Previous month:
September 2019
Next month:
February 2020

23 entries from January 2020

Lengten etter Gud er ein lengt etter Guds ord

Salme 119,20 Eg fortærest dag og natt av lengt etter dine lover (4941).

Det er eit sterkt ord David bruker når han seier: «Eg fortærest dag og natt!» «Mi sjel er knust!» (NB). Han blir eten opp. Han blir fortært. Han blir knust. Han mistar kreftene. Han held på å forgå. Det er ikkje ytre motgang eller vanskar i livet som stel kreftene hans, det er hans eigen lengt.

David hadde denne djupe og inderlege lengten etter å læra å kjenna Gud betre. Lengten etter Gud var så sterk at det rett og slett vart ei påkjenning. Han var knust av lengt etter Gud. Han vart fortærd av dette brennande ønsket om å kjenna Guds lover. Det var ikkje kjennskapen til Gud som utmatta han, men det var den intense lengten etter Gud som fortærde han.

Å, om Guds folk i dag kunne ha den same iver etter å læra Gud å kjenna gjennom hans ord! Eg skulle ønskja at vi alle hadde denne lengten i oss etter å sjå meir av Guds venleik og godleik gjennom lovene hans. Vi må aldri slå oss til ro. Vi har berre så vidt smakt og sett at Gud er god. Det er så mykje meir å sjå. Guds herlegdom er så stor at vi treng heile æva til å utforska djupna i Gud.

Det er også verdt å merka seg at lengten etter Gud er ein lengt etter hans lover. Det er i Ordet vi finn Gud. Det er der han openberrar seg for dei audmjuke og lærevillige, dei som lengtar etter han.


For Guds venner er Bibelen som eit kjærleiksbrev

Salme 119,19 Eg er ein framand på jorda, løyn ikkje boda (4687) dine for meg!

David startar dette verset med å setja ord på kven han her. Han er ein gjest på jorda. Han er ein pilegrim. Han har ikkje heimen sin her. Han høyrer til ein annan stad og er på heimreise. Slik er det oss også. Det er det same kor vi er, kva stilling vi har, eller kor godt vi lukkast i livet, vi vil alltid kjenna oss som framande på jorda. Vi har ikkje vår verande heim i denne tidsalderen, for vår evige og permanente bustad ligg i den komande tidsalderen. Når jorda er nyskapt og alt i himmel og på jord er samla til eitt under Jesu Kristi herredømme, då vil vi ikkje lenger vera framande.

Det er den sekulære kulturen og dei rådande filosofiane som gjer at kristne kjenner seg framande i verda. Det som er politisk korrekt i vår tid er ofte på kollisjonskurs med det som er rett, sant og godt for oss som held oss til Bibelen som Guds ord.

Det er denne kjensle av å ikkje høyra til, kjensle av å stå utanføre, kjensle av å vera ein framand på jorda, som gjer at vi roper til Gud: «Skjul ikkje boda dine for oss!» Vi blir pressa på alle kantar, men har vårt fotfeste i openberringa av Guds ord. Vi treng å leva i openberring. Vi treng nytt lys i Ordet kvar einaste dag. Vi treng den trygge kjensla av å vera leia av Guds bod. Vi treng ei stadig påminning om dei lovandene som er knytt til å leva i samsvar med Herrens lov. Vi må finna trøyst og glede i Guds ord.

Som framande på jorda treng vi ein open kommunikasjon med vår rette heim. Som pilegrimer og Guds venner treng vi å høyra dei levande orda som går ut frå Guds munn. Bibelen er Guds kjærleiks brev til oss. Vi ber om at vi alltid må høyra den herlege røysta til vår kjære brudgom gjennom det vi les.


Gje oss forstand til å forstå!

Salme 119,18 Lat opp auga mine så eg kan sjå det underfulle i di lov (Strong 8451)!

Denne bønna er kanskje løyndomen til alt det gode David skriv om Guds ord. Han ber om at Gud må opna hjarteauga hans, opna for ei åndeleg forståing og innsikt. Guds lov er full av underfulle ting, men det er ikkje alltid like lett for det menneskelege auget å få tak i det. Difor treng vi å be den bønna David ber i dette verset.

Kvar morgon når eg set meg ned for å lesa i Bibelen ber eg om nåde og hjelp frå Den Heilage Ande til å høyra Guds røyst gjennom det eg les. Eg ber om nåde til å sjå Guds lys, at Ordet skal bli lys for meg og visa meg vegen eg skal gå. Eg ber om openberring, om nåde til å sjå det underfulle i di lov.

I våre dagar blir vi bombadert av propaganda, meiningar, synsing og mykje info av tvilsam karakter. Om vi ikkje er vakne blir vi påverka av rasjonalismen og det materialistiske livssynet. Det sekulærhumanistiske verdsbilete pressar seg på oss og kan dominera tankane meir enn vi er medvetne om. Når vi då les Bibelen møter vi mykje som kan verka rart og underleg og ting som er vanskeleg å forstå for eit sinn som er mørklagd av sekulær og rasjonalistisk tankegang.

Herre, lat opp auga mine, så eg kan sjå det underfulle i di lov! Guds lov er god. Guds lov er underfull. Guds lov er heilag og rettferdig. Guds lov er åndeleg. Guds lov er gjennomsyra av Guds kjærleik. Guds lov vart til for menneska si skuld, for å hjelpa oss til å leva det gode og lukkelege livet vi var skapt til å leva. Det er ikkje alltid vi ser dette. Det er ikkje alltid at vi greier å fatta det. Difor treng vi å be om at Herren opnar hjarte og forstand, så vi kan sjå og forstå Guds gode plan.


Gje din tenar overflod, så eg kan leva og halda dine ord.

Liv i overflod kan vi setja som overskrift over dei neste åtte versa som alle startar med bokstaven gimel. Dette livet får vi del i gjennom bønn og ved trufast å halda seg til Guds ord.

ג

Gimel

Salme 119,17 Gjer godt mot din tenar, eg vil leva og akta på dine ord (1697).

David startar dette avsnittet med ei inderleg bønn: Gjer godt mot din tenar. Han kjem ikkje med eit krav, for han har ingen grunn eller rett til å krevja noko som helst av Gud. Men han kan venda seg til Gud i audmjuk bønn. Det er noko vi alle kan gjera. Vi kan koma fram for Gud med våre hjartesukk og inderlege bønner.

Når vi ber er vi ærlege og viser vår avmakt. Vi vender oss til Gud fordi vi treng hjelp. Vi er faktisk heilt avhengige av at Gud gjer godt mot oss. Om ikkje Gud viser oss nåde er det ute med oss. Når vi ber om at Gud skal gjera godt mot oss, ber vi om at han skal vera vennleg mot oss. Ja, vi ber om å få leva i hans vennskap, - at hans vennskap og velsigning skal kvila over oss.

«Eg vil leva og akta på dine ord», seier David i denne omsetjinga. Det høyrdest ut som eit godt ønskje, ein god intensjon. I andre utgåver at dette verset er alle orda forma som ei bønn: «Gje din tenar overflod, så eg kan leva og halda dine ord.» Meininga er då at vi er avhengige av at Gud gjer oss overflod, at han er nådig, god og vennleg mot oss, for å kunna leva og halda hans ord.

Gud er livets opphav og kjelde. Alt godt kjem frå han. Livet kjem frå han. Det er han som held oss oppe og i live kvar einaste dag. Han gjev oss alt det vi treng for å leva. Det er overflod av nåde og velsigning som set oss i stand til å halda Guds ord. Å leva etter Guds ord er det gode livet. Å halda Guds ord er den største glede og velsigning eit menneske kan oppleva. For å kunna leva i dette er vi avhengige av at Gud gjer godt mot oss og tek oss inn i sin vennskap. I fellesskapet med Gud finst overflod av liv.

«Lat meg, din tenar, vandra i overflod av liv, så eg alltid kan leva for å lyda dine sanningar.»


Det tryggaste vi kan gjera er å forlysta oss i Ordet

Salme 119,16 Eg frydar meg over dine forskrifter (2708), eg gløymer ikkje dine ord (1697).

David avsluttar dei åtte versa som startar med beth på ein nydeleg måte. Desse vera handlar stort sett om den gleda han finn i Guds ord. No fortel han korleis han frydar seg i Guds forskrifter. Han seier at han finn sin fryd i alle Guds lover og ikkje vil gløyma å vandra i hans ord. I Den Heilage Skrifta lyder dette verset slik: «Dine føresegner er mi lyst og mi glede.» Den gamle bokmålsbibelen sa det slik: «I dine forskrifter forlyster jeg meg.»

Det Salmisten seier, er gjennomsyra av tillit og glede. Det fantastiske er at han knyter denne gleda til Guds forskrifter. Vi lever i ein kultur der bod, lov, påbod og forskrifter ikkje vekkjer særleg glede, heller det motsette. Vi lever i ein kultur der det å følgja sitt eige hjarte, sine eigne tankar og lyster, blir lyfta opp. Det gjeld å realisera seg sjølv. Lukka er det optimale fridomen til å gjera slik ein sjølv vil. Denne postmoderne innstillinga er langt frå bibelsk tankegang, og ingen vil finna den sanne glede på den måten.

Dessverre finst det også mellom mange kristne ein aversjon mot alt som smakar lov eller forskrifter. Det finst dei som trur at å leva under nåden er å vera fristilt frå Guds lov og heilage forskrifter. Så feil går det altså an å ta. Må Herren miskunna seg over oss og gje oss å kunna gleda oss i Guds bod.

«Dine forskrifter er mi lyst og mi glede.» Det er ein fantastisk påstand og for David var det verkeleg slik. Han forlysta seg i Guds forskrifter! For ei rein og god forlysting!

Det er denne gledefulle haldninga til Guds ord eg vil vera med å fremja gjennom denne gjennomgangen av Salme 119. Heile salmen er gjennomsyra av tillit til og glede over Herrens lov.

Vi få tilbake ei tillitsfull og gledefull innstilling til Bibelen og alt Gud seier til oss i dag gjennom denne heilage boka. Vi må læra å ha vår lyst og glede i Guds ord. Vi må læra å forlysta oss i Guds forskrifter. Då vil vi med frimod kunna forkynna Guds ord til frelse og frigjering.

Sjølvsagt er det slik at når vi forlystar oss i Herrens lov, då gløymer vi ikkje Guds ord. Når vi finn vår glede i Ordet er det lett å gå på hans veg og gjera det han vil. Det er vanskeleg å gløyma det vi finn vår lyst og glede i.

Dessverre kan det sjå ut til at mange kristne gløymer Guds ord. Mange gløymer å ta til seg næring frå Ordet gjennom dagleg bibellesing og bønn. Om vi ikkje har gode vaner i å vera stille for Gud og grunda på hans ord, er det lett å gløyma kva Ordet seier. Om vi ikkje granskar Ordet og lærer bibelorda utanåt, er det lett å gløyma Guds ord. Då blir sinn og tankar lett påverka av sekulær og materialistisk tankegang.

Det tryggaste vi kan gjera er å forlysta oss i Ordet for det vil halda oss på sporet og gje oss stor glede når vi går på Guds veg.


Eg vil meditera på Guds ord og gå på hans vegar

Salme 119,15 Eg vil grunda på dine påbod (6490), festa blikket på dine stigar (734).

På seier David kva han vil halda fram med å gjera. Han vil grunda på Herrens påbod og festa blikket på hans vegar. Det er ikkje noko han vil ta til med no, men noko han vil fortsetja å gjera. Han elskar Guds ord og tek det på alvor. Difor meditera på Herrens påbod for å kunna forstå dei og leva i samsvar med dei. Dette ordet, påbod, er eit sterkt befalande ord og er alltid i denne salmen brukt i fleirtal. David seier med andre ord at han vil grunda på alle Herrens påbod og tenkja grundig gjennom alt det Gud har sagt. Han vil festa blikket på Herrens vegar for å læra å gå på dei.

Continue reading "Eg vil meditera på Guds ord og gå på hans vegar" »


Guds ord gjev oss stor glede

Salme 119,14 Dine lovbod (5715 - edut) viser meg veg, dei gjev like stor glede som all rikdom.

Det er ei vedunderleg innstilling vi møter i dette verset. Det er Guds lovbod eller vitnemål som står i fokus. Salmisten seier at Guds ord viser han korleis han skal leva og at han finn stor glede i å leva etter Ordet. Han bruker sterke ord: «Eg frydar meg, eg gler meg, eg finn den høgaste lukke i dine lovbod! Eg gler meg over å vandra etter dine vitnemål.» Han seier faktisk at han finn større glede i å følgja det Gud seier enn i all verdens rikdom.

Legg merke til at gleda finst i å vandra etter Guds lovbod. Gleda fyller oss når vi gjer det Gud seier. Herrens vitnemål viser oss den rette og gode vegen, men det er berre når vi går på denne vegen at vi får oppleva den djupe gleda det er i å vandra med Gud.

Guds lovbod viser oss korleis vi er meint å leva, korleis vi er skapt til å leva. Når vi tek til oss av Guds ord og lever i samsvar med det, vil vi oppleva ei kjensle av djup tilfredsstilling. Det er ei utruleg stor glede når vi kjenner i heile oss: å, det er dette eg er skapt for! Det er så meiningsfullt. Det er så godt. Det er så trygt og rikt at det er vanskeleg å finna ord som til fulle uttrykkjer den lukkelege tilstand vi er i når vi veit at vi gjer det Gud vil.

Det å kunna gleda seg i Herrens lovbod, er eit trygt teikn på at Guds ord har slått rot i hjartet og ber frukt i eit reinsa liv. David seier at dette er noko han har gjort i lang tid: Eg har gledd meg over å vandra etter dine vitnemål! Som konge hadde han stor rikdom og han hadde mange ting han kunne gleda seg over. Likevel seier han at har funne større glede i Herrens ord enn i alle dei rikdomane han hadde fått del. Han er veldig personleg når han fortel om denne djupe gleda han finn ved å leva i Ordet.

David var vel kjend med motgang. Han måtte kjempa mange kampar. Han kunne vera svært fortvila og djupt nede. Han måtta takla mange vanskelege utfordringar. Midt i det mørke og kaotiske hadde han likevel ei djup glede i Guds ord som bar han gjennom både gode og vonde kvardagar. Eg kan seia det same. Eg har vore ein kristen i meir enn 60 år. I alle desse åra har Guds ord vist meg veg og gjeve meg ei djup glede. I motgang og vanskar har Guds ord gjeve meg glede. Å, kor eg ønskjer at både unge og eldre skal få oppleva den gleda det er å leva i Guds ord!


Vi må stå opp for Guds ord ved å ha Ordet på leppene våre gjennom heile dagen.

Salme 119,13 Leppene mine reknar opp alle lovene frå din munn.

I dette verset finn vi ein tilfreds tone. David fortel om korleis han har bygd opp og oppmuntra Guds folk med det han sjølv hadde lært av Guds lov. Dette er noko han har gjort i dagleglivet i sine samtalar med folk. Detter er noko han gjer heile tida. Han seier at han liker å seia det Guds ord seier. Dette er ikkje ein stille prosess i hjartet, men noko han gjer med leppene. Han siterer Guds ord høgt, både for seg sjølv og for at andre skal høyra kva Gud lov seier.

Dette er i samsvar med rettleiinga som Gud gav Israelsfolket gjennom Moses:

Desse orda som eg byd deg i dag, skal du gøyma i hjartet ditt. Du skal innprenta dei i borna dine og snakka om dei når du sit heime og når du går på vegen, når du legg deg og når du står opp. Du skal binda dei om handa di som eit teikn og bera dei på panna som eit merke. Du skal skriva dei på dørstolpane i huset ditt og på portane dine (5 Mos 6,6-9)

Det er svært viktig å gøyma Guds ord i hjartet for å kunna fortelja kva Guds ord seier. Skal vi kunne praktisera Guds ord og fortelja hans lov til andre, må vi kunna Ordet utanåt. Når vi har gøymd Guds ord i hjartet er det alltid tilgjengeleg for oss. Dette er i samsvar med Jesu lære om at det hjartet er fylt av, det taler munnen. Då kan vi gjera det Gud seier, vi skal gjera: Å innprenta Guds lov i barna våre og snakka om Ordet både heime og ute. Vi skal snakka om Guds gode lov og ordningar når vi sit heime og når vi går på vegen, når vi legg oss og når vi står opp.

I dette verset seier David at dette er noko han praktiserer. Leppene hans reknar opp alle lovene frå Guds munn. Det er ein god ting å gjera dette høgt for seg sjølv, for det styrkjer oss i trua og hjelper oss å hugsa på kva Guds ord seier. Andre omsetjingar støttar dette: tev seier “I will repeat aloud.…” neb seier: “I say them over, one by one“  og BJ seier “I will enumerate them all”.

Det er viktig å leggja merke til at han reknar opp, fortel og snakkar om alle lovene frå Guds munn. Han seier dei omatt og omatt, den eine etter den andre. Han kuttar ikkje uten nokon av boda. Han vel ikkje bort nokon av dei, men forkynner dei alle.  NJV  seier: “all the rules You proclaimed”; NJB seier: “all the judgments you have given”; NEB seier: “the decrees that thou hast proclaimed.” TEV seier: “all the laws you have given.” Det det rike hebraiske ordet “mispat” som er brukt i dette verset og det forklarer dei mange ulike omsetjingane.

Vi lever i tider der det er viktigare enn nokon gong før å vera frimodige i å forkynna kva Guds lov seier. Vi har ikkje råd til å vera stille. Vi må stå opp for Guds ord ved å ha Ordet på leppene våre gjennom heile dagen. Vi må la folk forstå at Guds ord er livskjelda vår. Det er Guds ord som gjev oss styrer livet vårt. Vi skjemmest ikkje over Guds lover for dei er alle gode og til det beste for alle menneske.


Lukka i livet er å følgja Guds ord

Eg møter det nye året fylt av takk og glede over å ha tilgang til Guds ord. Etter eit langt liv som kristen gler eg meg meir enn nokon gong over Guds Ord og priser Herren for alle velsigningane eg finn i Ordet frå Gud. Eg har prøvd å vera uthaldande i å forstå og leva etter Guds Ord. Eg har lært Ordet utanåt. Eg har grunda på Ordet. Eg har venta på at Ordet skulle opna seg for meg. Kvar gong det skjer blir eg fylt av glede. Eg har prøvd å lata Ordet styra livet og oppførselen. Eg har funne håp og fred når eg har late Ordet leia meg. Guds Ord er min rikaste skatt.

Salme 119 har heilt frå ungdommen vore motiverande og oppmuntrande for meg. Eg trur at denne salmen er svært viktig for alle kristne. Den gleda salmisten finn i å leva etter Guds ord, er ei glede vi treng i vår tid. Lukka i livet finn vi ikkje ved å følgja vårt eige hjarte, for det er svikefullt, seier Guds ord. Våre eigne tankar og lyster vil svært ofte føra oss ut i ulukke. Men kor lukkeleg er ikkje dei som let seg leia av Herrens lov.

I ei tid der mange snakkar ned og undergrev tilliten til Bibelen, vil eg slå eit slag for bibeltruskap. Ved Guds nåde har eg levd eit langt liv og sett litt av kvart opp gjennom åra. Det finst ingenting som kan målast med den velsigning det er å leva etter Guds ord. Eg ønskjer den komande generasjonen i landet skal få oppleva dette velsigna livet. Velsigna er dei menneske som lever etter Herrens lov. Lukkelege er dei som er heile i si ferd, dei som lever eit liv i integritet. Velsigna er dei som lever heile liv i lyset frå Guds ord.

Herrens lov har sitt opphav i Den Evige Gud som gav sine bod til israelittane. I Jesus Messias - det levande Ordet – vart Guds vilje synleggjort. Jesus stadfesta Herrens lov ved å seia: «Elskar de meg, så held de boda mine» (Joh 14,15). Herrens lov er knytt til ein kjærleiksrelasjon til Jesus. Det handlar om å elska han og gjera det han seier i tru og tillit.

Glede og velsigning er knytt til det å ta vare på Guds lovbod og søkja han av heile sitt hjarte.

Continue reading "Lukka i livet er å følgja Guds ord" »


Lær meg den livsforvandlande krafta i dine forskrifter!

Salme 119,12 Velsigna er du, Herre! Lær meg dine forskrifter!

Velsigna er du, Herre! Salmisten er personleg når han seier, «du Herre», og han er full av beundring og tilbeding. Vedunderleg er du, Herre, som har gjeve oss ei slik god og herleg lov. Di lov vitnar om kor kjærleg og omsorgsfull du er. Di lov viser oss din herlege og heilage karakter. Di lov er god, heilag og åndeleg, difor tilber og lovpriser vi deg som har  gjeve oss dine livgjevande ord.

Velsigna er du, Herre! Dette er noko av det beste vi kan seia både om og til Gud. Når vi bruker dette uttrykket, seier vi at han er fullkomen, at han er verdt tilbeding og lovprising.

Gud er god og alt Gud gjer er godt! Han er heilag og rettferdig. Han er trufast og miskunnsam. Han er nådig og mild. Gud er kjærleik. Difor elskar vi han og tilber han av heile hjartet. Med ei slik hjartehaldning av tilbeding får vi eit rett innstilling til Guds ord.

Då blir det født ei bønn i hjartet: Lær meg dine forskrifter! Lat meg blir meir og meir kjend med di herlege lov og ditt gode ord. Denne tilnærminga er heilt nødvendig om Ordet skal bli til hjelp og velsigning for oss. Vi set oss ikkje over Bibelen. Vi møter ikkje det vi les i Bibelen med skepsis, vantru og kritikk. Vi er som barn som kjem til sin kjære far for å få rettleiing og opplæring i å meistra utfordringane i livet. Vi kjem som læresveinar for å læra av Meisteren. Vi kjem som ei forelska brur til brudgommen for å høyra kjærlege oppmuntringar.

Lær meg dine forskrifter! Dette er bønna til dei som elskar Gud. Når vi elskar Gud, elskar vi hans ord. Dess meir vi kjenner Gud, dess meir forstår vi kor mykje vi har å læra. Vandringa med Gud inneber livslang læring.

Vedunderlege Gud, du fortener lovprising framfor alle! Velsigna er du, Herre! Lær meg den livsforvandlande krafta i dine forskrifter!


Gøym Guds ord i hjartet

Salme 119,11 Eg gøymer ditt ord i hjartet så eg ikkje skal synda mot deg.

Dette er også eit ord som har følgt med heilt frå ungdommen. Eg har opplevde det salmisten snakkar om. Difor har eg skrive inn denne sanninga framme i Bibelen: Denne boka vil halda deg borte frå synd, eller så vil synd halda deg borte frå denne boka. Det er ei djup sanning i dette.

Når vi gøymer Guds ord i hjartet, vil vi vera leia og motivert av Ordet til å gjera det som er rett og godt og å unngå det som er synd. Med Guds ord i hjartet vil vi vera medvetne om kva Gud ønskjer å gjera for oss og gjennom oss. Når Guds ord bur i hjartet, vil vi kjenna Guds vilje og kunne velja rett veg når vi blir stilt på val.

Å gøyma Guds ord i hjartet er å memorera Ordet, læra det utanåt. Det handlar også om å meditera og grunda på Guds ord. Dette er ein kraftfull kombinasjon: Memorera og meditera på Ordet. Det er noko eg har prøvd å gjera heile livet og det har vore til rik velsigning for meg. I min ungdom tok eg eit kurs i å memorera Guds ord frå Navigatørane. Eg er veldig takksam for det eg då lærte. Eg vil anbefala alle å ta dette kurset frå Navigatørane om bibelmemorering. Det er ei god investering.

Med uttrykket «ditt ord» bruker salmisten det niande hebraiske uttrykket for Guds ord: «imra». Det betyr ord, tale, utsegn og kjem av «amar» som er å snakka, tala, seia noko til seg sjølv (tenkja), byda, befala eller lova. «Imra» er brukt nitten gonger i Salme 119 og blir mest brukt i dei poetiske skriftene. Elles er det ikkje stor forskjell i tyding frå ordet «dabar», som vart brukt i førre vers, og kan brukast som synonym.

Når vi gøymer Guds ord i hjartet, handlar det om å høyra kva Gud seier og ta var på det i hjartet slik at vi lever etter det. Det handlar om å høyra og gjera det Gud seier. Det er ikkje nok å lesa Bibelen. Det er ikkje nok å læra bibelvers utanåt. Vi må høyra frå Gud gjennom det vi les og memorerer frå Bibelen.

Eg reknar Guds profetiske ord for min største skatt, og eg memorerer og skriv dei på mi hjartetavle, slik at eg ikkje med synd skal svika Han.


Lidenskapleg lengt etter Gud

Salme 119,10 Eg søkjer deg av heile mitt hjarte, la meg ikkje villast bort frå dine bod!

I dei fleste salmane finn vi lovprising, bønner og vedkjenningar av tru og lære. Det har vi alt sett i Salme 199 også. I vers to snakkar han om den glede og velsigning dei får som søkjer Herren. Det er nok dette han har i tankane i dette tiande verset når han ber denne bønna: Eg har lengta lidenskapleg etter deg av heile mitt hjarte, la meg ikkje villa meg bort frå dine befalingar!

Dei fleste norske omsetjingane seier, eg søkjer deg (i notid), medan dei fleste engelske omsetjingane mine seier, eg har søkt deg (i fortid). Dette er noko som går att i heile Salmane, det blir omsett i ulik tid, nokre omsetjingar er i notid og andre er i fortid. Eg har ikkje språkkunnskap nok til å meina noko om kva som er rettast, men tykkjer at det er interessant å leggja merke til. Her i dette verset (10) har det ikkje så mykje å seia, men salmisten vil understreka at han har søkt Gud av heile hjartet og gjer det framleis. Han har smakt den gleda og velsigning det er å søkja Gud og halda hans ord. Dette er noko han ikkje vil mista. Difor ber han slik han gjer: La meg ikkje villa meg bort frå dine ord.

I Salme 27,8 seier David: Eg kjem i hug at du har sagt: «De skal søkja mitt andlet.» Ditt andlet søkjer eg, Herre. Legg merke til korleis han tek Gud på ordet: Du har sagt, - eg gjer det du har sagt! No må du høyra meg når eg ber!

Det er den same haldninga som kjem fram i her i vers ti. Eg har søkt deg, eg søkjer deg dagleg av heile hjartet, difor ventar eg at du vernar meg så eg ikkje villar meg bort, men får halda fram med å leva i di velsigning.

Det er eit stort alvor i denne bønna, for ho understreker ei viktig sanning: Jamvel om vi har søkt Gud og gått på hans vegar, er det likevel mogleg å villa seg bort. Det er litt skremmande og helst noko vi ikkje liker å snakka om. Det er ikkje nok å begynna å gå på Guds veg, vi må halda fram heile livet med å søkja Gud og halda hans ord. Det er ikkje nok å starta bra, vi må også fullføra rett. Alle som går kan falla. Dei som tidlegare har søkt Gud kan villa seg bort. Difor ber vi om nåde: Herre, miskunna deg over oss!

Han som har makt til å verna dykk mot fall og føra dykk jublande og utan feil fram for sin herlegdom, han, den einaste Gud, vår frelsar ved Jesus Kristus, vår Herre: Han tilhøyrer ære og majestet, velde og makt før all tid, no og i all æve! Amen (Jud 24-25).


Korleis kan vi leva reint?

ב  Beth

Sann glede

I avsnittet frå vers 9 til 16 i Salme 119 startar kvar linje med den hebraiske bokstaven Beth. Dette avsnittet på åtte vers handlar svært mykje om sann glede og det første verset som tek til med beth legg eit fundament for pur glede.

Salme 119,9 Korleis held den unge stigen (Strong 734) sin rein? Ved å akta på dine ord(Strong 1697).

Dette verset har følgt meg sidan eg var ein ny og ung kristen. Eg er så takksam for det bedehusmiljøet eg vaks opp i, for der lærte vi å setja Guds Ord høgt og lata det styra livet vårt. Salmisten stiller her eit svært viktig spørsmål og gjev oss sjølv det rette svaret: Korleis kan eit ungt menneske leva reint? Berre ved å leva i Guds ord og vandra i sanningane i Ordet.

Sjølvsagt gjeld denne sanninga ikkje berre unge menneske. Men unge menneske møter i sin ungdom for første gong alle desse driftene og lystene som kan gjera livet ureint. I vår barndom var vi ukjende med mykje av dette ureine, men i ungdomstida møter vi dette med full styrke. Barndommen er ei uskuldstid, men i ungdommen møter vi alle dei freistingane som høyrer det vaksne menneskelivet til.

Den første sanninga vi må ta inn over oss i dette verset er at det finst både ein rein og urein måte å leva på. Noko er rett og noko er galt. Noko er godt og noko er vondt. Noko er heilagt og noko er vanheilagt. Det finst noko som er fint og flott, men dessverre også noko som er stygt. I vår postmoderne tid er det mange røyster som vil bortforklara dette og seia at alt er like bra. Det som er sant for deg, treng ikkje vera sant for meg, seier dei, for alt er relativt. Denne postmoderne løgna må vi ta skikkeleg avstand frå. Bibelen gjer det klart at det finst absolutte sanningar og urikkande lover for kva som er rett og galt. Dei ti boda saman med Jesu bergpreike gjev oss trygg og god rettleiing i å leva reine liv.

«Dine ord» er det åttande uttrykket salmisten bruker for Guds ord. Her bruker han det hebraiske ordet «dabar» som ofte er brukt i GT og blir omsett på svært mange ulike måtar, alt etter samanhengen. Når det blir omsett med ord, er den grunnleggjande og enkle tydinga det Gud har sagt eller seier. Dei ti boda blir også kalla dei ti orda (2 Mos 34,28; 5 Mos 4,13; 10,4), dei ti utsegna. Dei ti orda er det Gud sa, dei er ti bod på grunn av måten dei vart sagt på. Dei er Guds befalingar.

Profetane bruker ofte uttrykket: Herrens ord kom til meg. Her er også «dabar» brukt. Ordet frå Gud er eit openberrings ord som gjev oss kunnskap om Gud og hans vilje. Herrens ord er reint (Sal 33,4) og viser oss korleis vi kan leva reint. Når vi les i Bibelen med bedande hjarte vil vi stadig få oppleva at Herrens ord kjem til oss, det blir levande for oss og rører ved oss. Når vi lever i denne friske openberringa av Ordet ved Den Heilage Ande finn vi stor glede i å halda stigen vår rein. Å akta på Ordet er å tru det og lyda det, slik at vi lever det ut i kvardagen.


Eit godt forsett og ei realistisk bønn

Salme 119,8 Eg vil halda dine forskrifter, du må ikkje svikta meg!

Eg liker måten salmisten avsluttar Alefavsnittet på. Han gjer det på ein veldig personleg måte. Han fortel Herren om sitt forsett, om kva han ønskjer å gjera, om den intensjon han har. Men fordi han kjenner seg sjølv så alt for godt og veit at han ofte kjem til kort, sukkar han: du må ikkje svikta meg! Det er underforstått at salmisten kan koma til kort, men han set si lit til Guds miskunn og nåde.

Salmisten lovar på ein måte å vera trufast og gjera alt Ordet openberrer for han. Det er vel noko dei fleste kristne ønskjer å gjera. Samstundes er han realistisk og ber om at Herren ikkje må gje han opp når han kjem til kort. Her er det ein fin balanse som vi har mykje å læra av.

Det er godt å ha gode intensjonar. Det er ein god ting med gode forsett. Det er flott å planleggja og ha stor tru på kva vi kan få til i vår vandring med Gud. Eg har god erfaring med det. Eg har også opplevd mange gonger at det er lettar å ha gode forsett enn det er å gjennomføra. Heldigvis har eg fått nåde til å kvila i Guds nåde. Jamvel om eg ikkje har greidd å gjera alt eg hadde lyst til å gjera, har eg fått nåde til å ikkje bli fortvila.

Det var slik Salmisten også hadde det. Av heile sitt hjarte ønskte han å halda alle Herrens forskrifter. Men dessverre kan han til kort. Difor kom dette hjartesukket: Du må ikkje reint forlata meg! Gud høyrer slike hjartebønner og svarer oss: Eg har teikna deg i begge mine hender. Eg skal ikkje sleppa deg og ikkje forlata deg! Den gode gjerning eg har begynt i deg, vil eg fullføra heilt fram til Jesu Kristi dag.


Det lukkelege livet er livslang læring

Salme 119,7 Eg prisar deg av eit ærleg hjarte når eg lærer dine rettferdige lover.

Her skildrer salmisten det glade og lukkelege livet når han lærer å kjenna Guds rettferdige lover. Då prisar han Gud av eit ærleg hjarte. Kvar gong vi får innsikt i Guds Ord får vi lyst til å takk og prisa Gud. Når Ordet opnar seg for oss, blir vi fylte av glede og takk. Når vi lærer Guds ord å kjenna må vi prisa Gud av eit ærleg hjarte.

Dette verset fortel meg at ein Jesu læresvein på ein måte aldri er utlært. Guds rettferdige lover og bod står fast for dei kan ikkje endrast, men det er meir visdom og innsikt i Ordet enn det vårt naturlege auge ser. Å vandra med Gud er ei livslang læring. Der er lett å lesa og forstå boda på ein lovisk og bokstavleg måte. Då trur vi at vi kan alt, ved berre å sitera bodet. Når vi lever med Gud, oppdagar vi at bodet er mykje djupare enn vi først trudde. Vi får ny innsikt og ny visdom. Denne læringa er eit verk av Den Heilage Ande. Jesus sa at Anden skulle læra oss alle ting og leia oss til heile sanninga. Når vi lærer kva hans rettferdige lover inneber, blir vi fylt av takk og lovprising.

No bruker salmisten det sjuande uttrykket for Guds Ord: Dine rettferdige lover. «Dine rettferdige lover» vart tidlegare omsett med: Dine rettferdige dommar. Det er det hebraiske ordet «mispat» som er brukt her. Dette ordet er brukt svært mange gonger i Bibelen og kjem av ordet «shapat» som betyr å styra, regjera, ta avgjerd. Mispat er då denne avgjerda, denne dommen som er felt og som er ei tyding av lova. Dommen seier kva lova tyder. Guds dom er Guds rettferdige lov. Det er noko som er avgjort. Noko vi må innretta oss etter. Men også noko vi kan læra å forstå meir og meir.


Ingen som lever etter Guds ord blir til skamme

Salme 119,6 Då blir eg ikkje til skamme når eg har alle dine bod for auge.

Salmisten reknar med bønnesvar og i dette verset finn vi ei trygg visse i trua. Då,  – når Gud svarer på hjartelengten og gjer stega våre faste så vi held hans forskrifter, då blir vi ikkje til skamme. Då blir vi ikkje skuffa. Då blir vi ikkje vonbrotne. Gud er trufast. Han vaker over sitt ord. Han held det han lover. Velsigningane er tallause når vi gjer Guds vilje. Ingen som set si lit til Herren og går på hans vegar blir til skamme. For Herren tek seg av oss og lønner oss med ære når tida er inne.

Vi kan møta motstand og motgang. Vi kan bli håna og spotta. Vi kan bli gjort til latter og gjort narr av. Vi kan bli skjelt ut og bli snakka stygt om. Men alt dette er berre midlertidig. Det vil koma ein dag då vi vil sjå alt i eit nytt lys. Det kjem ein rekneskaps dag for alle menneske. Det kjem ein dag då Gud skal lønna kvart menneske etter sine gjerningar. Den dagen vil vi ikkje bli til skamme, om vi har halde Guds bod.

No tek salmisten fram det sjette uttrykket for Guds Ord: dine bod. Det er det hebraiske ordet mitzvah som er brukt her og tyder heilt enkelt bod eller befaling. Ordet er brukt om dei ti boda (2 Mos 24,12) og om dei boda ein lærar gjev til ein læresvein (Ord 2,1; 3,1).

Herrens lov er fullkomen, ho gjer livet nytt. Herrens vitnemål står fast, det gjer den uvitande vis. Herrens påbod er rette, dei gjer hjartet glad. Herrens bod er klårt, det gjev auga lys (Sal 19,8-9).

Den som elskar Gud, held hans bod (5 Mos 11,1; Joh 14,15). Slik viser vi ærefrykt for Herren og kan leva i fellesskap med han. Gud viser oss sin trufaste kjærleik (hesed),  når vi lyder han og held boda hans (5 Mos 8,6; 13,4; Joh 14,21).

«Når eg har alle dine bod for auge», eller når eg festar auga på alle boda dine. Det inneber å vera vaken for og oppteken av Guds Ord på ein slik måte at vi held boda og lyder dei.

På ny vil eg understreka at salmisten slår fast at Guds Ord er hans bod og befalingar. Dette må vi ta på alvor. Gud krev av oss at vi lever slik han seier.

Legg merke til at han seier: alle dine bod. Det er ikkje slik at vi kan velja ut nokre bod som vi liker og sjå bort fråd ei vi ikkje liker. Nei, vi må ha som ønskje og heilag intensjon å leva i samsvar med alt Guds Ord.

Vårt ansvar er å høyra og ta imot Ordet. Vi må ta imot i tru og tillit for å kunna lyda boda. Vi må også søkja å forstå boda i lys av han, som er Ordet, som vart menneske og levde ut Guds vilje på jord.


Eit ærleg ønske om å leva i samsvar med Guds vilje

Salme 119,5 Lat meg ferdast med faste steg så eg held dine forskrifter!

Dette er bønna, lengten og hjartelaget til alle fromme kristne. Salmisten set ord på sitt inste ønske om å halda Guds lov. Det er det som er målet og meininga med livet, å leva etter Guds ord. Dette ønsket går som ein rød tråd gjennom heile denne salmen.

Bibelselskapet si 2011 omsetjing, som eg bruker, får ikkje fram kor inderleg dette ønsket er. Det kjem tydelegare fram i andre omsetjingar. Der startar verset slik: Å, måtte vegane mine bli faste! Å, - det ligg ein djup lengt i dette. Å, - det ber i seg eit inderleg og brennande ønske. Dette hjartesukket, å, er vendt til Gud og salmisten seier med det at han er heilt avhengig av Guds hjelp. Han har eit ærleg ønske om å leva i samsvar med Guds vilje. Difor ber han om at stega hans må bli faste, eller at vegane hans må bli støe, så han har ein livsstil i samsvar med Guds ord.

Så bruker han det femte uttrykker for Guds ord: dine forskrifter. Dette er ei omsetjing av det hebraiske ordet «hoq» som kjem av «haqaq» som tyder å inngravera eller å skriva. «Hoq» vart brukt om det som var hogga i stein, det som ikkje kunne endrast, men stod fast. Guds Ord, hans forskrifter, er hogga i stein. Ordet frå Gud står fast, det kan ikkje endrast av noko menneske. Guds forskrifter er dei plikter Gud har lagt på oss menneske. Det er dei lovane, skikkane og reglane han ventar vi skal halda og lyda.

Det hebraiske ordet, «hoq», blir omsett med fleire ulike: fastsett, bod, lov, skikk o.l. med alle dei nitten gongene det er brukt i Salme 119 blir det omsett med forskrift.

Salmisten ber om at Gud må gjera han stødig i å halda hans forskrifter. Dette uttrykket, å halda hans forskrifter, går igjen i heile Bibelen. Guds forskrifter er evige uttrykk for Guds vilje og viser oss korleis han ønskjer at paktfolket hans skal leva.

Å, måtte vegane mine bli faste, så eg held dine forskrifter!


Dei som elskar Gud, er nøye med å gjera det Han seier!

Salme 119,4 Du har gjeve dine påbod for at dei skal haldast nøye.

Den Gud, som har skapt oss, har også gjeve oss instruksjonar om å leva rett. Han har gjeve oss påbod. Han har sagt korleis han vil vi skal leva. Han har vist oss at det finst ein rett måte å leva på. Vi kan ikkje leva slik vi vil om vi vil finna lukke og velsigning i livet. Det finst berre ein måte å leva rett på: å vera nøye med å halda Guds Ord!

Dine lovbod, er det fjerde uttrykket for Guds Ord i denne salmen. Lovbod er eit sterkt ord. Her er det ikkje rom for forhandling eller kompromiss. Gud har gjeve oss sine befalingar og vi må vera nøye med å gjera det han seier. I Bibelen finn vi Guds påbod og befalingar. Det er ikkje opp til oss å velja og vraka mellom dei. Vi har berre ein ting å gjera og det er å lyda!

Paulus sa at oppdraget hans var å føra menneske av alle folkeslag til lydnad i tru, til ære for Guds namn (Rom 1,5). Det er det oppdraget Jesus gav til alle læresveinane, å læra folk å lyda og halda alt det han har bode oss. Rett lydnad kjem av tru og tillit til Jesus Messias. Dei som elskar han, gjer det han seier.

Då djevelen freista dei første menneske, gjorde han det ved å stilla dette spørsmålet: Har Gud verkeleg sagt? Og han vrei på det Gud hadde sagt og stilte spørsmål ved Guds motiv. Han har mange følgjarar som gjer det same i vår tid. Mange menneske trur dei er så kloke og smarte at dei veit betre om kva som er godt for barn og unge enn Skaparen. Dei snakkar forakteleg om å leva etter det ei gammal bok seier. Rett nok kan dei seia at det nok kan finnast litt livsvisdom i den gamle boka som kan vera nyttige og gode. Bibeltru folk vil seia at vi lyder ikkje Guds Ord fordi det gjer oss lukkelege og er godt for oss. Nei, vi held oss til Guds Ord fordi Gud krev det. Guds Ord er ikkje berre velmeinte og gode råd som vi kan gjera kva vi vil med. Det er hans påbod og befalingar det gjeld. Våre moderne og såkalla intellektuelle bortforklaringar rikkar ikkje ved Guds befalingar. Vi må vera nøye med å gjera det Gud seier, fordi det er Gud som seier det!


Å gå på Guds vegar er å leva etter Guds ord

Salme 119,3 Dei gjer ikkje urett, men går på hans vegar.

Det er med stor tru og tillit til Guds gode ord og ordningar at Salmisten seier dette. Når vi følgjer Herrens lov og tek vare på hans lovbod eller vitnemål, då vil vi ikkje gjera noko urett. Gud er god og alle hans vegar er gode for alle menneske, ja for alle samfunn. Det er godt å ha denne enkle trua på Guds Ord. Det er trygt å gå på Guds vegar. Det er aldri galt å gjera det Gud seier. Det er alltid rett å følgja Herrens lov og leva i samsvar med hans vitnesbyrd. Dei som gjer det vil aldri gjera det som er urett, men vil velja å gjera det som er godt for dei går på Guds veg. Dei gjer ikkje urett, fordi dei er rettferdige og har Guds liv i seg (sjå 1 Joh 3,9). Guds karakter har vorte forma i dei. Det har vorte ein vane for dei å gjera det Gud seier i sitt Ord.

Å gå på Guds vegar er det tredje uttrykket i denne salmen for å leva etter Guds Ord. Veg blir ofte i Bibelen brukt som eit uttrykk for levesett. Guds vegar handlar då både om kva Gud gjer og korleis han gjer ting, både hans hjartelag og hans handlemåte. Å gå på Guds veg er å leva på Guds måte. Dette kan vi berre gjera i tru og tillit til Herrens nåde og ved krafta i Den Heilage Ande som bur i oss.

Lova kom med Moses, men nåden og sanninga kom med Jesus Messias. Ingen har nokon gong sett Gud, men Jesus Messias er det synlege bilete av den usynlege Gud. Jesus Messias har vist oss kven Gud er. Han har vist oss kor nådig og kjærleg han her. Han har også vist oss kor heilag Gud er og at synda må straffast og sonast. I Jesus kjem Gud til oss som både dommar, forsonar og frelsar. Å gå på Guds veg er også å leva i forsoning og visa kjærleik til alle menneske.


Lukka i livet er å leva etter Guds ord

Salme 119,2 :Sæle er dei som tek vare på hans lovbod, som søkjer han av heile sitt hjarte.

Det andre verset startar også med å prisa folk lukkeleg. Desse to versa er dei einaste i denne lange salmen som bruker dette hebraiske ordet esher, som tyder lukkeleg eller velsigna. I dette andre verset er gleda og velsigninga knytt til det å ta vare på Guds lovbod og søkja han av heile sitt hjarte.

Salme 119 startar altså med ei dobbel velsigning til dei som har eit rett forhold til Guds ord. Dette treng vi å gje akt på i våre dagar når så mange trur dei veit betre enn Guds ord. Mange bortforklarer og nokre fornektar det Gud har sagt i Bibelen for å leva slik dei sjølv vil. Dersom vi som kristne ønskjer å leva i velsigning må vi ta vare på Guds ord som vårt arvegods. Det viktigaste vi kan gje vidare til dei som kjem etter oss er tillit til Guds ord.

Å ta vare på Guds lovbod er å halda dei og leva i samsvar med Ordet slik Jesus baud oss: Gjer alle folkeslag til læresveinar ved å døypa dei og læra dei å halda alt det eg har bode dokker! Bibelen skal ikkje stå til pynt i ei bokhylle, men levast ut i kvardagen. Lukka i livet er ikkje å få mange likes i sosiale media, men å lyda Guds Ord trass i kva andre meiner.

Lovbod er det andre uttrykket vil finn i denne salmen for Guds ord. I tidlegare omsetjingar vart det hebraiske ordet, «edut» omsett med vitnesbyrd (slik Bibelen, Den heilage skrifta, framleis gjer). Ordet har sitt opphav i rettsvesenet og når eit vitnesbyrd var beviskraftig fekk det avgjerande for den påfølgjande dommen. Guds lovbod eller vitnesbyrd er det avgjerande ordet frå Guds munn. Guds vitnesbyrd finn vi gjennom heile Bibelen. Dei to tavlene, som dei ti boda var skrive på, blir kalla for vitnesbyrdet (2 Mos 16,34). Desse tavlene er vitnesbyrdet om Guds pakt med folket sitt, men også om Herrens vilje. Heile Skrifta vitnar om Jesus Messias (Joh 5,39). Det er dette «Jesu vitnesbyrd» vi må prøva å få tak i når vi les Bibelen. Jesu vitnemål er Anden i profetordet (Op 19,10).

Å ta vare på «Jesu vitnemål» og leva i samsvar med læra hans, er noko vi berre kan gjera når vi søkjer han av heile vårt hjarte. Å søkja han er å venda oss til han og spørja om råd og rettleiing. Det har med vår hjarteinnstilling å gjera. Det handlar om kva vi prioriterer. Det handlar om kva vi drøymer om og lengtar etter. Her har vi mykje å læra av apostelen Paulus:

Men alt dette eg såg som vinning, det reknar eg no for Kristi skuld som tap. Ja, eg reknar alt som tap mot det som er så mykje meir verdt: å kjenna Kristus Jesus, min Herre. For hans skuld har eg tapt alt, og eg reknar det som skrap så eg kan vinna Kristus og bli funnen i han, ikkje med mi eiga rettferd, den som lova gjev, men med den rettferda vi får ved trua på Kristus, rettferda frå Gud, bygd på trua.

Eg meiner ikkje at eg alt har nådd dette, eller alt er fullkomen, men eg jagar etter det for å gripa det, for eg er sjølv gripen av Kristus Jesus. Mine sysken, eg trur ikkje om meg sjølv at eg har gripe det, men eitt gjer eg: Eg gløymer det som ligg bak, og strekkjer meg mot det som er framanfor, og jagar fram mot målet, mot den sigersprisen som Gud frå det høge har kalla oss til i Kristus Jesus. Lat oss sjå det på denne måten, alle vi som har nådd fram til mognad. Og er det noko de ser annleis på, skal Gud òg openberra dette for dykk. Lat oss berre, så langt vi er komne, halda fram i same sporet!

Følg føredømet mitt, sysken, og sjå opp til dei som lever etter det førebiletet de har i oss (Fil 3,7-17)


Velsigna er dei som lever etter Herrens lov.

Salme 119,1

Alef

Sæle er dei som er heile i si ferd, dei som følgjer Herrens lov.

Første verset startar med å prisa dei lukkelege som er heile i si ferd, dei som lever eit liv i integritet. Noko som berre kan gjerast når dei følgjer Herrens Lov. Sæle er dei, eller lukkelege er dei, eller kanskje endå betre: velsigna er dei som lever heile liv i lyset frå Guds ord. Velsigna er dei som lever etter Herrens lov.

Lukka i livet finn vi ikkje ved å følgja vårt eige hjarte, for det er svikefullt, seier Guds ord. Våre eigne tankar og lyster vil svært ofte føra oss ut i ulukke. Men kor lukkeleg er ikkje dei som let seg leia av Herrens lov. I ei tid der mange snakkar ned og undergrev tilliten til Bibelen, vil eg slå eit slag for bibeltruskap. Ved Guds nåde har eg levd eit langt liv og sett litt av kvart opp gjennom åra. Det finst ingenting som målast med den velsigning det er å leva etter Guds ord. Eg ønskjer den komande generasjonen i landet skal få oppleva dette velsigna livet.

Herrens Lov - Adonais Torah – er det første uttrykket vi møter i denne salmen for Guds Ord og det er svært viktig å forstå kva som ligg i dette uttrykket som vi finn mange gonger i Bibelen. Det er vanleg å omsetja det hebraiske ordet «torah» med lov, men i følgje «The Complete Jewish Study Bible» tyder dette ordet heilt enkelt instruksjon, rettleiing eller vegen vi bør gå. Herrens Torah har sitt opphav i Den Evige Gud som gav sine bod til israelittane. I Jesus Messias - det levande Ordet – vart Guds vilje synleggjort. Jesus døyper oss i Den Heilage Ande som leier alle oss som er læresveinane hans til sanninga og set oss i stand til å halda alle Guds instruksjonar. Jesus stadfesta Herrens Torah ved å seia: «Elskar de meg, så held de boda mine» (Joh 14,15). Herrens lov er knytt til ein kjærleiksrelasjon til Messias. Det handlar om å elska han og gjera det han seier i tru og tillit.


Guds Ord – vår rikaste skatt

Det siste året har eg lese Salme 119 fleire gonger. Kvar gong blir eg fylt av takk og glede over å ha tilgang til Guds ord. Denne salmen er den lengste i Bibelen og kanskje den mest forseggjorte når det gjeld stil og struktur. Salmen er delt inn i 22 bolkar, ein bolk for kvar av dei 22 bokstavane i det hebraiske alfabetet i alfabetisk rekkjefølgje. Kvar bolk er på 8 vers og kvart av desse versa startar med same bokstav.

Salmisten, som sannsynlegvis er David, gler seg over Guds Ord og priser Herren for alle velsigningane han finn i Ordet frå Gud. Han bruker minst 10 ulike ord for Guds lov, men eitt av desse orda tek han som regel med i kvart einaste vers. Salmisten er ivrig og uthaldande i å forstå og leva etter Guds Ord. Han lærer Ordet utanåt. Han grundar på Ordet. Han lengtar eller Ordet. Han ventar på Ordet. Han let Ordet styra livet og oppførselen. Han finn håp og fred når han let seg leia av Ordet.

Eg trur at Salme 119 er svært viktig for alle kristne i denne tida. Difor har eg tenkt å ta lesarane mine med meg gjennom denne salmen, vers for vers, dag for dag. Dette er ein god måte å starta det nye året på: å ha fokus på Guds Ord! Eg planlegg å starta med første vers på måndag den sjette januar og ta eit vers for dagen fem dagar i veka. Om eg greier å gjennomføra dette nyttårsforsettet mitt vil berre tida visa, men eg gler meg til å gjera det.

Salme 119 er alfabetet til den guddommelege kjærleiken, paradiset til den kristne læra, skattkammeret til Den Heilage Ande, skulen til Sanninga, og det djupe mysteriet i Skrifta der moralsk disiplin og alle kristelege dydar skin gjennom alt. Denne salmen er som ein kristen ABC som lærer oss å grunda på skattane i Guds Ord, skattar av lovprising, kjærleik, kraft og viser oss korleis vi kan bruka Guds Ord i kvardagen.


Audmjuke kristne

Kristenfolket står i ein krevjande åndskamp. Sterke krefter er i sving. Vi må sloss på mange frontar. Det er snart eitt tusen år sidan kristninga av Noreg og i dag står det ein kamp om historia rundt dette. Det kristne synet på mennesket, som skapt i Guds bilete og med ibuande verdi, blir snakka ned og motarbeidd frå mange hald. Kampen om menneskeverdet ligg i botn for striden rundt abort, dødshjelp, eutanasi, surrogati og bioetikk. Kampen om seksualitet, ekteskap, familie og Guds ordning hardnar til. Intoleranse er på frammarsj.

Continue reading "Audmjuke kristne" »