Meiningar, hendingar og opplevingar

Det er tid til å søkja Gud

I desse dagane seier Den Heilage Ande til mange kristne menneske over heile landet at det er tid til å søkja Gud. Mange gode bønne og faste tiltak er sette i gang. Januar månad har vore ein månad med felles bønn og faste mange stadar i landet vårt. Anden held fram med å seia at det er tid til å søkja Gud. Det er tid til å bruka tid for Guds åsyn. Det er tid til å spørja Herren til råds. Det tid til å koma nærare Gud så me kan tena hans plan for vår tid og sjå ein ny profetisk generasjon reisa seg.

Bibelsyn

Bibelsynet vårt er dei brillene me les Bibelen med og det som avgjer kva me gjer med det me les. Det er dei førestellingar me har om Bibelen og som påverkar korleis me les og kva fylgjer det som står i Bibelen får for oss i livet vårt. Bibelsynet er summen av dei føresetnadane og forventingane me har med oss når me les og studerer Bibelen. Slik sett har me alle eit bibelsyn, jamvel om me ikkje er medvitne om det og kan definera det klart. Eg vil i denne artikkelen prøva å sjå på nokre vanlege bibelsyn og sjå kva fylgjer dei får for dei som held eit slikt syn.

Jesus sa: Dei som Guds ord kom til, vart i lova kalla gudar, og Skrifta kan ikkje setjast ut av kraft. (Johannes evangeliet 10,35)

Apostelen Paulus sa: Eg trur alt det som er skrive i lova og profetane. (Apostelgjerningane 24,14)

Begge desse utsegnene avslører eit underliggjande bibelsyn der Bibelen vert oppfatta som Guds ord til menneska og difor var bindande for liv og lære. Folk som har det same synet i dag vert rekna som bibeltru konservative kristne. Me skal seinare sjå kva det inneber.

Eit nytt menneske legg av det gamle

Bibelen tek i bruk sterke og fargerike ord når han skildrar den store omveltinga det er å verta ein kristen – ein Jesu etterfylgjar. Mange av desse orda understrekar den store gjennomgripande endringa som hender i ein augneblink. Me snakkar ofte i fortid slik eg gjer i det første avsnittet nå me snakkar om å verta frelst. Me seier ”eg vart, eg har vorte, difor er eg” og det høyrest ut som om alt er avslutta og me kan ikkje verta meir enn me alt er.

Vårt oppdrag - mitt oppdrag

Nokre gongar er det sunne og åndeleleg ein vanskeleg balansegang. I denne artikkelen prøver eg å setja lyset på spenninga mellom fellesskapet og individet. Koss kan me vera eit tett og nært fellesskap som frigjer folk og elskar fram initiativ og friske tiltak? Koss kan eg fullføra kallet og tenesta mi samstundes som eg underordnar meg fellesskapet? Koss får me personleg ansvar og fridom til å gå saman med lojalitet og underordning i fellesskapet? Eg har ikkje alle svara på desse spørsmåla, men voner at eg kan hjelpa kristne sysken til å tenkja gjennom stoda si så dei kan søkja Gud og finna svar for seg sjølve.

Tenk som Jesus: Eg er sendt!

Tenk som Jesus. Han såg på seg sjølv som sendt av Far. Dette innebar at han og måtte senda ut folk, som tok del i oppdraget og som i neste omgang ville senda ut nye arbeidarar - som ville frigjera nye arbeidarar…

Faktorar til endring

Vi er på mange måtar midt inne i eit paradigmeskifte. Det inneber endra tenkjemåte og grunnsyn slik at utfordringar og vanskar vert løyste på nye måtar. Vi vender tilbake til det grunnleggjande i kristenlivet. Vi går tilbake til røtene våre og vi finn ny meining i det Gud viste oss då vi starta Kristent Fellesskap.

Alt veksande liv er i endring. Alle levande organismar er i endring og må leva i fornying, elles døyr dei. Alle kristne treng å leva i stadig forfrisking i trua og fornying i kristenlivet.

Tankar frå Jesajaboka

Dei fyrste fem kapittel fungerer som ei innleiing kor den dåverande katastrofale stoda vert sett opp mot den herlege framtida til Guds folk.

Det som er kjernepunktet i Jesajaboka er konflikten mellom Gud som dommar og frelsar, mellom rettferd og miskunn og truskap. Fordi Israel ikkje levde i samsvar med pakta dei hadde gjort med Gud var straffa for paktsbrot ikkje til å unngå. Jesaja forkynner at dommen kjem som ein reinsande eld som fører frelse med seg. 1,21-28; 4,2-6

Forsamlingar som kjem saman i heimane til folk.

Overskrifta til dette innlegget mitt har dynamitt i seg. Denne enkle overskrifta seier i få ord kva ”menighet” er. Eg er så takksam til Bibelselskapet som i den nye bibelomsetjinga har skifta ut det gammalmodige ordet kyrkjelyd med forsamling. Kyrkjelyd ber i seg det å samlast i og høyra til ei kyrkjebygning. Ordet forsamling seier ingenting om samlingsplassen, berre at folk er samla. Forsamling er den beste norske omsetjinga av det greske ordet ekklesia og eg skulle ynskja at bokmålsbibelen også hadde brukt det same ordet. På bokmål er ”kirken” delt i to kategoriar, ”geisteligheten” og ”menigheten”. ”Geisteligheten er dei utdanna og ordinerte prestane og biskopane. ”Menigheten” er dei ”menige”, dei som ikkje høyrer til leiar- eller toppsjiktet. Denne todelinga strir mot ei nytestamentleg forståing av Guds forsamling! (Difor burde alle kristne slutta å bruka ordet ”menighet” og heller snakka om forsamling eller fellesskap.)

Herren Allhærs Gud

Jahve Elohe Sebaot – Herren Allhærs Gud er for første gong i Bibelen brukt som tittel på Gud i Samuelsbøkene. Vi finn uttrykket 260 gongar i GT, særleg hjå profetane. Jesaja bruker det 60 gongar og Jeremia heile 80 gongar. Denne tittelen framsteller Gud som Den Evige EG ER, som styrer over alle maktene i himmel og på jord, både dei synlege og usynlege, han er konge over himmel og jord, ja heile universet!

Koss vi forstår Bibelen

Bibelen er ei vedunderleg bok! Gud talar til meg gjennom Ordet sitt i Bibelen. Eg les Bibelen som Guds kjærleiksbrev til meg. Difor les eg også mellom linjene og påm kryss og tvers for å få tak i ånda i forteljingane. Eg opplever at Bibelen er Guds innbying til fellesskap. Ved å arbeida med Ordet og å la Ordet få arbeida med oss, går vi djupare inn i fellesskapet med Gud!