Velsigna er dei som lever etter Herrens lov.
Å gå på Guds vegar er å leva etter Guds ord

Lukka i livet er å leva etter Guds ord

Salme 119,2 :Sæle er dei som tek vare på hans lovbod, som søkjer han av heile sitt hjarte.

Det andre verset startar også med å prisa folk lukkeleg. Desse to versa er dei einaste i denne lange salmen som bruker dette hebraiske ordet esher, som tyder lukkeleg eller velsigna. I dette andre verset er gleda og velsigninga knytt til det å ta vare på Guds lovbod og søkja han av heile sitt hjarte.

Salme 119 startar altså med ei dobbel velsigning til dei som har eit rett forhold til Guds ord. Dette treng vi å gje akt på i våre dagar når så mange trur dei veit betre enn Guds ord. Mange bortforklarer og nokre fornektar det Gud har sagt i Bibelen for å leva slik dei sjølv vil. Dersom vi som kristne ønskjer å leva i velsigning må vi ta vare på Guds ord som vårt arvegods. Det viktigaste vi kan gje vidare til dei som kjem etter oss er tillit til Guds ord.

Å ta vare på Guds lovbod er å halda dei og leva i samsvar med Ordet slik Jesus baud oss: Gjer alle folkeslag til læresveinar ved å døypa dei og læra dei å halda alt det eg har bode dokker! Bibelen skal ikkje stå til pynt i ei bokhylle, men levast ut i kvardagen. Lukka i livet er ikkje å få mange likes i sosiale media, men å lyda Guds Ord trass i kva andre meiner.

Lovbod er det andre uttrykket vil finn i denne salmen for Guds ord. I tidlegare omsetjingar vart det hebraiske ordet, «edut» omsett med vitnesbyrd (slik Bibelen, Den heilage skrifta, framleis gjer). Ordet har sitt opphav i rettsvesenet og når eit vitnesbyrd var beviskraftig fekk det avgjerande for den påfølgjande dommen. Guds lovbod eller vitnesbyrd er det avgjerande ordet frå Guds munn. Guds vitnesbyrd finn vi gjennom heile Bibelen. Dei to tavlene, som dei ti boda var skrive på, blir kalla for vitnesbyrdet (2 Mos 16,34). Desse tavlene er vitnesbyrdet om Guds pakt med folket sitt, men også om Herrens vilje. Heile Skrifta vitnar om Jesus Messias (Joh 5,39). Det er dette «Jesu vitnesbyrd» vi må prøva å få tak i når vi les Bibelen. Jesu vitnemål er Anden i profetordet (Op 19,10).

Å ta vare på «Jesu vitnemål» og leva i samsvar med læra hans, er noko vi berre kan gjera når vi søkjer han av heile vårt hjarte. Å søkja han er å venda oss til han og spørja om råd og rettleiing. Det har med vår hjarteinnstilling å gjera. Det handlar om kva vi prioriterer. Det handlar om kva vi drøymer om og lengtar etter. Her har vi mykje å læra av apostelen Paulus:

Men alt dette eg såg som vinning, det reknar eg no for Kristi skuld som tap. Ja, eg reknar alt som tap mot det som er så mykje meir verdt: å kjenna Kristus Jesus, min Herre. For hans skuld har eg tapt alt, og eg reknar det som skrap så eg kan vinna Kristus og bli funnen i han, ikkje med mi eiga rettferd, den som lova gjev, men med den rettferda vi får ved trua på Kristus, rettferda frå Gud, bygd på trua.

Eg meiner ikkje at eg alt har nådd dette, eller alt er fullkomen, men eg jagar etter det for å gripa det, for eg er sjølv gripen av Kristus Jesus. Mine sysken, eg trur ikkje om meg sjølv at eg har gripe det, men eitt gjer eg: Eg gløymer det som ligg bak, og strekkjer meg mot det som er framanfor, og jagar fram mot målet, mot den sigersprisen som Gud frå det høge har kalla oss til i Kristus Jesus. Lat oss sjå det på denne måten, alle vi som har nådd fram til mognad. Og er det noko de ser annleis på, skal Gud òg openberra dette for dykk. Lat oss berre, så langt vi er komne, halda fram i same sporet!

Følg føredømet mitt, sysken, og sjå opp til dei som lever etter det førebiletet de har i oss (Fil 3,7-17)

Comments