamle Tandberg lydbandapparatet til å spela kristen musikk og innby folk til møta våre. Me fekk be med folk til frelse, men resultata var ikkje dei heilt store. Difor vart eg varm om hjartet då eg fekk denne oppmuntrande helsinga frå min gode venn Hårek. Det var sanneleg verdt å seia opp ei livsforsikring, når bilen eg kjøpte kunne verta brukt til å nå menneske med evangeliet. Forkynninga på møtet overtydde ikkje denne mannen, men ei velgjerning, ein liten biltur førte til at han tok imot Jesus! Alt skjedde bak ryggen min!  Det gjekk meir enn 50 år før fekk eg vita om det. Ære til Gud!

 

 


Å vandra audmjukt med Gud

Kjenner du nokon som liker å vera i lag med folk som er stolte, arrogante eller hovmodige? Eg kjenner ingen, som liker å vera i lag med slike menneske!  Vi liker ikkje å møta desse haldningane og den oppførselen dei fører med seg. Det er noko inni oss som reagerer når vi møter arroganse og hovmod hjå andre. Det er ikkje like lett å avsløra slike haldningar hjå oss sjølve. Kanskje det til og med er vårt eige hovmod som blir såra, når vi møter hovmod hjå andre?

I den siste tida har eit ord frå profeten Mika 6,8 arbeidd med meg: Å vandra audmjukt med din Gud. Eit liv i rettferd og kjærleik byggjer på eit audmjukt liv med Gud. Å vera audmjuk blir ofte sett på som noko lågt, ynkeleg, krypande, veikt og forakteleg. Det er lite ”macho” å vera audmjuk. Det kristne trua lyftar likevel det å vera audmjuk opp og set det på heidersplassen. Audmjukt er eit skattkammer som rommar alle andre dydar. Eit audmjukt hjarte er grobotn for alt som er rett og godt.

Continue reading "Å vandra audmjukt med Gud" »


Salme 133: Ein song som tek deg høgare opp

Sjå, kor vent og vedunderleg det er

Når sysken lever saman i ekte fellesskap og fred.

Det er som den dyrebare og heilage salveolje

Som renn ned frå øvstepresten Arons hovud,

Som dryper ned i skjegget og renn ned

Heilt til linningen på den prestelege kjortelen.

Denne himmelske harmonien er som doggen

Som fell frå skyene på Hermonfjellet,

Og forfriskar Guds folk på Sion.

Frå denne vedunderlege harmonien

Frigjer Gud si evige velsigning,

Lovnad om liv for alle tider.

Shalom

Av kong David


I Guds nærvær - i hans famn

Me har nett kome heim frå den nasjonale bønnekonferansen på Grimerud. Ved Guds nåde fekk me ei langhelg i Guds heilage nærvær. Gong på gong kom Gud og overvelda oss med kjærleik og nåde. Frå torsdag til søndag tok Gud oss inn i sin kjærlege famn. ”Ungdom i Oppdrag folka” tente oss på ein god måte. Dei gjer ein fantastisk jobb på Grimerud, som har vorte ein stad med Guds nærvær. Me fekk oppleva at Jesus er i huset, midt blant bønnefolket. Det var sterkt å oppleva at dette folket er mitt folk: Der Jesus bur!

Continue reading "I Guds nærvær - i hans famn" »


Himmel på jord

IMG_7513

Når me lever i fred med Gud og kvarandre kan me oppleva himmel på jord kvar dag og kor som helst. Likevel er det nokre heilage plassar der himmelen opplevast meir nær enn andre plassar. Bønnekapellet vårt nede ved vatnet er ein slik heilag stad der me opplever himmel på jord.

I dag hadde me ein skyfri himmel der solastrålene glitra som diamantar i vatnet. Me merkar at haust bankar på døra, men i dag var det varmare enn på mange av sommardagane våre. Trea spegla seg i vatnet, det same gjorde den blå himmelen. Fuglane song og den stille freden senka seg over oss. Medan sola varma oss kunne me vera for Guds andlet. Alt var så vakkert, jamvel om hausten med dei visne blada som fell mot marka kjennest vemodig. Skyene som kom då det lei mot kveld skapte også ei god stemning.

Tidlegare i dag arbeidde eg på ein steinmur. Sveitten rann. Pannebandet mitt kunne ikkje halda på alt og salte dropar rann ned i auget. Eg måtte turka dei bort med ei skiten skjorte. Når me arbeider med stein, blir me fort skitne, men det har også sin sjarm. Eg er ein grovarbeidar og steinmuren eg laga i dag er ikkje den finaste eg har sett, men han gjer nytta. Det meste her me bur på landet i huset i skogen er ikkje fullkome. Langt i frå. Merka etter grovarbeidaren ser du alle stader. Kjem du hit vil du fort innsjå at me bur ikkje i kongens slott. Huset i skogen liknar meir på ein husmannsplass. Me er jo berre vanlege folk, så me kjenner oss heime her.

Det store er at her opplever me himmel på jord. Når me kvar morgon bryt brødet og deler vinen med kvarandre, er det himmel på jord. Når me kan be og lovprisa Gud saman, har me himmel på jord. Når Solveig dekkjer bordet og tryllar fram dei herlegaste rettar, då har me himmel på jord. Når det sprø og nybakte glutenfrie knekkebrødet med brunost og solbærsyltetøy knasar mellom tennene, er det himmel på jord. Når venner kjem på besøk og drøsen går livleg over ein kopp ekte indisk te, er det himmel på jord.

Me takkar ofte Gud saman for hans miskunn, godleik og nåde mot oss. Me er velsigna som har kvarandre og me har fått nåde til å sjå og nyta velsigning frå Gud i både små og store ting. 


Kva er viktigast: å ha rett eller å leva rett?

Å vera menneske handlar ikkje om å ha rett

eller å vera politisk korrekt,

men om å leva rett i forhold til andre menneske.

Å vera menneske handlar om å byggja rette relasjonar

- der dei sterke vernar dei veike

- der dei flinke hjelper dei som ikkje får ting til

- der dei rike tener dei fattige

- der dei som er i det gode selskap inkluderer dei som har falle utanføre

Å vera menneske handlar om å vera glad i andre,

- om å finna glede i å vera i lag med folk

og vera menneske blant menneske.


Eg er trist, men stolt!

Eg er trist på grunn av den tragedien som har råka oss alle. Eg er trist fordi så mange unge menneske har vorte rivne bort. Eg er trist på vegner av alle som har mista sine kjære. Eg er trist på grunn av hatet som har øydelagd ein ung mann og gjort han til ein massemordar.

Men er eg stolt av det norske folket som har stått saman i denne krisa på ein flott måte. Eg er stolt av Kongen og heile kongehuset vårt som har vore nær, teke del i sorga og gjeve oss alle mykje kjærleik og varme. Eg er stolt av statsmistaren vår som har takla denne nasjonale tragedien på ein prisverdig måte. Eg eg stolt av hjelpetenestane våre, politiet, brannvesenet, helsevesenet, Røde Kors og andre frivillige som har hjelpt til. Eg er stolt av dei som hjelpte til med å redda unge menneske på flukt i vatnet. Eg er stolt av mange små og store heltedådar midt i denne tragiske mendinga.

Eg er stolt av statsministar Jens Stoltenberg sine mange gode talar og vil aldri gløyma at "Ondskap kan drepe et menneske, men aldri beseire et helt folk." Eg er stolt av Kronprinsen sin tale på rådhusplassen i Oslo der han sa at gatene var fylt av kjærleik. Eg er stolt av denne og dei mange andre minnemarkeringane som spontant vart arrangert mange stader i landet vårt. Eg er stolt av AUF leiar Eskil Pedersen som kunne stå oppreist, sjå framover og tala til dei ca 200.000 frammøtte med håp og tru, fri frå hemnlyst.

Eg er stolt av det folket som møter vondskap med samhald.

Takk Gud for landet vårt. Takk Gud for folket vårt. Takk Gud for dei mange gode verdiane som ligg i folkedjupet. Takk Gud for dei mange gode, rause folka som bryr seg om kvarandre!


Fellesskap av menneske som drøymer

Eg drøymer om eit fellesskap av menneske

som drøymer draumar i samsvar med det målet

Skaparen hadde då han sette seg føre å skapa

Menneske som veit koss dei kan utvikla både seg sjølve

og samfunnet ved å følgja guddommelege naturlover

som heile tilværet kviler på.

Menneske som veit koss dei kan samarbeida

 og gjera ting saman for å oppnå meir

enn summen av det dei kan gjera kvar for seg.

Eg drøymer om menneske som ber på dei same draumane,

eig same tru og håp og er drivne av kjærleiken,

og saman arbeider på å verkeleggjera

Guds eige store draum:

 nyskapa heile verda

og føra ho fram til herleg fullending


Vårt oppdrag - mitt oppdrag

Nokre gongar er det sunne og åndeleleg ein vanskeleg balansegang. I denne artikkelen prøver eg å setja lyset på spenninga mellom fellesskapet og individet. Koss kan me vera eit tett og nært fellesskap som frigjer folk og elskar fram initiativ og friske tiltak? Koss kan eg fullføra kallet og tenesta mi samstundes som eg underordnar meg fellesskapet? Koss får me personleg ansvar og fridom til å gå saman med lojalitet og underordning i fellesskapet? Eg har ikkje alle svara på desse spørsmåla, men voner at eg kan hjelpa kristne sysken til å tenkja gjennom stoda si så dei kan søkja Gud og finna svar for seg sjølve.

Continue reading "Vårt oppdrag - mitt oppdrag" »


Faktorar til endring

Vi er på mange måtar midt inne i eit paradigmeskifte. Det inneber endra tenkjemåte og grunnsyn slik at utfordringar og vanskar vert løyste på nye måtar. Vi vender tilbake til det grunnleggjande i kristenlivet. Vi går tilbake til røtene våre og vi finn ny meining i det Gud viste oss då vi starta Kristent Fellesskap.

Alt veksande liv er i endring. Alle levande organismar er i endring og må leva i fornying, elles døyr dei. Alle kristne treng å leva i stadig forfrisking i trua og fornying i kristenlivet.

Continue reading "Faktorar til endring" »


Eg drøymer om eit fellesskap kor alle samlingar er merka av Guds nærvær for dei er samlingar av lengtande menneske.

Eg drøymer om samlingar av menneske som kjem til kort, men veit kor det er hjelp å få.

Eg drøymer om samlingar av menneske som har smakt Guds nåde og har mista trua på alt menneskeleg strev.

Eg drøymer om samlingar av menneske som veit at dei skuldar han som gav seg sjølv for dei alt.

Eg drøymer om samlingar av menneske som trur at Gud lønner dei som med iver søkjer han.

Eg drøymer om enkle samvær av menneske som har lært å vera seg sjølv og som gjev rom for og oppmuntrar alle til å leva ut deira eigenart i frigjerande glede av å vera godteken av berre nåde.

Eg drøymer folk om som ser Guds nåde i kvarandre når dei må sanna synd og be om tilgjeving.

Eg drøymer om samlingar kor varme, kjærleik, tilgjeving, omtanke ikkje er noko ein snakkar om, men levd liv som syner seg i haldningar, ord og gjerningar.


Eg har ein draum om ein ny generasjon av radikale kristne

Eg drøymer om radikale kristne som har forstått at kristendommen ikkje er ei rekkje med religiøse møte eller aktivitetar, men eit nytt liv i fellesskap med Jesus Kristus og med andre menneske, - ein ny måte å leva heile livet sitt på 24-7!

Eg drøymer om radikale kristne som tek eit oppgjer med tradisjonelle møteformer, som har sitt opphav i gammaltestamentleg tempel- og synagogetenking og ikkje i den organiske tenkinga om forsamlinga som eit livsfellessap i Jesu Kristi kropp!

Continue reading "Eg har ein draum om ein ny generasjon av radikale kristne" »


Blogging – å leggja livet sitt ope på internett

Blogging er eit nytt ord, ein ny aktivitet! Det er ikkje lenge sidan det vart oppfunne. Det kjem av det engelske weblog  som vart forkorta til blog. Ein bloggar er ein som har sin personlege blog. Ein blog kan vera ei side på internett med ei personleg dagbok med tankar, opplevingar, refleksjonar, meditasjonar, meiningar, eller noko du brenn for. Eit av kjenneteikna på ein blog er at han som oftast inneheld mange lenkar til andre sider. For meg er blogging, som overskrifta seier, å leggja livet sitt ope på internett!

Continue reading "Blogging – å leggja livet sitt ope på internett" »