UNDERORDNING OG LYDNAD

 

Underordning og lydnad heng saman, men er er ikkje det same. Underordning er først og fremst ei haldning og lydnad er ei handling. Du kan underordna deg utan å lyda. Du kan ha rett haldning og stilla deg under andre, jamvel om du ikkje vil gjera alt dei seier!

Når vi i denne artikkelen snakkar om underordning, meiner vi ikkje underkasting eller undertrykkjing. Når vi snakkar om lydnad, meiner vi ikkje blind lydnad. Dette er noko av det vi vil sjå på i denne artikkelen som eigentleg er eit bibelstudium.

Continue reading "UNDERORDNING OG LYDNAD" »


Eit lysande tre

Då eg såg ut av vindauga i dag tidleg, medan eg hadde mi daglege stille stund med Herren i Bibel og bønn, då såg eg eit tre på andre sida av vatnet som skilde seg ut. Det lyste mot meg med sin mørke bakgrunn. Lauvet var haustgult og strålande. Treet spegla seg i vatnet, der det stod heilt åleine av sitt slag. Det berre stod der åleine og strålte av stille fred og djup glede over å vera til. Hausten kan vera sorgfull og tung med mørke dagar og mykje regn og vind på desse kantar. Me fekk nokre svære byger og kraftige vindroser, ja til og med hagl. Men det lysande treet berre stod der med sin haustgule prydnad og lova Herren med fargane sine. 

Me går gjennom mange fasar i livet. Ikkje alle desse fasane er like fargerike eller fruktbare. Me møter både medgang og motgang. Livet er ikkje alltid lett å forstå eller å bli klok på. Det går ikkje alltid slik me ynskjer eller planlegg. Likevel seier Bibelen at når me har vår lyst og glede i å vera trufast mot Ordet frå ”Eg Er”, og heile tida grundar på hans openberrings lys, då står me trygt, likt eit tre planta av Gud, med djupe røter i Guds gledebekk. Då be me ber frukt i kvar fase i livet vårt, uansett korleis omstenda er. Då er me aldri turre og visne, men er friske og fruktbare og lukkast i alt me gjer til Guds ære. Jamvel når det friske lauvet visnar kan me æra Herren. 

IMG_8165
IMG_8165


Ein Gud for alle menneske

Ein kjend kristen eksredaktør har gitt ut ei bok om ein Gud for dei mange. Han ser ut til å meina at konservative kristne sitt bibelsyn er eit av dei store hindra for mange menneske i vår tid. Det kan høyrast ut som om han set menneskeleg fornuft høgare enn det Bibelen seier. Eg oppfattar det han skriv som eit rop etter rettleiing om korleis Bibelen bør lesast og forståast. Her kjem eg med eit lite innspel.

Lat meg først slå fast at Gud er ein Gud for alle menneske. Han har skapt alle menneske i sitt bilete. Han elska alle menneske så høgt at han sende Jesus til å bera synda for alle menneske, til å døy for å døy og ta straffa for alle menneske på seg. Han vil at alle menneske skal venda om og verta frelste. Den Gud vi finn i Bibelen er ein Gud for alle menneske, ikkje berre for mange eller ein viss sort menneske.

Continue reading "Ein Gud for alle menneske" »


Himmel på jord

IMG_7513

Når me lever i fred med Gud og kvarandre kan me oppleva himmel på jord kvar dag og kor som helst. Likevel er det nokre heilage plassar der himmelen opplevast meir nær enn andre plassar. Bønnekapellet vårt nede ved vatnet er ein slik heilag stad der me opplever himmel på jord.

I dag hadde me ein skyfri himmel der solastrålene glitra som diamantar i vatnet. Me merkar at haust bankar på døra, men i dag var det varmare enn på mange av sommardagane våre. Trea spegla seg i vatnet, det same gjorde den blå himmelen. Fuglane song og den stille freden senka seg over oss. Medan sola varma oss kunne me vera for Guds andlet. Alt var så vakkert, jamvel om hausten med dei visne blada som fell mot marka kjennest vemodig. Skyene som kom då det lei mot kveld skapte også ei god stemning.

Tidlegare i dag arbeidde eg på ein steinmur. Sveitten rann. Pannebandet mitt kunne ikkje halda på alt og salte dropar rann ned i auget. Eg måtte turka dei bort med ei skiten skjorte. Når me arbeider med stein, blir me fort skitne, men det har også sin sjarm. Eg er ein grovarbeidar og steinmuren eg laga i dag er ikkje den finaste eg har sett, men han gjer nytta. Det meste her me bur på landet i huset i skogen er ikkje fullkome. Langt i frå. Merka etter grovarbeidaren ser du alle stader. Kjem du hit vil du fort innsjå at me bur ikkje i kongens slott. Huset i skogen liknar meir på ein husmannsplass. Me er jo berre vanlege folk, så me kjenner oss heime her.

Det store er at her opplever me himmel på jord. Når me kvar morgon bryt brødet og deler vinen med kvarandre, er det himmel på jord. Når me kan be og lovprisa Gud saman, har me himmel på jord. Når Solveig dekkjer bordet og tryllar fram dei herlegaste rettar, då har me himmel på jord. Når det sprø og nybakte glutenfrie knekkebrødet med brunost og solbærsyltetøy knasar mellom tennene, er det himmel på jord. Når venner kjem på besøk og drøsen går livleg over ein kopp ekte indisk te, er det himmel på jord.

Me takkar ofte Gud saman for hans miskunn, godleik og nåde mot oss. Me er velsigna som har kvarandre og me har fått nåde til å sjå og nyta velsigning frå Gud i både små og store ting. 


Samfunnet med dei heilage

Eg elskar
samfunnet
med dei heilage.
Der hjå menneske
i kjøt og blod,
møter eg Jesus Kristus
i kvar ein bror.
 
Der finn eg det eg søkjer,
der er kvile, 
der er fred, 
der er lindring
- for alle sår,
der får livet meining
- i teneste
for Gud og kvarandre,
der eg gjev og der eg får
miskunn,
medkjensle,
og hjelp
i kvardagsvanskar.
 
Eg elskar 
samfunnet
med dei heilage
idag meir enn før,
for no har eg vore åleine
mellom folk
og i eit bur
der bannskap sviv i lufta,
der vegger og tak
er tapetserte 
med nakne kvinner,
- det er så sjeldan
eg møter brør.
 
Frå diktsamlinga mi Condeep, Ansgar Forlag, 1976 
 

Misjon i ei tid med terror

Me har nett minnast terroren som råka Noreg for fem år sidan. 77 menneske vart brutalt drepne. Minnefeiringane var ikkje over før me fekk meldingar om terror handling i München der liv gjekk tapt. Kvar einaste veke har me i den seinare tid fått meldingar om grusame terrorhandlingar omkring i verda. Me lever i ei tid med terror.

Kristne minoritetar blir ofte utsett for terrorhandlingar i mange land utan at norske media syner noka interesse om å gjera det kjend. Kyrkjebygg blir brend ned, mange kristne blir drepne, andre blir banka opp, skamslegne og jaga frå hus og heim. Me får meldingar frå mange land i Asia om auke i terrorhandlingar retta mot kristne. Folk me kjenner fortel om vald, trugsmål og terrorhandlingar som har som mål å skremma dei kristne frå å forkynna evangeliet og gjera folk til læresveinar.

For nokre dagar sidan hadde me besøk av Victor John, som leiar eit stor nettverk av veksande forsamlingar i India som sidan nyttår har sett gjennomsnittleg 182 nye menneske koma til tru og bli kristne kvar einaste dag. Han fortalde om korleis dei kristne er under aukande press frå ekstreme hindu grupper som blir meir aggressive og brutale. Alle dei indiske vennene våre seier det same. Terrorhandlingar mot kristne blir meir og meir vanleg. Nokre av vennene våre vågar ikkje lengre å ha store gudstenester for å ikkje bli utsette for vald.

Victor John sa: ”Når me møter terrorhandlingar, vald og trugsmål, er det ikkje tid til å trekkja seg tilbake eller å gøyma seg. Då er det ikkje tid til å bli skremd, men tid til å vera modig og djerv, og forkynna evangeliet med endå større kraft. Evangeliet er Guds kraft til frelse og forandring. Til og med motstandarar og terroristar kan bli frelste til å leva eit nytt liv!”

Denne haldninga hans rørte ved meg og er nok ein del av forklaringa på at dette nettverket sidan nyttår har sett meir enn 36000 ta i mot Jesus Kristus som frelsar og Herre. Me må ikkje la terror skremma oss. Me må ikkje gje opp i urolege krisetider. I denne tida med terror og politiske og økonomiske omveltingar og uro, treng folk evangeliet meir enn nokon gong før!

Evangeliet skaper lys i mørke. Evangeliet gir håp og nytt liv. Evangeliet er vår trygge heim som tar imot bortkomne barn og flyktningar. Evangeliet er godt nytt for alle menneske som lengtar etter fred og forsoning.

Det har kome mange menneske til landet vårt som rømmer frå krig og terror. Lat oss møta dei med kjærleik og omtanke. Lat oss ta godt imot dei og inkludera dei i våre fellesskap. Lat oss først og fremst gje dei evangeliet om Jesus Kristus som har overvunne hat, synd, død og grav, og som gir oss sin fred i ei uroleg tid.

Tekst: Erling Thu


Ei trist utvikling

Det var ein trist dag for heile kristen-Noreg, då heile bisperådet for kort tid sidan vedtok å innføra vigselliturgi for samkjønna par. Det er heilt utruleg, at såkalla konservative biskopar, kan gå inn for eit slikt vedtak. Dei kallar det ei ”realitetsorientering”. Eg kallar det eit knefall for tidsånda, eit totalt nederlag for ei kristen tru. No er det ingen biskopar i statskyrkja som kompromisslaust står for det Guds ord seier om ekteskapet. Det er veldig trist.

Det er mange år sidan eg melde meg ut or statskyrkja. Difor vil kanskje nokon meina at eg ikkje har rett til å seia noko om det som hender i det som blir kalla Den Norske Kyrkja. Likevel kan eg ikkje teia. Det triste som no går føre seg i statskyrkja angår alle kristne i dette landet. Det største kyrkjesamfunnet i Noreg, dei som i alle år har gjort krav på å forvalta Sanninga (med stor S), har no forkasta Bibelen som norm for kristen tru, lære og liv. Det er dramatisk og svært trist for alle kristne i dette landet.

Dei såkalla konservative biskopane har gjort ei ”realitetsorientering”, som inneber at dei bøyer seg for folkemeininga slik ho har kome til uttrykk i eit demokratisk val. Sagt på denne måten, kan det høyrast fornuftig ut. Det likevel svært ufornuftig, men er ei følgje av eit anna ufornuftig vedtak dei har gjort tidlegare. Dei har for lenge sidan vedteke at synet på homoseksuell praksis ikkje er kyrkjesplittande. Det er eit vedtak ingen bibeltruande kristne kan forstå. I praksis er desse syna, som motseier kvarandre, splittande.

Bibelen fordømmer all seksuelt samliv utanføre ekteskapet mellom mann og kvinne. Bibelen seier at korkje dei som bryt ekteskapet (driv hor), eller menn som ligg med menn eller lèt seg liggja med, skal arva Guds rike (1 Kor 6,10). No har alle biskopane vedteke at det skal lagast ein liturgi for noko Bibelen seier fører i fortaping! Det er svært trist!

Rett nok skal det framleis vera rom for prestar å seia det bibelen seier, men dei må leva med at biskopane har vedteke at det skal vera to syn i kyrkja. To syn, som motseier kvarandre, skal leva side om side. Det kan ikkje vera fornuftig. Den praksis, som somme prestar vil seia fører til fortaping, skal andre prestar i den same kyrkja velsigna i Guds namn. Eg grøssar ved tanken.

Å setja den kyrkjelege einskapen, som berre er ein ytre, organisatorisk einskap, over Guds ord, er ein farleg tankegang. Sann kristen einskap kan berre finnast på Ordets faste grunn! Å gje rom for lære eller praksis, som strir mot Guds ord, vil aldri skapa einskap, men heller splitting.

Alle som elskar Jesus, elskar hans bod. Alle som elskar Gud, elskar hans ord. Eg vil oppmoda alle kristne til å vera frimodige i å halda fram kva Guds ord seier. Eg vil også oppmoda alle som har Jesus Kristus som Herre, å be for sann einskap mellom dei kristne i landet vårt, i samsvar med Jesu bønn i Joh 17. Eg vil oppmoda til forbønn, for alle medlemmene i statskyrkja som er født på ny, at dei får mot til å stå for Guds ord og at dei modig må vurdera om dei skal bli verande som medlemmer i ei kyrkje, som går imot det Guds ord seier.

Framfor alle ting må vi gå i forbønn for folk og land. Vi må be om frelse for folket vårt. Vi må ropa til Gud om vekking. Det er tid for Guds folk å venda tilbake til Gud, i omvending, bønn og faste. Kanskje Gud endå ein gong vil koma og lækja landet vårt?

Tekst: Erling Thu


Det lukkelege livet

Lukkeleg og velsigna er dei som går på Guds veg!

Dei følgjer ikkje råd frå lovlause.

Dei gjer seg ikkje til eitt med livsstilen til syndarar.

Dei slår seg ikkje til ro i fellesskapet til spottane.

Dei har si lyst og glede i å vera trufast mot Ordet frå ”Eg Er”.

Heile tida grundar dei på hans openberrings lys.

Derfor står dei trygt, likt eit tre planta av Gud,

med djupe røter i Guds gledebekk.

Dei ber frukt i kvar fase i livet sitt.

Dei er aldri turre og visne,

Men er friske og fruktbare og lukkast i alt dei gjer.

Slik er det ikkje med dei lovlause.

Dei er lik tørt støv som spreiest for vinden.

Difor kan ingen skuldige bli ståande i dommen, for Gud vil ikkje forsvara dei.

Ingenting dei gjer vil lukkast eller vara lenge,

For dei har ikkje del i livet til dei som lever etter Guds ord.

Kor annleis det er for dei som elskar Gud!

Herren vaker over dei når dei går fram på Guds veg,

Mens stigane til dei lovlause endar berre i øydelegging.

Salme 1 - Parafrase av Erling Thu


By og land

Frå januar og fram til no har me levd både i byen og på landet. Vintaren og våren var tid for nye eventyr. Me fekk oss ein bustad i Stavanger og vart med i huskjerkå i Randaberg.  Me avlyste alle dei faste misjonsreisene våre for å fokusera på vårt eige land. Det har vore ei rik tid med mange folk og ulike aktivitetar.

Eg har heilt gløymd å blogga. Korte oppdateringar på fjesboka har teke over. No står hausten for døra med nye eventyr. Sommaren har me for det meste brukt i huset i skogen saman med barn og barnebarn som har kome og gått.

Lys og Salt på Hedmarktoppen og Without Borders 2015 var gode storsamlingar saman med Guds folk. Undervisning, forkynning, lovsong og fellesskap er nøkkelord for desse samlingane. Me har vorte oppglødde og styrka. No ser me fram til kva Gud skal gjera i dagane som kjem.

Me har vorte ein slags pendlarar mellom by og land. Det har til tider vore travelt, for eg har vanskeleg for å svara nei, når eg blir spurt om å koma og vera med på ting. Huset i skogen har vorte ein stad i Guds nærvær, ein stad til å roa ned i Guds fred. Her kan me trekkja oss tilbake og lada hjartebatteria. Å arbeida med nevane, å kjenna sveitten renna, regnet piska mot andletet og høyra vinden susa i tretoppane er forfriskande for både kropp og sjel. 


Gullbryllaup

Gullbryllaup

Idag feirar Solveig og eg gullbryllaup. Nyttårsfaftan i 1964 sa me sa til kvarandre og ved Guds nåde har me fått vera tru mot kvarandre i både gode og vonde dagar. Eg vart forelska i Solveig då eg berre var 14 år og måtte jobba hardt og lenge for å få henne til mi kone. Karamellar, ekte Smørbukk, brukte eg til å gje henne for å få henne til å sjå meg. For 58 år sidan fekk eg halda henne i handa då me gjekk rundt juletreet og song songar på juletrefesten på bedehuset Ebeneser på Ganddal. Ho var meir enn eit hovud høgare enn meg og eg såg opp på henne og sa at ho song så fint og hadde slik ei fager røyst. Eg trur dei rosande orda var den første kjærleikspila som råka henne i hjartet. Åtte år seinare gifta me oss.

Me har alt hatt ei stor feiring av Gullbryllaupet saman med heile familien på bursdagen min, for då kunne alle samlast. Idag feirar me saman med Hanna og den gilde familien hennar.

Solveig har vist seg å vera den beste og gildaste kona i verda. Ingen kan samanliknast med henne. Ho overgår alle dei tusenar eller kanskje millionar av kvinner eg har møtt i mitt lange liv! Eg takkar Gud for dei femti åra me har fått saman og ser fram til nye eventyr saman.


Julehelsing

  IMG_3017

Det nærmar seg jul og avslutning på eit velsigna år i teneste for Herren. No er det tid til å senda ei lita helsing frå oss i huset i skogen. 

Misjonsreisene våre til India, Nepal og Sri Lanka er nokre av dei store høgdepunkta som me ser tilbake på med stor glede. Me har opplevd Guds nærvær og sett under henda. Me er rørt til tårer når me ser folk få møta Gud og få nytt liv ved trua på Jesus. Det er stort å sjå ungdomar verta døypt i Den Heilage Ande, tala i nye tunger og ta til å profetera. Det er tydeleg at Gud reiser opp ein ny profetisk generasjon i desse landa og det gler oss stort å sjå unge profetiske folk veksa fram

Ved Guds nåde har me fått vera med å forkynna Ordet mange plassar rundt om i landet. Me er glade for å vera med i gruppa på Seim og i forsamlinga her i Nordhordland, og vera ein del av eit rikt arbeid på Vestlandet. Elles har me hatt gode opplevingar med forsamlingane i Tromsø, Vesterålen, Trondheim og Oslo. Me gler oss over framgang for Gud rike på alle desse stadene.

Dawnkonferansen var ei stor oppleving og varsla eit tidskifte i landet vårt. Påskekonferansen på Grøtavær utanføre Harstad var ein skikkeleg opptur der Noralv og oss delte på forkynninga. Lys og Salt på Hedmarktoppen var svært oppmuntrande og trustyrkjande. Det er alltid godt når storfamilien kjem saman og me får drøsa og radla med folk me ikkje har sett på lenge. I juli fekk me også med oss bibelveka i England og vart velsigna av forkynning og gode rapportar om framgang for Guds rike.

I huset i skogen har me hatt mange besøk av både unge og eldre. Me liker å ha ein open heim og set pris på at folk vil bruka tid i lag med oss. Me har hatt profetsamlingar og ulike grupper frå distriktet på besøk. Herrens nærvær er alltid med oss.

I sommarferien hadde me først besøk av Daniel frå Tromsø som hjelpte meg å byggja eit bønnekapell for Solveig. Seinare kom Brenda og Zephry til oss ei veke. Det var tid med godt fellesskap og styrking av ein lang vennskap. Me møtte dei første gongen i 1990 og har sett ei stor forsamling med meir enn 50 husforsamlingar og om lag 1500 læresveinar veksa fram i Jaipur og mange nye forsamlingar starta andre plassar. Bibelskulen som KF i Bergen trufast har støtta sidan starten er ein av nøklane til denne gode voksteren.

Hausten har vore ekstra travel med mykje reising. Me har vore i Sri Lanka, England, Nepal, India og Kenya. Me takkar Gud for god helse og stor nåde til å stå på i tenesta.

Solveig vart 70 år i februar og fekk ei fin feiring på Nordgardsløa på Frekhaug. No står ei ny feiring for døra. Nyttårsaftan er det 50 år sidan me gifta oss, men me skal feira gullbryllup den 21.12.2014 på Gullbotn med heile familien samla. Det gler me oss til.

Då me hadde gifta oss for femti år sidan, flytta me i tru til Odda for å tena Gud der. No har me saman tent Gud i femti år. Det har vore ei rik tid. Men Gud kallar oss til nye eventyr. Gjennom profetord og påfølgjande tid i bønn har me fått ei klar retning for arbeidet for neste år. I 2015 kjem me til å ha eit klart fokus på Noreg. Alle misjonsreisene er avlyst for 2015. I staden kjem me til å bruka om lag to veker kvar månad i Stavanger.

Over ein litt lengre periode har Gud talt profetisk til oss gjennom både apostlar og profetar om eit oppdrag Solveig og eg framleis har i landet vårt. Men tidleg i sommar vart dette aktualisert på ein ny måte då profeten Håvard Kjøllesdal brått vende seg til oss i ei teamsamling og profeterte til oss om at me er viktige for det som skjer i Noreg, at oppdraget som Gud har talt om står fast og at det er tid til å fokusera på oppdraget i Noreg no! Dette ordet slo ned i hjartet og sette i gang ein prosess av å søkja Gud for å få vita kva dette innebar for oss. Me kjende at me kunne ikkje berre halda fram som før, me måtte verta leia av Anden på ein ny måte. No er det tid til å handla på ordet frå Gud!

I løpet av sommaren har Gud haldt fram med å tala til oss. Me har fått fleire profetiske ord frå mange folk om oppdraget i Noreg. Ikkje alle desse orda har vore like konkrete, men dei har alle gått i same retning: Det er tid for oss å fokusera på arbeidet i Noreg. Det er tre ting som har vorte klart:

1. Gud vil me skal vera ei klar og tydeleg røyst i landet vårt.
2. Gud vil me skal vera med å reisa opp ein ny profetisk generasjon i nasjonen vår som vil gjera Guds folk til eit profetisk folk som kan venda landet vårt til Gud.
3. Gud vil me skal bruka tid i Stavanger for å vera ein del av det Gud gjer og har lova å gjera i heile Stavangerregionen.

Me kjenner oss skjelvande over dette store oppdraget, samstundes som me gler oss som ungar som skal ut på ei spennande reise. Me trur at det ligg ei spennande tid framføre oss. Me kjenner oss heilt avhengige av Guds hjelp og frisk salving av Den Heilage Ande. Dette er hovudgrunnen til at me sender dokker denne julehelsinga. Me treng forbønn og spør med denne helsinga om dokker vil stå med oss i bønn?

Me ønskjer dokker ei gledefylt jul og eit velsigna nytt år!

Kjærlege helsingar frå

Solveig og Erling


Nye eventyr ventar

Det har vore mykje bønn i Huset i Skogen denne sommaren. Me har vore i Guds nærvær og søkt råd frå han. Dette er den beste sommaren me har hatt her i Huset i Skogen. Gud har talt til oss. Sola og varmen har gjort oss godt på mange måtar, og eg kan ikkje minnast at eg har opplevd ein slik lang og varm sommar nokon gong før. Det beste er likevel at Gud har talt til oss og kalla oss til å leggja ut på nye eventyr!

Continue reading "Nye eventyr ventar" »


Eg har ein draum

IMG_4692

Eg har ein draum

Eg drøymer den draumen som dei heilage profetane skildra

Eg drøymer om å sjå Guds draum for menneska oppfylt

Eg drøymer om Guds rike som skal forandra verda

Eg drøymer om Guds herlegdom som skal fylla jorda

Eg drøymer om at nabolaget mitt skal verta frelst!

 

Eg har ein draum

Eg drøymer om liv og driv på grasrotplan

Eg drøymer om kristne som forkynner evangeliet om Guds rike.

Eg drøymer om kristne som vinn nye menneske for Jesus.

Eg drøymer om at alle kristne minst ein gong i livet er med på å starta eit ny fellesskap!

Eg drøymer om forsamlingar som plantar nye forsamlingar!

Eg drøymer om levande forsamlingar i kvar einaste bygd i landet vårt!

Eg drøymer om kristne fellesskap i kvar skulekrins i kvar einaste by!

Eg drøymer om at alle kristne tilhøyrer ei levande forsamling i gåavstand frå der dei bur!

Eg drøymer om at kristne familiar startar husfellesskap der dei bur!

Eg drøymer om mange nye fellesskap i alle nærmiljø

 

Eg drøymer om store samlingar av alle kristne i same distrikt

Eg drøymer om forsamlingar som apostoliske basar og senter for forsamlingsplanting.

Eg drøymer om nettverk av mange apostoliske og profetiske arbeidslag!

Eg drøymer om å kunna trena og senda ut hundrevis av folk som vil planta nye fellesskap kvart einaste år – både her til lands og i mange andre land!

 

Eg har ein draum

Eg drøymer om at Gud skal få si forsamling for seg sjølv

Eg drøymer Guds draum: om Jesu brur og forsamling på Guds måte!

Eg drøymer om at Gud skal få forsamlinga si slik han vil ha henne: Heilag, feilfri, herleg, strålande til Guds ære i alle ting!

Eg drøymer om eit folk som gjev Gud det Gud vil ha: tilbeding og heilagt liv.

Eg drøymer om folk som er heilhjarta for Gud og tener han med heile seg.

Eg drøymer om eit audmjukt folk som lever i Guds nærvær.

Eg drøymer om folk som syner trufast kjærleik og praktiserer lojalitet i alle relasjonar

Eg drøymer om folk som er gode og miskunnsame.

Eg drøymer om folk som skaper fred

Eg drøymer om folk som talar sanning på ein kjærleg måte.

Eg drøymer om folk som er kjenneteikna av Guds heilage nærvær og hans nådige kraftgjerningar!

Eg drøymer om eit fellesskap utan generasjonsskilje

Eg drøymer om eit fellesskap av unge og gamle som elskar Gud.

Eg drøymer om eit fellesskap kor alle får rom til å vera seg sjølv.

Eg drøymer om folk som ikkje er redd for motstand, folk som ikkje kjenner frykt for framtida.

Eg drøymer om folk som gjev akt på den profetiske røysta og lyder ordet frå Guds munn.

Eg drøymer om folk som raust sår evangeliet, og difor haustar inn folk til Guds rike i store mengder.

Eg drøymer om store byar som vender seg til Gud.

Eg drøymer om alle slags etniske grupper som vender seg til Gud.

Eg drøymer om alle slags folkeslag som søkjer Herren.

 


Redningsvesten

IMG_4749

Eg har aldri kjend meg heime i vatn. Eg er nok ein landkrabbe å rekna. Jo, eg kan symja, - just så vidt. Kona har hjartet i halsen kvar gong eg prøver å symja. Ho tykkjer eg ligg så djupt i vatnet, og er redd eg skal forsvinna i djupet. Eg trur eg er endå reddare for svarte djupet under meg når eg strevar med å halda meg flytande og nå eit mål nokre meter framme. Kona si forklaring, på at eg ligg så djupt i vatnet, er at eg må ha veldig tunge bein. Mi forklaring er heilt enkelt at eg ikkje er skapt for vatn.

Det er her redningsvesten kjem inn. Då me flytta til huset i skogen, og fekk ei strandlinje på 40 meter til Storavatnet med på kjøpet, fekk me oss robåt og redningsvestar. Ingen får vera i båten utan redningsvest på. Dette er ein fastspikra regel alle må fylgja. Det hjelper ikkje at dei er gode til å symja, for i robåten må dei ha redningsvest på. Eg tykkjer det er ein god regel. Eg ville aldri ha våga å vera i ein robåt utan redningsvest om eg ikkje kunne stå botn i vatnet. Vatnet vårt er så djupt at ingen han stå botn. Til og med Eifeltårnet ville ha problem med å stå botn i vatnet vårt. Så djupt er det, trur eg!

Me har strandlinje, men inga sandstrand. Det er litt gjørmete søkkebotn, men for det meste er det svaberg rett ut i vatnet. Det er uråd å vassa, men det finst nokre små berghyller me kan stå på før me legg ut for å symja. Barnebarna berre hopper i vatnet, så spruten står. Eg ville nok aldri våga meg uti om det ikkje hadde vore for redningsvesten. Eg liker ikkje å symja når eg ikkje står botn. I tillegg er eg ein pyse og toler ikkje kaldt vatn. Å ha vatn over hovudet, eller å dukka under vatnet, står for meg som den verste tortur.

I fem år har eg kunna gleda meg over å kunna symja i vatnet vårt med redningsvesten på. Eg har framleis pusta og pesa medan eg kava og streva med symjetaka for å koma meg fram og tilbake. Det store var at eg var i vatnet saman med barnebarna. Med vesten på kjende eg meg litt trygg, men eg streva fælt heilt til eg for kort tid sidan gjorde ei revolusjonerande oppdaging.

Eg oppdaga at redningsvesten hadde nok oppdrift til å halda meg flytande utan at eg gjorde noko som helst. Eg kunne faktisk stå i vatnet, eller berre leggja meg på ryggen og la redningsvesten bera meg. Dette var ei stor oppdaging. No kan eg slappa av i vatnet. No veit eg at redningsvesten vil berga meg. Eg treng ikkje gjera noko for å halda meg flytande. Eg kan faktisk ikkje gå under når eg har redningsvesten på! Det er dette som kallast nåde. Det er slutt på sjølvstrevet. Eg er så letta. Ei stor bør er teken av akslane mine. No kan eg nyta å vera i det djupe vatnet. Det er herleg å leggja seg på ryggen og spratla med føtene så spruten står i vêret.

Denne sommaren har eg bada meir enn nokon gong før. Vêret har vore flott. Vatnet har vore godt og varmt. Redningsvesten har bore meg kvar einaste gong. Fyrst no har eg kunna nyta å vera i dette djupe vatnet, takka vere redningsvesten. Nåden ber meg kvar einaste dag!

 


Hald kjærleiken levande

IMG_2673

Det er Solveig som har skore ut dette hjartet i treet nede ved vatnet vårt. Eg veit ikkje kvifor ho gjorde det, men eg tek det som ei påminning om hennar varme kjærleik. Me har nettopp feira at det er 51 år sidan me trulova oss og snart 50 år sidan me gifte oss. Gud har vore god mot oss og gjeve oss nokre gode år saman. Tenk, framleis skjer kona mi hjarte i tre, slik unge forelska folk gjorde i vår tid. Eg veit ikkje, om unge folk skjer hjarte i trea lenger, for å visa at dei er forelska.

Det er tydeleg at kona mi er forelska. Ho strør kjærleiksteikn om seg, i alt ho gjer heile dagen. Eg prøver så godt eg kan eg også, men kona er den beste. Me har begge oppdaga at me må arbeida på å halda kjærleiken varm og brennande. Om kjærleiken ikkje får næring, vil han kolna og kanskje døy. Når det hender, seier folk at dei har vakse frå kvarandre. Eg ville ikkje kalla noko slikt å veksa, det liknar meir på å verta liten og sjølvsentrert. Når me veks som menneske, veks evna til å elska, tilgje, tola, og å få fram det beste i andre, serleg i ektemaken.

I huset i skogen blømer kjærleiken berre meir enn før ved Guds nåde. Solveig blir berre gildare og gildare, men utan Guds nåde hadde me begge kome til kort. Å leva i nåden hjelper oss å leva i kjærleiken. Det er herleg å sleppa å stilla krav og endå herlegare å sleppa å streva for å oppfylla krav. Kjærleiken kviler i nåden. Når me ser kvarandre med nådige auge er det lett å vera glad i kvarandre!


Bondeskulptur til minne om Hans Nielsen Hauge

 

20140627_181138.jpg

 

Denne skulpturen står på Feste i Nordhordland. Eg oppdaga han då eg besøkte Bjarne Nordbustad for kort tid sidan. Bjarne har vore bonde, misjonær, emmisær og er ein multikunstnar. På bruket hans står det mange kors og skulpturar med ein bodskap til alle med opne hjarte.

Denne plogen står som eit minne om Hans Nielsen Hauge som var ute på marka og pløgde då Den Heilage Ande kom over han. Han gjekk frå marka og heim til mor si og helsa henne med desse orda: ”Det er vår i landet!”

Møtet med Den Heilage Ande då han gjekk bak plogen forandra den unge bondeguten. Kallet frå Gud var større pliktene på heimegarden. Me har vel berre ei lita aning om kva Hans Nielsen Hauge har betydd for landet og folket vårt. Men no er det vår tur. Det er tid for åndeleg nybrotsarbeid og pløying. Det er tid for å bryta nytt land og vinna menneske for Gud.

Det er vårtid i landet. Grip tak i plogen og ikkje sjå deg attende!


Fem år i huset i skogen

IMG_6573

Det er mest ikkje til å tru, men det er sant. Me har nett feira at det er fem år sidan me flytta frå byen og til huset i skogen. Me har vel aldri vore byfolk, men har av ulike grunnar vorte buande i byar den meste av tida me har vore gifte. For fem år sidan selde me huset i byen. Me tok det store steget og flytta på landet. Eller rettare sagt me flytta inn i ein skog.

Kven kunne vel tru at to jærbuar kunne busetja seg i ein skog. Eg hadde i alle høve ikkje sett det føre meg, at eg nokon gong skulle bu ein plass der eg er omkransa av store tre. Eg likar det ope og fritt. Eg elskar den store himmelen med sitt rike spel av lys på Jæren. Eg er oppvaksen midt i Ganddal med hus på alle kantar, men det var ikkje langt til Hove, Stokkalandsfjella, Leite, eller Åse der me leika under den store, vide himmelen. Det er flott å veksa opp under ein stor himmel.

Continue reading "Fem år i huset i skogen" »


Tida går, men huset står

IMG_2693

Tida flyg avgarde med stor fart, men eg ensar det ikkje. Dag, veke og månad fyller kvarandre med levd liv. Tida står ikkje stille, fortida forsvinn bakover, framtida kjem oss i møte. Notida er berre ein augneblink, som kvikt vert fortid. Framtid vert notid og fortid like kvikt. Fortida har vore og er ikkje meri. Framtida ligg alltid føre oss og me kjem aldri inn i henne. Notida, augneblinken er alt me har.

Eg går ikkje med ryggen vendt mot framtida Eg ser ikkje bakover om eg vil fram i livet. Eg må leggja bak meg det som har vore. Det som tidlegare har hendt er no berre eit  minne. Eg kan ikkje leva på minner. Eg kan heller ikkje leva på draumar om framtida, men eg kan ikkje leva utan draum og visjon. Eg må leva no. Det er alt eg kan. Men eg må leva i samsvar med draumen som ber meg. Eg må vera styrt av visjonen som lever i hjartet. 

Tida går, men huset i skogen står traust og trygt mellom trea, fjella og vatnet. Her lever eg kvardagslivet saman med kona. Kvar morgon lagar ho god frokost til meg. Kvar morgon les ho andakten for meg. Kvar morgon bed me saman og gler oss over alle Guds gode gåver. Kvar morgon set eg med ned med ein kopp te og ein open bibel. Kvar morgon er eg i Guds nærvær. Kvar dag er eg i Guds hus.

Kvar dag går eg til arbeid. Av og til er det å sitja ved datamaskinen, lesa epost og svara, eller å skriva innlegg, artiklar eller på ei bok. Ofte ligg arbeidet og ventar på meg ute. Her har eg tusen ting å gjera. Det litle bruket mitt er ein god arbeidsgjevar. Eg har stor fridom og lønna skal eg ikkje klaga på. Å dyrka jorda, byggja steinmurar, forma landskapet, hogga ved eller laga ting i tre, gjev på kvar sin måte ei glede over livet. Tenk, at eg kan arbeida og bruka kroppen min til å skapa noko fint rundt meg. Tenk, at eg har skaparevne. Det er stort å vera ein arbeidar, skapt i Guds bilete.

Kona lagar også lønsj, middag og ettermiddagskos. Arbeidsøktene vert delt opp med gode måltid, kjærlege ord og nokre gongar djupe samtalar. Helst går det på drøs - småprat. Det er godt å vera saman og radla om smått og stort. Men me tatlar ikkje, det er det berre kvinner som gjer når berre dei er saman! Eg og kona drøser og nyt samvært rundt bordet. Måltida er høgdepunkt i livet vårt saman.

Dagane kan verta lange. Augene kan verta tunge. Kroppen kan verta sliten. Ryggen kan vera stiv og støl. Då er det godt å ha ei seng. Eg takkar Gud for den gode senga vår som er ganske ny. Etter å ha vore gift nær på femti år kjøpte me oss ei ny seng. Ho er høg og brei. Det er berre å setja baken på sengja og velta seg oppi. Eg treng ikkje bøya meg ned lenger. Eg berre glir rett inn på den mjuke, men faste madrassen. Det er ei nyting å leggja seg. Tenk, så godt det er å gløyma alle dei åra me låg i andre senger. Eg skal ikkje ripa opp i fortida med å seia noko om dei gamle sengene våre. Dei har hatt si tid og gjort si teneste. Den nye senga var dyr. Eg hadde aldri trudd at eg skulle ha brukt å mykje pengar på ei seng, men me møtte ein svært god seljar. Eg har aldri trega at eg kjøpte denne store nye senga. Eg nyt henne kvar natt når me er heime. Når me er ute på reiser søv me i mange slags senger, men ingen er som den nye senga vår.

Det er godt å sova og kvila ut etter ein god arbeidsdag. Eg har kome i den alderen at eg må opp eit par gongar om natta for å gjera noko nødvendig, men eg fell nokså snart i svevn att. Draumane kjem og går, men eg hugsar vanlegvis lite av dei når eg vaknar. Det er godt å vakna til den verkelege verda. 

Kona står alltid opp til ein ny dag før meg, men dagen er ny for meg og når eg står opp etter henne. Saman møter me ny nåde og miskunn. Guds trufaste nærvær er med oss kvar dag. Tida går, menneskelege hus eldest og forgår, men den evige bustaden står trygt gjennom alle omskiftingar og vert berre herlegare og herlegare. Her nede i huset i skogen er dei evige armane. Tida går, men me kviler trygt i æva. 


Profetisk misjon

Misjon har alltid vore ein del av Guds profetiske plan. Profetane i GT prøvde å utvida Israelsfolket si forståing av oppdraget sitt. På mange vis minna dei Guds folk på at dei skal vera eit lys for nasjonane og føra frelse til folkeslaga. Den uvillige profeten Jona, vart brukt til å føra heile Ninive til omvending.

I Det nye testamentet ser me at misjonsoppdraget er nært knytt til å verta døypt i Den Heilage Ande og få kraft til å vera vitne om Jesus like til endane på jorda. I GT kom Anden over spesielt utvalde folk som vart salva til teneste. I den nye pakta er me lova at Anden skal koma over og bu i kvar den som trur. På pinsedag vart alle fylte med Anden og talte i nye tunger.

Joelprofetia seier at i den nye pakt skal alle kunna høyra frå Gud og tala profetisk. Unge og eldre, søner og døtrer, menn og kvinner, slavar og slavekvinner, alle menneske skal tala profetord. På pinsedagen kom 3000 menneske til tru og vart døypt på grunn av profetisk forkynning. I Apostelgjerningane finn me mange døme på profetisk misjon.

Ananias var ein vanleg læresvein, men Gud talte til han og sendte han med ei personleg profeti til forfylgjaren Saulus. Det tok litt tid før Ananias var villig til å gå, men då han endeleg gjekk, la han hendene på Saulus så han fekk synet tilbake og etterpå profeterte han om at Saulus skulle ta del i eit stort misjonsarbeid. Denne forteljinga er fortalt tre gongar i Apostelgjerningane og må difor vera viktig. Dei profetorda som Ananias bar fram stadfesta det Jesus alt hadde sagt til Saulus på Damaskusvegen. Dei var også i samsvar med Guds plan for Paulus frå før han var født.

I forsamlinga i Antiokia var det mange profetar og lærarar. Ein gong dei var samla i bønn og faste talte Den Heilage Ande til dei om å ta ut Barnabas og Paulus til den gjerning Gud hadde kalla dei til. Desse profetorda var i samsvar med det Ananias tidlegare hadde profetert. Paulus si rike misjonsgjerning og misjonsreisene hans er nøye knyta til profetord. Me høyrer om at dei freistar å forkynna i Asia, men at dei vart hindra av Den Heilage Ande. Når dei så prøver å reisa til Bitynia, gav Jesu Ande dei ikkje lov. Då gav Gud Paulus eit profetisk syn om natta. På grunnlaget av dette synet forstod alle som var med Paulus at Gud hadde kalla dei til å forkynna evangeliet i Makedonia. Dei handla på profetordet med ein gong og det førte til eit rikt misjonsarbeid.

Det er dette eg kallar profetisk misjon: Å gå til enkeltpersonar, land eller folk på grunnlag av profetiar formidla av vanlege kristne eller kristne leiarar. Eg har sjølv opplevd kor fruktbart det er å handla på profetord og lyda det Anden seier gjennom andre.

Eg etterlyser meir profetisk misjon. Eg etterlyser at kristne spør Gud til råds gjennom både profetar og det profetiske lekfolket. I vår tid vert Anden aust ut over alle menneske. Gud er verksam i verda. Difor treng me å spørja han om kor han vil me skal gå og kven han vil me skal ta kontakt med. Når Gud taler og me lyder, vil Guds stadfesta og me vil kunna gå i ferdige gjerningar.

Misjon er meint å vera profetisk og dynamisk. Profetisk misjon gjer motstandarar til medarbeidarar. Profetisk misjon inneber at me hjelper folk inn i Guds plan for livet deira. Profetisk misjon er å frigjera og senda folk inn i ferdige gjerningar, leia av Den Heilage Ande.


India og Nepal ventar

IMG_6109

Om nokre få dagar reiser me frå Huset i Skogen for å besøkja venner i India og Nepal. Me har hatt ein underleg vinter dette året. Det har vore ganske mildt og lite snø og frost. No høljar regnet ned og det er surt vær ute. Då freistar det ikkje å gå ut for å arbeida. Eg har alltid mykje arbeid eg skulle ha gjort på eigedomen, men eg har lært å ta det med ro og ikkje stressa. Når været er bra, går eg ut for å arbeida. Det finn eg stor glede i. I dette sure vinterværet er det ikkje mykje eg får gjort ute.

No er det India og Nepal som ventar. Me gler oss til å møta venner og sjå koss dei har det. Me har fått mange gode venner i både India og Nepal. Svært mange kallar Solveig for mor. Ho har alltid eit godt ord på lur. Ho bryr seg om alle og viser omsorg og kjærleik. Både små og store vert glade når Solveig kjem.

Denne gongen skal me besøkja Andra Pradesh, Odisha og Rajasthan i India. Her har me mange venner som elskar Herren og gjer eit fantastisk arbeid for han. Guds rike går fram og nye menneske kjem til tru. Me ser fram til å få tid med gode læresveinar. I Odisha voner eg å få kjøpt meg bomullstoff til eit par nye busserullar.

I Nepal skal me berre vera i Kathmandu. Her skal me møta Henry og Pabithra og medarbeidarane deira. Eg vonar også å møta Gopaljee og Ganga som eg har kjend sidan 70talet. Me får mange gode rapportar om framgang for Guds rike i Nepal og me gler oss til å møta nokre av desse som står i frontlinja.

Me tek framleis i mot gåver til Solveigs Hjelpefond: 91001320306 Hjelpa går til fattige barn.


Kjærleiksord til kona

IMG_6609

Då Solveig og eg gifta oss for 49 år sidan fekk me ei helsing frå forstandar Martin Gran, som vigde oss, frå Rom.12,10: Kappast om å heidra kvarandre! Det ordet og dei gode råda frå forstandaren har vore til god hjelp for oss i alle dei 49 åra me har vore gifte. Solveig og eg har verkeleg kappast om å heidra kvarandre og funne stor glede i det. Solveig er jo den beste, ho vinn alltid. Hadde eg berre vore halvparten så god som ho, hadde eg vore lukkeleg. No prisar eg meg lukkeleg av di eg har slik god kone.

Solveig får hjartet mitt til å slå varmare og auga mine til å stråla av kjærleik.

Ho fyller livet mitt med glede og forfriskande spenning.

Hennar kjærleik, varme omtanke og gode kaker overveldar meg gong på gong.

Ho er min beste venn og partnar.

Ho er den gildaste, skjønnaste, herlegaste, flottaste og kjærlegaste skapning på jord.

Ho er Guds gode gåve til meg, barna våre, systrene hennar og alle venner. Ho er ei verkeleg nådegåve frå Herren! Eg takkar ho for at ho er den ho er.

Ho er verdifull, ho er viktig, ho er god.

Ho er høgt elska fordi ho er den ho er.

Solveig er den einaste som er slik ho er.

Ho er spesiell. Ingen er hennar like.

Ingen har den gode blanding av eigenskapar som ho har.

Ho har det mjukaste hjarte, men også ein vilje av stål.

Ho har det varmaste hjartelaget og den mest uthaldande styrkje.

Ho strålar som ein diamant og sprudlar av fred og djup glede.

Ho er som den vakraste rose når ho smiler med auga og let låtten dansa på leppene!

Då angar ho av lukke og fred og fyller kvart rom i huset med sitt forunderlege nærvær.

Ho får hjartet mitt til å syngja og heile kroppen til å dansa.

Lukka er å vera gift med Solveig!

70 år ung. 70 år vis. 70 år røynd. 70 år erfaren. 70 år sterk. 70 år mjuk. 7o år tolmodig. 70 år gild. 70 år glad og gløgg!

Mor til seks barn. Bestemor til 10 barnebarn. Mor til tusenar av barn i mange land.

Hønemor med varmande vengjer.

Konemor med huset på stell.

Husmor som bakar både knekkebrød og dei herlegaste kaker.

Men fyrst og fremst er ho: Den gode kona. Den beste kona. Den kloke kona. Den vise kona. Den tolmodige kona. Den kjærlege kona. Den trufaste kona. Den tenande og elskande kona.

70 år – 70x70 tusen takk! Takk Gud at Solveig vart kona mi! Takk Solveig for trufast vennskap! Takk Solveig at du er den du er for meg!


Me har feira Solveig

Helga, som no er over, har vore ei einaste stor feiring av Solveig. Ho vart 70 år på fredag, 14. Februar, Valentin dagen. Alle barna og barnebarna våre kom heim for å feira mor, bestemor og mormor. Huset i skogen har vore full av lått og løye. Heile huset har vorte levande av leik og lått. Huset har dansa og trea i skogen har klappa i hendene. Fuglane har sunge og heile skogen har vore full av glede og fred. Alle har feira Solveig.

Solveigogbarnebarn

Dei fyrste kom heim på torsdag, men dei fleste kom på fredagskvelden. Den siste familien rokk just så vidt å koma til festen på laurdag på grunn av problem med flyet. Til festen kom alle systrene og svograne til Solveig og mange gode venner. Solveig fekk ei stor overrasking då Anne Marie Moland 98 år og Sylvi Skifjeld frå Telemark kom. Eg hadde invitert dei i løynd og Solveig visste ingenting. Anne Marie og Sylvi var Solveig sine venner og bønnepartnarar då me budde i Skien. Ho vart rørt til tårer då dei kom for å feira henne.

Sjølve festen hadde me på Nordgardsløa på Frekhaug. Til saman var me 44 som var samla for å feira Solveig. Ho fekk mange gode og rosande ord frå både familie og venner. Ho vart rørt til tårer mange gongar og då ho skulle takka til slutt var ho fylt av glede.

Solveig hadde reia opp sengeplass til 22 stykk i huset i skogen. Dei låg i senger og på madrassar på golvet. Nokre måtte sova i kjellarstova, andre i skrivetova og ein måtte ta til takke med eit stort kott. Huset var fullt, men alle fekk plass og alle sov godt.

Dei 10 barnebarna våre er svært gilde. Me er veldig stolte av dei. På festen hadde dei mange flotte innslag. Det var song og musikk, framføringar og forteljing. Det er så rørande og oppmuntrande å sjå kor gode venner dei er og kor gildt dei har det i lag. Å ha alle barna og barnebarna samla på ein gong i huset i skogen er ei stor glede. Me er fulle av takk til Gud for hans gode gåver til oss.


Grøftegraving

På grunn av den milde vinteren har eg fått høve til å gjera litt vårarbeid på den litle eigedomen vår i skogen. Eg liker milde vintrar og er berre glad at det er grønt og fint rundt oss og ikkje frost og snø. På oppsida av garasjen var det ei gammal grøft som hadde grodd heilt til. Dette gjorde at heile bakken vart blaut og eg hadde vanskar med å ta meg fram med den litle traktoren min. 

Bilde

No har eg grave denne grøfta så brei og djup som ho aldri har vore før. Om ikkje så lenge vil bakken turka ut og eg han køyra utan vanskar på den vegen eg har laga. Eg har ein del stein eg skal bruka til å byggja ein mur. Difor trong eg ein veg. No er grøftinga ferdig og vegen er køyreklar, men grunnen treng å turka opp litt meir.

Eg trur eg har grove 15 meter med grøft eller veita. Det takkar eg Gud for. Då eg for nokre år sidan hadde store ryggsmerter sa doktoren at det kom av slitasje og at eg måtte leva med det. "Men du kjem aldri til å kunna gjera tungt kroppsarbeid som å grava grøfter," sa han. Ved Guds store nåde tok han feil. Rett nok kan eg kjenna meg stiv i ryggen når eg har gjort mykje tungt arbeid på bruket mitt, men det går over og eg takkar Gud at eg kan arbeida.

Eg vart både gjennomblaut og skiten av å grava denne grøfta. Men Solveig vaska kledene mine kvar gong og eg tok meg ein frisk dusj. Solveig liker også å ta bilete av meg når eg er ute og arbeider og eg har heller ikkje noko imot det. 


Å visa miskunn og bry seg om andre

Solveig og eg har eit godt liv saman i Huset i Skogen. Her råder fred og glede. Me takkar Gud for mat og klede, for helse og styrkje, for huset og skogen, for tre, vatn, dyr og fuglar. Huset er fylt av lovsong.

Men me kan ikkje stengja resten av verden ute. Aviser, tv og internett gjer oss del av den globale landsbygda, den globale landsbyen. Verden har vorte så liten at hendingar rundt om i heile verden kjem inn i den vesle stova vår i skogen. Ofte renn tårene når me ser og høyrer om katastrofar, tragediar og liding som råkar menneske. Og bønnene stig opp til Den Miskunnsame som kan trøysta og hjelpa i alle stoder.

Continue reading "Å visa miskunn og bry seg om andre" »


Å kjenna Gud ved namn

Ved juletider sendte min gode venn Bjørn Olav Hansen ei bok han nettopp hadde fått utgjeve på Frihet Forlag: "Å kjenne Gud ved navn." Tittelen, som er veldig god, seier kva boka handlar om, å læra Gud å kjenna gjennom namna hans. Eg har teke meg god tid til å lesa denne boka som også kan brukast som ei bønnehjelp. Boka har vore til oppbygging for meg, og har styrkt meg i trua.

I Bibelen finnme mange ulike namn brukt om Gud. Alle desse namna viser oss noko av kven han er og kva han gjer for oss. Difor er boka til Bjørn Olav Hansen ei hjelp til å læra Gud betre å kjenna. Eg vil anbefala boka til alle mine venner som ynskjer å verta endå meir kjend med Gud og få eit djupare bønneliv.


Istappar

Heilt frå eg var ein liten gutt har eg vorte fascinert av istappar. Her i Huset i Skogen kjem dei i alle slag former og fasongar. Istappane er som flotte kunst verk som stadig veks og er i endring. På vegen ned til huset vårt har me ein bratt skrent kor det alltid kjem mange flotte istappar så snart det er litt frost. Desse istappane veks til og med om det er mildvær!

Istappar

Når istappane treff gras eller planter kan dei laga underlege skulpturar. Når dei landar på fjell og det er litt mildvær kan dei danna flotte mønster. 

Istappar2