Meiningar, hendingar og opplevingar

Eg ser folk reisa seg

Eg såg at heile landet vårt var i rørsle. Kor eg vende meg såg eg folk reisa seg ein etter ein. Det var som dei høyrde det same kallet og fylgde den same røysta. Denne røysta frå Gud fekk folk til å bryta opp. Dei kom frå mange kantar. Ein og ein stod dei opp og tok til å gå. Då dei fylgde røysta og gjekk fann dei kvarandre, små grupper på to og tre vart til grupper på 10 – 20 – 50 – 100 – 1000 + + . Dei vart ein stor hær av menneske som stod skulder til skulder og gjekk fram hand i hand. Eg såg dei koma frå nord og sør, frå aust og vest. Eg såg sei koma frå den minste bygd og den største by. Eg såg dei koma frå den inste dal og fjord og frå ytste øy. Frå Finnmark i nord til Agder i sør. Frå Hedmark og oppland i aust til Hordaland og Rogaland i sør. Eg såg dei koma frå alle kantar av landet. Det var som ei usynleg hand førte dei saman. Eg såg ein stor hær i rørsle gjennom landet vårt.

Retten til å påverka samfunnet

Som kristne menneske har me ansvar for den verda me lever i. Gud har frå første stund gjeve mennesket eit oppdrag om å styra og råda på jorda og arbeida på å gjera jorda til ein god stad å leva for alle. Me kan ikkje overlata til gudlause menneske å styra utviklinga av samfunnet vårt. Me har rett til å påverka samfunnet. Kristentrua er ikkje privat eller religiøs i vanleg forstand. Kristentrua omfattar heile livet vårt og gjer seg gjeldande på alle område. Difor har kristne menneske til alle tider arbeidt for å påverka og forandra samfunnet. I vår tid skaper politiske vedtak rammer og vilkår for eit godt samfunn. Gjennom politisk arbeid tek kristne menneske ansvar for å styra og utvikla samfunnet til beste for alle våre medmenneske.

Retten til å gjera folk til disiplar

For kristne menneske er misjonsarbeid og det å vinna menneske Jesus noko me alle saman har ansvar for og rett til. Retten til å utbreia trua og gjera folk til lære er så sjølvsagd for oss at me ofte ikkje tenkjer over kvifor. For oss er misjon ein menneskerett og ein naturleg del av utøving av trua vår, men for mange verdslege menneske er det ikkje like opplagt.

Når kristentrua møter motstand

Motstand mot kristentrua er ikkje noko nytt, men noko kristne har levd med frå fyrste stund. Me kan lesa om motstand og forfylging av kristne i Apostelgjerningane og i heile kyrkjesoga opp til vår tid. Apostelen Paulus sa at alle som vil leva gudfryktig vil verta forfylgde (2.Tim.3,12). Kristne har opp gjennom historia opplevd sanninga i desse orda. Her i landet vårt har kristne stort sett vorte sparte for forfølging. Samanlikna med kva kristne i andre land har måtta gå gjennom må me seia at vanskane våre har vore lette. Likevel er det slik at det aldri har vore fleire kristne martyrar, som har gjeve livet sitt for trua på Jesus, enn det er i våre dagar.

Retten til å tru og ha eit offentleg livssyn

Den vestlege verda er i vår tid kjenneteikna av rasjonalisme, materialisme og såkalla humanisme. Det inneber at det er berre det som kan forklarast logisk, forståast med forstanden og som set mennesket i sentrum som er politisk korrekt. Denne sekulære humanismen gjer seg ut for å vera fornuftig, menneskeleg og livssynsnøytral, medan dei framsteller alle som trur annleis for å vera sekteriske, inhumane, bakstreverske mørkemenn. Desse sekulære humanistane, som i praksis også er ateistar, dominerer kultur og media på ein skræmande måte. Dei vil nok gje folk rett til å tru kva dei vil, men dei vil seia at denne trua høyrer privatlivet til og bør ikkje blandast inn i politikk eller samfunnsliv.

Personleg - men ikkje privat

Å vera disippel av Jesus og tru på han, fylgja etter han og leva etter hans lære er å vera det me kallar ein personleg kristen. Det inneber at me har eit personleg forhold til Jesus Kristus. Difor seier me ofte at me har ikkje ein religion, me er ikkje religiøse, men me har vorte kjende med Jesus Kristus som er vår Herre og Frelsar. Den såkalla kristne religionen kan ikkje berga denne verda me lever i, men Jesus Kristus kan. Folk som kjenner Jesus og lever etter hans ord kan vera med på å forandra samfunnet og berga nasjonar frå undergang om dei forstår at trua er personleg, men ikkje privat.

2008 - eit profetisk år i Guds overnaturlege kraft

Me må vera som Jissakars søner som forstod seg på tidene og visste kva Guds folk måtte gjera (2.Krøn.12,32). Alt har si tid, seier Bibelen, som taler om frelsens dag og nådens år. Dette nye året er eit år kor Gud taler og handlar. Gud har talt svært tydeleg til oss at dette nye året vil få stor betydning for framtida, for det er eit år kor me skal representera Gud i ord og gjerning. Det er eit år med oppstode. Det er eit år med nytt liv. Det er eit år med ny start for mange. Det er eit år med siger, eit år kor trua vår på Jesus Kristus skal overvinna store vanskar.

Retten til å gjera folk til disiplar

For kristne menneske er misjonsarbeid og det å vinna menneske Jesus noko me alle saman har ansvar for og rett til. Retten til å utbreia trua og gjera folk til lære er så sjølvsagd for oss at me ofte ikkje tenkjer over kvifor. For oss er misjon ein menneskerett og ein naturleg del av utøving av trua vår, men for mange verdslege menneske er det ikkje like opplagt.

Hjelpearbeid og misjonering

Saman med Solveig, kona mi, har eg vore på reise i India. Me har nett vitja 29 familiar frå Yanadi folket som har fått eit heilt nytt liv på grunn av hjelp frå kristne i Noreg. Eg møtte desse familiane fyrste gong rett etter at tsunamibylgja hadde teke frå dei alt dei hadde. Yanadifolket høyrer til dei kastelause og fattigaste av dei fattige i India. Me opplevde at me skulle prøva å hjelpa dei til eit betre liv.

Å vera gift

Då den ynsgte dottera vår gifta seg i sommar vart eg beden om å lesa eit dikt om ekteskapet i viinga. Det enda med at eg skreiv eit dikt om det å vera gift som eg las og fekk gode tilbakemeldingar på. Difor legg eg det ut her!

Skattesnusk

Ordføraren i Oslo har ufriviljug fått hovudrolla i mediestormen om skattesnusk. Eg skal ikkje ta stilling til mediekjøret om økonomisk kriminalitet og dumskapen til ordføraren. All sunn fornuft seier at slikt skal ikkje førekoma og serleg ikkje hjå folk som lever av tillit, slik politikarar gjer. Alle bør betala den skatten som samfunnet legg på dei for å gjera landet vårt til ein god stad å bu og veksa opp i. Me må alle ta ansvar for det store fellesskapet og betala skatt med glede.

Eit nytt menneske legg av det gamle

Bibelen tek i bruk sterke og fargerike ord når han skildrar den store omveltinga det er å verta ein kristen – ein Jesu etterfylgjar. Mange av desse orda understrekar den store gjennomgripande endringa som hender i ein augneblink. Me snakkar ofte i fortid slik eg gjer i det første avsnittet nå me snakkar om å verta frelst. Me seier ”eg vart, eg har vorte, difor er eg” og det høyrest ut som om alt er avslutta og me kan ikkje verta meir enn me alt er.

Ny bok

For nokre dagar sidan fekk eg boka "Mening med livet?" frå trykkeriet. Denne n ye boka er ei nyskriving med mange tillegg av ei evangeliseringsbok med same tittel som vart utgjeven på Logos Forlag i si tid. Den førre utgåva er seld i omlag 300000 eksemplar på norsk, dansk, svensk, tysk og kinesisk. Eg trur at denne nye boka vil verta til hjelp for mange menneske til å koma til tru og verta kjende med Jesus Kristus.

Eg har ikkje fått gjort boka tilgjengeleg i Erling Thu Books endå, men det kjem snart. I mellomtida kan boka tingast ved å senda ein e-post til meg. Boka har berre ein feil som eg er klar over og det er at ho er på bokmål!

Lat arbeidet ditt vera ei tilbeding!

Eg skal ha nokre dagar saman med studentane på Bergen Bibelskule i dagane som kjem. Emnet mitt er om arbeid. Kvifor skal me arbeida og koss skal me arbeida er nokre av dei tinga me skal sjå på. Det viktigaste er at arbeidet er meint å gjerast som ei tilbeding til Gud.

Husforsamlingar veks

Eg skriv dette innlegget frå India. Me er saman med indiske kristne som kjem saman i små cellegrupper og litt større husforsamlingar. Dei har til felles at dei veks ved å gjera nye folk til disiplar, og dei møter motstand og forfylging.

Vårt oppdrag - mitt oppdrag

Nokre gongar er det sunne og åndeleleg ein vanskeleg balansegang. I denne artikkelen prøver eg å setja lyset på spenninga mellom fellesskapet og individet. Koss kan me vera eit tett og nært fellesskap som frigjer folk og elskar fram initiativ og friske tiltak? Koss kan eg fullføra kallet og tenesta mi samstundes som eg underordnar meg fellesskapet? Koss får me personleg ansvar og fridom til å gå saman med lojalitet og underordning i fellesskapet? Eg har ikkje alle svara på desse spørsmåla, men voner at eg kan hjelpa kristne sysken til å tenkja gjennom stoda si så dei kan søkja Gud og finna svar for seg sjølve.

Tenk som Jesus: Eg er sendt!

Tenk som Jesus. Han såg på seg sjølv som sendt av Far. Dette innebar at han og måtte senda ut folk, som tok del i oppdraget og som i neste omgang ville senda ut nye arbeidarar - som ville frigjera nye arbeidarar…

ALLE HAR EIT LIVSSYN

…….livssynet vårt er dei ”brillene” me ser og forstår verda gjennom…….

Alle menneske har eit livssyn. Det er ikkje alltid me kan forklara det skikkeleg, men me ser alt anna gjennom det. Me kan seia at livssynet vårt er dei ”brillene” me ser og forstår verda gjennom, og som styrer dei avgjer me tek (ofte umedvite) om kva som er verkeleg og viktig eller uverkeleg og uviktig.

Alle livssyn gjev oss svar på dei same grunnleggjande spørsmåla:

1.      Skapningen: Korleis vart verda til? Kor kjem me frå? Kvifor er me her?

2.      Fallet: Kva gjekk galt? Kva er kjelda til uretten, vondskapen og lidinga i verda?

3.      Frelse og gjenreising: Kva kan me gjera med denne stoda me er i? Korleis kan verda koma i rett skikk?

Ved å bruka desse enkle spørsmåla medvite kan me setja ord på det kristne livssynet vårt og identifisera ikkje-bibelske livssyn, og gje ei vurdering av kor dei tek feil. Det skal eg ikkje gjera i dei to neste artiklane som kjem på denne sida, men eg vonar å kunna gjera det seinare. No vil eg berre prøva å sjå på Jesus og nokre av dei tankane som styrde han. Eg voner at dette vil hjelpa oss til å forstå kvifor me er her og gje oss noko stort å leva for. Eg håper at eg kan få fram ei viktig side av det kristne livssynet, at me kjem frå Gud og at han har ein plan for livet vårt.

Faktorar til endring

Vi er på mange måtar midt inne i eit paradigmeskifte. Det inneber endra tenkjemåte og grunnsyn slik at utfordringar og vanskar vert løyste på nye måtar. Vi vender tilbake til det grunnleggjande i kristenlivet. Vi går tilbake til røtene våre og vi finn ny meining i det Gud viste oss då vi starta Kristent Fellesskap.

Alt veksande liv er i endring. Alle levande organismar er i endring og må leva i fornying, elles døyr dei. Alle kristne treng å leva i stadig forfrisking i trua og fornying i kristenlivet.

Tankar frå Jesajaboka

Dei fyrste fem kapittel fungerer som ei innleiing kor den dåverande katastrofale stoda vert sett opp mot den herlege framtida til Guds folk.

Det som er kjernepunktet i Jesajaboka er konflikten mellom Gud som dommar og frelsar, mellom rettferd og miskunn og truskap. Fordi Israel ikkje levde i samsvar med pakta dei hadde gjort med Gud var straffa for paktsbrot ikkje til å unngå. Jesaja forkynner at dommen kjem som ein reinsande eld som fører frelse med seg. 1,21-28; 4,2-6

Guds bodberarar

Profetane var Guds bodberarar til paktsfolket og til nasjonane. Dei var kalla til å gjera Guds vilje kjend, ved å undervisa folk i Guds ord og lov, ved å bera fram domsord over folk og nasjonar som hadde gjort opprør mot Gud, ved å tala tilrettes både folk og leiarar for synd og ugjerning dei hadde gjort, og ved å gjera det som til kvar tid trongst for å fremja Guds vilje mellom folket. Profetane var med andre ord kalla til å læra, undervisa, rettleia og irettesetja folk, leiarar og nasjonar, så vel som å forkynna komande hendingar.

Alan Hirsch vitja Bergen

Torsdag 4. januar fekk eg den gleda å vera på seminar med Alan Hirsch, ein Guds tenar frå Australia med jødisk bakgrunn. Han har arbeidt med å starta ei rørsle av misjonerande forsamlingar som kan mangfaldiggjerast og spreiast på same måten som dei første kristne gjorde det, og slik kristne i Kina har gjort det dei siste 60 åra.

Forsamlingar som kjem saman i heimane til folk.

Overskrifta til dette innlegget mitt har dynamitt i seg. Denne enkle overskrifta seier i få ord kva ”menighet” er. Eg er så takksam til Bibelselskapet som i den nye bibelomsetjinga har skifta ut det gammalmodige ordet kyrkjelyd med forsamling. Kyrkjelyd ber i seg det å samlast i og høyra til ei kyrkjebygning. Ordet forsamling seier ingenting om samlingsplassen, berre at folk er samla. Forsamling er den beste norske omsetjinga av det greske ordet ekklesia og eg skulle ynskja at bokmålsbibelen også hadde brukt det same ordet. På bokmål er ”kirken” delt i to kategoriar, ”geisteligheten” og ”menigheten”. ”Geisteligheten er dei utdanna og ordinerte prestane og biskopane. ”Menigheten” er dei ”menige”, dei som ikkje høyrer til leiar- eller toppsjiktet. Denne todelinga strir mot ei nytestamentleg forståing av Guds forsamling! (Difor burde alle kristne slutta å bruka ordet ”menighet” og heller snakka om forsamling eller fellesskap.)

Koss Jesus leiar forsamlinga

Vi har tidlegare hatt nokre innlegg om leiarskap på desse sidene. Vi kjem nok til å ha endå fleire innlegg om dette viktige emnet. Om du les vidare kan du sjå koss eg trur Jesus leiar forsamlinga si.

Sekulære leiarskapsmodellar

Leiarskap er eit aktuelt emne for dei fleste som er opptekne av Guds kyrkje. Leiarskap vert omtalt på mange måtar, både positivt og negativt. Det vert brukt mange ord med gresk opphav for å forklara ulike leiarskapsmodellar. Det kan vera nyttig å vita kva som ligg i desse uttrykka som vi finn brukt i mange fora som diskuterer leiarskap.

Leiarskap

Leiarskap er eit mykje omdiskutert emne i desse dagane. Det rår mange ulike meiningar om koss leiarskap er meint å vera, eller om vi treng leiarskap i det heile. Om du les vidare vil du få del i nokre av mine tankar om dette emnet.

Ein Guds mann det går store ord om

I forteljinga om koss Saul vart gjort til konge finn vi hendinga med leitinga etter det bortkomne eselet. Då Saul og tenesteguten hans var i nærleiken av Rama, der Samuel budde, og Saul ville gje opp leitinga og fara heim att, sa den unge hjelparen hans: ”I denne byen er det ein Guds mann som det går store ord om. Alt han seier slår til. Lat oss no gå dit! Kan henda han kan seia kvar vi skal ta vegen?” (1 Samuel 9,7)

Eg liker denne enkle trua og innstillinga denne unge mannen har til den eldre profeten og dommaren i Israel. Det han seier kan gje oss viktig innsikt i Samuel si teneste og stilling i folket. Her er nokre av dei tinga eg les ut av dette verset:

Profeten argumenterer ikkje med folk, men går til Gud

Men folket sine representantar, dei eldste frå alle kantar av landet, ville ikkje høyra på profeten Samuel. Vi vil ha ein konge over oss, sa dei, vi vil ha det som alle dei andre folka. Kongen vår skal styra oss; og han skal gå framfor oss og føra oss når vi er i krig.

Profeten argumenterte ikkje med dei. Han tok orda deira og bar dei fram for Herren. Han gjentok det dei sa i Guds øyra, som nokre omsetjingar seier. På ny viser Samuel seg som ein sann profet. Han gjev seg ikkje til å diskutera eller koma med sine eigne meiningar. Han går til Gud med alt det dei eldste har sagt. Hans eigne kjensler og meiningar tel ikkje, styrer han ikkje, for han ønskjer berre at Gud skal få sin veg, at Guds vilje skal råda. Han har ingen personlege ambisjonar eller nokon skjult agenda. Som ein sann profet er han Guds talsmann. Det er berre det Gud seier som tel! Profeten er styrt av ordet frå Guds munn.

På ny sa Herren at han skulle gje dei det dei bad om, og han gjorde så. Han tviheldt ikkje på si stilling som dommar eller leiar av folket. På Guds ord la han villig ned leiarstillinga si for å setja inn ein konge etter folket sitt ønskje.

Profeten åtvarar folket om følgjene av valet deira, å ha ein konge

Før Gud let dei få det dei vil ha, må profeten åtvara dei om følgjene av det valet dei har teke (1.Sam.8,11-18). Er det verkeleg slik at dei vil gje opp republikken for å få ein eineveldig konge som godt kan visa seg å vera ein tyrann? Ville dei verkeleg gje opp det fredelege, glade og rolege livet dei hadde som Guds folk, berre for å få ein konge som ville tvinga sønene deira til å verta soldatar og føra krig? Ville dei verkeleg gje opp draumen om å leva i Guds vern og velsigning, for å få ein konge som ville leggja tunge bører på dei? Krig i ein skala dei aldri før hadde visst om, ville verta deira del, om dei valde å etterlikna styresettet til dei verdslege nasjonane. Guds draum for Israelsfolket var at dei skulle vera eit folk av kongar og prestar, styrte direkte av Kongen som har sin kongstol i himmelen. Ved å vraka å vera styrt av Gud, ville dei verta trælar, slavar, av eit anna menneske. Ved å velja ein konge, gav dei opp all politisk og sosial fridom. Ei styreform som inneber éin sterk leiar med stor makt har aldri vore Guds modell.

Kva gjer profeten når folket vrakar Guds styre?

Naturleg nok likte ikkje Samuel det dei eldste sa. Det kunne kjennast som om dei forkasta han og leiinga hans saman med avvisinga av sønene hans. Men profeten let ikkje dei såra kjenslene sine styra seg i det svaret han gav dei. Som ein sann profet og sjåar gjekk han med ein gong til Gud med saka i bønn. Han forstod at her var det noko meir enn han sjølv det galdt. Folket forkasta Guds direkte styre over seg då dei bad om ein konge.